تفاوت میان نسخه‌های «کنستانتین برانکوشی»

جز
←‏جوانی: اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB
جز (←‏جوانی: اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB)
[[پرونده:TheKissDoorstop.jpg|بندانگشتی|نمونه کپی شده از بوسه برانکوشی در [[پورتلند، اورگن|پورتلند]]، اورگان]]
در ۱۸ سالگی صاحب کارش که استعداد او را در حکاکی دیده بود هزینه تحصیلش را در هنرستان کرایووا پرداخت. در سال ۱۸۹۸ با رتبه ممتاز درس را تمام کرد.
به مدرسه هنرهای زیبای [[بخارست]] رفت و مجسمه‌سازی را به طوربه‌طور آکادمیک فرا گرفت. سخت کار می‌کرد و زود استعدادش را نشان داد.
 
او پس از هنرآموزی در بخارست سپس در [[وین]] و [[مونیخ]]، ساکن [[پاریس]] شد و در همین شهر، سال‌های زیادی را در سختی و تنگ دستی گذراند.
سپس به [[رودن]] معرفی شد ولی پیشنهاد وی را برای دستیاری نپذیرفت. با [[آمادئو مودیلیانی]]، تجربه‌های پیکره سازیپیکره‌سازی با بهره‌گیری از مجسمه‌های [[آفریقا|آفریقایی]] را دنبال کرد و از هنر قومی کشورش تأثیر گرفت. در همین زمان، روش شکل دهی را وانهاد و به روش کنده کاری روی آورد.
 
برانکوشی، مانند بسیاری از هنرمندان نوگرا، به هنر بدوی جلب شد، ولی بیش از آن تحت تأثیر هنر قومی زادگاهش و هنر مشرق‌زمین قرار گرفت.
برانکوشی چند سال روی ایده ساخت مجسمه سنگی مکعب شکل که دو نفر را در حال بوسیدن هم نشان می‌دهد کار کرد.<ref>گامبریچ، ص ۵۷۰</ref>
 
برانکوش در واپسین سالهای زندگیش در میان هنرمندان معاصر خود موقعیتی یگانه کسب کرد و از اعتباری فراوان برخوردار شد. او ویژگی‌های مواد و مصالح مختلف را به خوبی می‌شناخت و در کاربست آنهاآن‌ها مهارتی ستایش انگیز داشت. نومایگی کارش بر پیکره سازیپیکره‌سازی انتزاعی نیمه نخست سده بیستم بسیار اثر گذاشت. او با شیوه انتزاعی خاص خود قادر بود جوهر مفهوم معینی را در فلز یا سنگ مجسم کند.
سردیسهای ساخت او نیز از همین سادگی و گویایی برخوردارند.
کار عمدهٔ برانکوش در سال‌های آخر عمر، صیقل دادن و پرداخت سطح آثار اولیه‌اش بود.
۱۳۳٬۲۴۲

ویرایش