تفاوت میان نسخه‌های «مسیحیت در نیشابور»

جز
اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB
جز (اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB)
 
{{مسیحیت}}
 
'''[[نیشابور]]'''<ref>در زمانی که بیشتر با نام ابر شهر معروف بوده استبوده‌است</ref> یکی از مراکز مهم تمدن اسلامی بوده‌است؛ از سال [[۶۴۳ (میلادی)|۶۴۳میلادی]] که این شهر توسط مسلمانان بدون جنگ فتح شد تا کنون، [[اسلام]] دین اول مردم این شهر به شماربه‌شمار می‌رود. با این حال در [[تاریخ نیشابور]] وجود اقلیت [[مسیحیان]] ذکر شده‌است؛ در واقع پس از دین اسلام، مسیحیت به عنوان دین اقلیتی از مردم منطقه نیشابور در تاریخ ثبت شده استشده‌است. در سال‌های پایانی سده ششم میلادی، از ۶ استان یا ایالت به عنوان استان‌های مسیحی ساسانیان نام برده می‌شود. از جمله: ری، اَبَرشهر، مرو و هرات که پیشینهٔ جوامع مسیحی آنهاآن‌ها به چند صد سال می‌رسیده استمی‌رسیده‌است. با دقت در کتاب [[اسرار التوحید]] و بررسی [[تاریخ نیشابور]] به این نکته می‌رسیم که در نیشابور، بنای [[کلیسا]]ی مسیحیان در قرون اولیهٔ اسلام، هنوز باقی بوده استبوده‌است. با [[حمله مغول]]، تمام سکنه، از جمله [[مسیحیان]] شهر از میان رفتند و دیگر جایگزین نشدند. پس از این حمله؛ کلیساها و مسیحیت به‌تدریج در سده‌های بعدی، از [[نیشابور]]، [[خراسان]] و [[خراسان بزرگ|مناطق شرقی ایران]] محو گردید. تاریخ پژوهان بر این باورند که در دوره ساسانیان نیشابور مقر [[مسیحیان|مسیحیان نستوری]] در خراسان بوده استبوده‌است.<ref>کلهارت، لارنس: نیشابور، ترجمه عباس سعیدی، مجله دانشکده ادبیات مشهد، سال سوم، شماره ۴، ص۳۴۰.</ref>
 
== پیشینهٔ مسیحیت در نیشابور ==
نوشته‌های تاریخی از فعالیت مبشران مسیحی در زمینهٔ گسترانیدن پیام انجیل در امپراتوری ایران در دوران پارت‌ها در قرون اول و دوم میلادی حکایت دارد. در یکی از این اسناد تاریخی به‌نام «آموزهٔ رسولان» از سه مبشر مسیحی به‌نام‌های آدای، آغای و ماری نام برده شده استشده‌است که برای موعظه پیام انجیل و تأسیس جوامع مسیحی در ایران تا دورترین نقاط این امپراتوری سفر کردند. آدای نخست مسیحیت را در نیشابور گسترش داد.<ref>اسنادِ کهنِ آشور مربوط به تأسیس مسیحیت در ادسا و کشورهای مجاور، نوشته کیورتون، چاپ دوم، آمستردام، ۱۹۶۷</ref><ref>تاریخ مسیحیت در آسیا، نوشته سمیلِ موفِت،</ref>
 
یکی از اشیای کشف شده در کاوش‌های باستان‌شناسی در نیشابور مربوط به [[مسیحیت|آیین مسیحیت]] است. یک ظرف تزئیی به [[زبان سریانی]]، مربوط به سده سوم یا پنجم هحری در [[کهندژ|مناطق باستان‌شناسی جنوب نیشابور کنونی]] کشف شده‌است. در این ظرف، در سه ردیف، به [[زبان سریانی]]، نوشته شده‌است: «''خدایا بر من گناه کار ترحم فرما''<ref>این بخش ترجمه به فارسی آن است.</ref>».
{{نقل قول|آورده‌اند کی روزی شیخ قدس اللّه روحه العزیز در نشابور بر نشسته می‌رفت. به در کلیسایی رسید، اتفاق را روز یکشنبه بود جمله با شیخ گفتند: «ای شیخ می‌باید کی ایشان را ببینیم،» شیخ پای از رکاب بگردانید چون شیخ دررفت ترسایان پیش شیخ آمدند و خدمت کردند و همه به حرمت پیش شیخ بیستادند وحالت‌ها برفت. مقریان با شیخ بودند، یکی گفت «ای شیخ دستوری هست تا آیتی بخوانند؟» شیخ گفت روا باشد. مقریان آیتی خواندند، ایشان را وقت خوش گشت و بگریستند، شیخ برخاست و بیرون آمد. یکی گفت: اگر شیخ اشارت کردی همه زنارها بازکردندی. شیخ گفت '''«ما ایشان را زنار برنبسته بودیم تا بازگشاییم»'''.<ref>نقل از کتاب اسرار التوحید فی مقامات شیخ ابی سعید</ref>}}
 
در دوره بعد از ورد اسلام به نیشابور، مسیحیان و مسلمانان با یکدیگر مدارا داشتند و هیچ درگیری بین مسلمانان و مسیحیان در تاریخ نیشابور ذکر نشده‌است. رفتار بین مسلمانان و مسیحیان در نیشابور قدیم تساهلتساهل‌آمیز آمیز بوده استبوده‌است.
 
[[محمدحسن‌خان صنیع‌الدوله]] از قبری در کنار [[آرامگاه محمد محروق|آرامگاه امام زاده محمد محروق]] یاد کرده که متعلق به شخصی به نام بورق اسود بوده‌است. او در این باره چنین نوشته‌است:
 
== مسیحیان در نیشابور امروزین ==
اکنون در [[شهر نیشابور]]، یکی از خیابان‌های اصلی شهر به نام ''[[خیابان مسیح]]'' نامگذاری شده استشده‌است.<ref>این نامگذاری اشاره به وجود اقلیت مسیحیان در نیشابور دارد</ref> در گذشته<ref>احتمالاً از دوره تیموریان به بعد</ref> قبرستان و کلیسای مسیحیان در این خیابان قرار داشته‌است. همچنین در [[شهرستان نیشابور]] روستایی به نام ''مسیح آباد''<ref>۵ کیلومتری جاده کاشمر، جنوب شهر نیشابور</ref> وجود دارد که احتمالاً اقلیت مسیحیان نیشابوری در این روستا ساکن بوده‌اند. امروزه [[مسیحیان]] شانزده صدم درصد جمعیت [[شهرستان نیشابور]] را شامل می‌شوند، اما تعلق آن‌ها به آیین و فرهنگ مسیحی، در سال‌های پس از [[انقلاب اسلامی ایران]]، کمرنگ شده‌است. بسیاری از مسیحیان منطقه نیشابور در ظاهر مسیحی اندمسیحی‌اند. برخی در اثر فشارها به اسلام گرویدند یا مهاجرت کردند یا مسیحیت خود را آشکار نمی‌کنند. به این ترتیب، روزبه‌روز از شمار مسیحیان کاسته می‌شد. امروزه تبلیغ مسیحیت، برگزاری جشن‌ها و اعیاد مسیحیت، فروش [[اناجیل]] و کتاب‌های دعای مسیحی، نصب علائم مربوط به آیین مسیحیت بر روی خانه یا لباس و هر چیز دیگر، دعوت به [[کلیسا|کلیسای خانگی]]، در [[نیشابور]] (<small>به طوربه‌طور کلی در [[ایران]]</small>) [[بزه|جرم]] یا زشت و مذموم محسوب می‌شود و درباره دستگیری مسیحیان در نیشابور گزارش‌های شده‌است.<ref>آژانس خبری مسیحیان ایران، ۷. ژانویه ۲۰۱۱</ref> [[آنتوان بارا]] از جمله دانشمندان مسیحی است که به نیشابور سفر کرده‌است.
 
== پانویس ==
۱۳۳٬۲۴۲

ویرایش