تفاوت میان نسخه‌های «حق پناهندگی»

جز
اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB
جز (اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB)
[[پرونده:St John of Beverley Sanctuary Stone.jpg|بندانگشتی|نماد سنگی باقیماندهباقی‌مانده از قرون وسطی یکی از چهارنشان پناهگاه سنت جان بورلی در شرق یورکشایر]]
[[پرونده:Ontheemden uit Midden-Europa vinden asiel in ons land Weeknummer 50-48 - Open Beelden - 10692.ogv|بندانگشتی|دولت هلند پناهندگی را به چند صد سالمند از یوگسلاوی، لهستان، مجارستان و کشورهای بالتیک اعطا می‌کند. از زمان پایان جنگ جهانی دوم مردم در اردوگاه‌ها در اتریش و آلمان غربی باقی ماندند. (فیلم خبری کوتاه((هلندی))]]
'''حق پناهندگی''' ({{lang-en|Right of asylum}})؛ (برخی اوقات حق پناهندگی سیاسی گفته می‌شود و واژه آن در یونان باستان ἄσυλον نامیده می‌شد) یک مفهوم حقوقی کهن است در مورد فردی که در کشور خود مورد آزار و اذیت قرار گرفته.
 
== کنوانسیون پناهندگان ۱۹۵۱ (تعریف معاصر) ==
کنوانسیون پناهندگان ۱۹۵۱ اسناد قانونی اصلی است برای به رسمیت شناختن حق پناهندگی که اولاً با تصویب ۱۴۵ کشور عضو، اصطلاح پناهنده را تعریف می‌کند و ضمن مشخص کردن حقوق افراد آواره تعهدات قانونی دولت‌ها برای محافظت از آنهاآن‌ها را مشخص می‌کند.
اصل کلیدی قانون بین‌المللی انسان دوستانه و اصل نان رفولمان (عدم استرداد، ممنوعیت اخراج، برگرداندن اجباری یا کوچ اجباری) است یعنی هیچ دولتی نمی‌تواند پناهنده‌ای را به کشور مبدأ که جان پناهنده در معرض خطر قرار می‌گیرد، بازگرداند. این در حال حاضر به عنوان قاعده ایقاعده‌ای از قوانین عام بین‌المللی محسوب می‌شود. در این حالت برخی دولتهادولت‌ها مبنا و پایه نان رفولمان را که در تعارض با حاکمیت دولت متبوعشان است و مانع می‌شود تا هر خارجی غیرقانونی را اخراج کنند، نادیده می‌گیرند.
 
[[کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان]]<ref>[http://www.unhcr.org/1951-refugee-convention.html The 1951 Refugee Convention]</ref> به عنوان «نگهبان» [[کنوانسیون]] ۱۹۵۱ و پروتکل ۱۹۶۷ آن عمل می‌کند.
 
اعطای پناهندگی ممکن است در برخی کشورها تابع شرایط سنگینی باشد و راه حل تفاهم آمیزتفاهم‌آمیز این مشکل سازمان ملل است که در همکاری بین‌المللی انجام می‌دهد و با توجه به اینکه کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد از وظیفه نظارت بر کنوانسیون‌های بین‌المللی برای حمایت از پناهندگان برخوردار است تشخیص می‌دهد که هماهنگی مؤثر اقدامات مقابله با این مشکل نیاز به همکاری دولت‌ها با کمیساریای عالی دارد.<ref>[http://www.ohchr.org/EN/ProfessionalInterest/Pages/StatusOfRefugees.aspx Convention relating to the Status of Refugees]</ref>
 
== پناهندگی سیاسی مدرن ==
ماده ۱۴ [[اعلامیه جهانی حقوق بشر]] می‌گوید: «هرکس حق دارد برای جلوگیری از تعقیب از آزار و شکنجه از گرفتن حق پناهندگی در سایر کشورها برخوردار شود.» کنوانسیون ۱۹۵۱ ملل متحد دربارهٔ وضعیت پناهندگان و پروتکل ۱۹۶۷ مربوط به وضعیت پناهندگان همچنین قوانین ملی مربوط به پناهندگی سیاسی را دنبال می‌کند. براساس این توافقنامه یک پناهنده (یا در معرض سرکوب مستقیم قرار گرفته ویا عوامل زیست‌محیطی باعث پناهندگی اش شده) فردی است که در خارج از قلمرو کشور مادری اش (و اگر ملیت ندارد در محل اقامت دائمی اش) به دلیل ترس از آزار و اذیت تحت محافظت قرار می‌گیرد. دسته‌بندی‌هایی که از موقعیت حفاظت شده برخوردار می‌شوند عبارتند از [[نژاد (انسان)|نژاد]] و [[قومیت]]، [[قبیله]]، [[ملیت]]، [[مذهب]]، عقاید سیاسی و عضویت یا مشارکت در هر گروه خاص اجتماعی یا فعالیت‌های اجتماعی؛ که با تفسیر قربانیان واقعی آزار و [[شکنجه]] در برابر تعقیب کنندگانشان بر اساس اصل نان رفولمان (ممنوعیت اخراج، برگرداندن اجباری) که نباید به کشور مبدأ که جان پناهنده در معرض خطر قرار می‌گیرد، بازگردانده شوند، قانون بین‌الملل ایجاب می‌کند که پناهجویان از حفاظت بنیادین امنیت و بهبود وضعیت زندگی برخوردار باشند. این شامل حفاظت از هرگونه اخراج یا بازگشت به سرزمینی است که در آن، جان یا آزادی آنهاآن‌ها در معرض تهدید باشد (اصل نان رفولمان).
این هم چنین رفتار با آنهاآن‌ها را طبق استانداردهای بنیادین انسان‌دوستانه شامل امنیتشان، که مهمترمهم‌تر از همه است، ایجاب می‌کند.<ref>[http://www.unhcr.org/excom/scip/3ae68ccd10/note-non-refoulement-submitted-high-commissioner.html Note on Non-Refoulement (Submitted by the High Commissioner)Note on Non-Refoulement (Submitted by the High Commissioner)]</ref> این بخشی از قانون مرسوم و قانون متارکه (صلح یا آتش‌بس موقت) ملی به حساب می‌آید.{{سخ}}این مقررات و معیارهای پذیرفته شده به عنوان اصول و بخش اساسی کنوانسیون۱۹۵۱ ملل متحد در مورد وضعیت اخراج نشدن پناهندگان به کشور مبدأ می‌باشد.
 
از ۱۹۹۰ قربانیان آزار و شکنجه [[جنسی]] (که ممکن است شامل خشونت خانگی یا سرکوب سیستماتیک [[جنسیت و شخصیت|جنسیتی]] یا اقلیت جنسی باشند) در برخی کشورها به عنوان یک مقوله مشروع و قانونی برای دریافت اعطای پناهندگی پذیرفته شوند، و آن هنگامی است که متقاضیان پناهندگی اثبات کنند نمی‌توانند یا تمایلی به بازگشت به کشور مبداٰ به دلیل نداشتن حفاظت ندارند تا از حق پناهندگی از کشوری که پناه‌جو می‌پذیرد برخوردار شوند.
۱۳۳٬۲۴۲

ویرایش