موسیقی آوازی: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
←‏پیشینهٔ آواز در ایران: اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB
(پانوشت های عکسها اصلاح شد)
برچسب‌ها: ویرایش‌گر دیداری ویرایش‌های مشکوک به خرابکاری
جز (←‏پیشینهٔ آواز در ایران: اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB)
{{ب|کی بُوَد آوازِ چنگ و زیر و بم|ازبرای گوش بی‌حس و اصم؟}}
{{پایان شعر}}
در بعضی از [[ردیف (موسیقی)|ردیف‌های]] موجود، ازجمله ردیف [[مهدی قلی هدایت]]، واژهٔ آواز درکناردر کنار [[گوشه (موسیقی)|گوشه‌های]] دیگر و به‌صورتی قرار گرفته که به‌نظر می‌رسد آواز، نام یک [[گوشه]] بوده‌است. البته در متون [[نظم]] و [[نثر|نثرِ]] گذشته واژهٔ آواز به هریک از [[دستگاه (موسیقی)|دستگاه‌های]] موسیقی و شعب آن اطلاق می‌شد و گاهی نیز معنای نواختن ار آن مستفاد می‌گردید.
{{شعر}}
{{ب|سراینده‌ای این غزل ساز کرد|دف و [[چنگ]] و [[نی (ساز)|نی]] را هم‌آواز کرد}}
دیگر از خصوصیات آواز در موسیقی ایران، متد معینِ تحریر، نحوهٔ درآمد و فرود، اوج و حضیض، انتخاب شعر و ادای مفهوم صحیح واژه‌ها و رعایت تناسب حالات است. تناسب در آوازها موجب زیبایی در استماع است؛ چه، آوازها دارای کیفیات گوناگونی هستند، مانند آهستگی، بلندی، نرمی، سختی، جنبش، نشاط و…
 
آواز به‌معنی وزن هم ذکر شده. در تعریف هزج آمده: «آواز هفدهم از هفده بحر اصول». آواز را ازلحاظ علمی می‌توان تسلسل «ملودی-مدل» ها‌ها در حول یک یا چند نت معین به نام شاهد نامید.
 
از مهم‌ترین مُهرنگاره‌های خنیاگری (موسیقی) در جهان، باید از آنچه در [[تپه چغامیش|چوغامیشِ]] [[خوزستان]] برجای مانده یاد کرد که در سال‌های ۱۹۶۱–۱۹۶۶ م یافت شده‌است. این مُهرنگاره ۳۴۰۰ساله، سیمایی از بزم رامشگران را نشان می‌دهد. در این بزم باستانی، دسته‌ای خنیاگر ([[نوازنده]]) دیده می‌شوند که هر کدام به نواختن سازینواختن‌سازی سرگرم هستند. چگونگی نواختن و نشستن این رامشگران نشان می‌دهد که آنان نخستین دستهٔ خنیاگران ([[ارکستر]]) جهان هستند. در این گروه رامشگران، می‌بینیم که نوازنده‌ای [[چنگ]] و دیگری [[شیپور]] و آن دیگر [[تنبک]] می‌نوازد. چهارمین رامشگر در این میان، خواننده‌ای است که '''آواز''' می‌خوانَد.<ref>''[[امرداد (هفته‌نامه)|هفته‌نامهٔ امرداد]]''، شنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۱، سال سیزدهم، شمارهٔ ۲۸۸، ص۶.</ref>
 
== پانویس ==
۱۳۳٬۲۴۲

ویرایش