ژان پل در سال ([[۱۷۸۱ (میلادی)|۱۷۸۱]]) در [[دانشگاه]] [[لایپزیک]] در رشته [[الهیات]] ثبت نام کرد اما چندان علاقه ایعلاقهای به تحصیل در این رشته از خود بروز نداد و حرفه نویسندگی را پیشه خود ساخت . اولین تجارب ادبی خود را به سبک [[جاناثان سویفت]] در سال ([[۱۷۸۳ (میلادی)|۱۷۸۳ میلادی]]) بهنام [[پروسه گرونلاند]] منتشر کرد . زان پس، دوران ناکامی ژان پل آغاز شد . در سال ([[۱۷۸۴ (میلادی)|۱۷۸۴ میلادی]]) اعلام ورشکستگی کرد و فرار از دست طلبکاران در دستورکار روزانه او قرار گرفت . سرانجام به خانه مادرش در هوف بازگشت. سال های تلخ زندگی ژان در کتاب «زیبنکز» به تصویر کشیده شده است. حادثه مرگ دوستش در سال ([[۱۷۸۶ (میلادی)|۱۷۸۶ میلادی]]) و خودکشی برادرش هاینریش در سال ([[۱۷۸۹ (میلادی)|۱۷۸۹]]) تؤام با فشار فقر ، اورا رنج میداد. سرانجام در سال ([[۱۷۸۷ (میلادی)|۱۷۸۷]]) با پولی که از تدریس خصوصی به دست آورد، به تدریج زندگیش رو به بهبودی گذاشت.
== آغاز اشتهار ==
خط ۱۵:
== دوران شکوفائی ==
ژان پل به دعوت یکی از طرفداران با نفوذش به نام خانم [[شارلوته فن کالب]] عازم [[وایمار]] شد. وی در این مرکز فرهنگی زمان خود، به صور شایسته ایشایستهای مورد استقبال قرار گرفت ولی رابطه او با گوته و شیلر همچنان سرد و گسسته باقی ماند. دوسال بعد ژان پل برای معرفی آثارش و این بار به عنوان یک نویسنده سرشناس راهی وایمار شد. اقامت در این شهر روابط عاشقانه ایعاشقانهای به همراه داشت که از نظر اختلاف طبقاتی برای ژان پل، مردی که از ازدواج گریزان بود ، مشکلات فراوانی ایجاد نمود . سرانجام در طی یک مسافرت به [[برلین]]، با همسر آینده خود، کارولینه مایر آشنا شده و در سال ([[۱۸۰۰ (میلادی)|۱۸۰۰ میلادی]]) بهازدواج تن داد . مسافرت به برلین ژان پل را به اوج شهرت و مکنت رساند. [[لوئیزه ، ملکه پروس]] که از خوانندگان رمان های ژان پل بود وی را ترغیب به اقامت دایم در برلین نمود و او با قبول این پیشنهاد ، در ماه اکتبر ۱۸۰۰ به این شهر نقل مکان کرد و با شخصیت های فرهنگی و فلسفی زمان خود مانند [[اشلگل]]، [[تیک]]، [[اشلایرماخر]] و [[فیشته]] طرح دوستی افکند.
== دوران پیری ==
خط ۲۱:
== محتوای ادبی ==
مقام ژان پل در ادبیات آلمان به رتبه ایرتبهای دوگانه دست یافته است. خوانندگان آثارش همیشه در دو جبهه مخالف قرار داشته اند. عده ایعدهای وی را شایسته احترامی خاص دانسته و دسته ایدستهای دیگر ارزشی بر آثارش ارزانی نداشتند. [[آگوست ویلهلم اشلگل]] در باره ژان پل میگوید: او در رمان هایش با خود سخن میگوید و خواننده را در این گفتگو سهیم میدارد.
خوانندگان رمان های ژان پل بیشتر از گروه بانوانند. دلیل این گرایش در نقشی است که شخصیت های مؤنث داستانهای ژان پل به عهده دارند، این نقش پیوندی درونی با خواننده برقرار کرده و باعث جذب آن ها میشود. از محتوای رمان های ژان پل به خوبی درک میشود که وی نه تنها به [[ادبیات]] بلکه به [[ستاره شناسی]] و سایر علوم نیز توجه و آگاهی داشته است.
شیلر در باره او گفته است: «ژان پل همیشه برای من غریبه بوده است ، مانند کسی که از کره ماه آمده باشد.». برعکس، هردر و ویلاند از او حمایت کرده و وی را محترم میداشتند. ژان پل یکی از نخستین مبلغین فلسفه شوپنهاور بوده است. برخی از نویسندگان قرن بیستم از سبک وی پیروی نموده و به حمایت او برخاسته اند. [[آرنو اشمیت]] میگوید: «من به خاطر او حاضرم با تمام دنیا دست به یقه شوم.»