تریومف: تفاوت میان نسخه‌ها

۲۰ بایت اضافه‌شده ،  ۴ سال پیش
جز
اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB
جز (ربات ردهٔ همسنگ (۳۰) +املا+مرتب (۱۴.۹ core): + رده:دین رومیان باستان)
جز (اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB)
[[پرونده:Bas relief from Arch of Marcus Aurelius triumph chariot.jpg|بندانگشتی|چپ|300px|تصویری از مراسم تریومف به افتخار [[مارکوس اورلیوس]]، توجه شود که فرشتهٔ بالداری که در اطراف سر [[امپراتور]] دیده می‌شود، نشانه‌ای از نزدیکی مقام او به [[الوهیت]] است]]
'''تریومف''' یا '''تری یومف''' (به [[زبان لاتین|لاتینی]]: triumphus)، که «[[تریومف رم]]» یا «[[جشن پیروزی روم]]» نیز، خوانده شده‌است، نام یک مراسم مدنی و آیین [[مذهبی]] در [[روم باستان]] بود. گرچه خاستگاه این رسم و نحوهٔ گسترش و توسعهٔ آن همچنان مبهم باقی مانده‌است، امّا مورخان روم باستان برگزاری نخستین تریومف یا جشن پیروزی رُم را، در گذشته‌های افسانه‌ای این سرزمین جستجو کرده‌اند. در جریان جشن پیروزی یا تریومف، دستاوردهای نظامی فرماندهان سپاه روم که در عرصهٔ نظامی گری موفقیت‌های بزرگی به دست آورده بودند، علناً جشن گرفته می‌شد و مورد تقدیس و ستایش قرار می‌گرفت. این جشن بویژهبه ویژه به افتخار سردارانی برگزار می‌شد، که در جنگ با دشمنان خارجی، به پیروزی‌های قابل توجهی دست یافته بودند یا موفق به کشورگشایی و تسخیر ممالک دیگر شده بودند.
 
در سنت‌های [[جمهوری]] [[رم]]، ژنرال یا سردار پیروز، در روز برگزاری جشن تریومف، به صورتی تشریفاتی به ارج و مقامی بسیار بالا می‌رسید و به وضعیتی نزدیک به وضعیت [[خدا]]وند یا [[پادشاه]] رسانده می‌شد و با او همچون یک [[ایزد]] یا یک [[شاهنشاه]] برخورد می‌گردید. همچنین در ایام بعد از برگزاری تریومف یا جشن پیروزی، حق و حقوقی خاص برای او به عنوان [[تریومفالیس]] triumphalis حفظ می‌گردید. تریومفالیس به لحاظ لغوی تقریباً «مردی با افتخار پیروزی» معنا می‌داد، این سردار پیروز بقیه عمر خود را با همین لقب توصیف می‌شد. همچنین پس از مرگ او نیز، در جریان برگزاری مراسم عزاداری و تشییع جنازه اش، اخلاف و بازماندگان او، به منظور معرفی دوبارهٔ او، یک بازیگر اجیر شده را به پوشیدن نقاب مرگ او که بدان [[ایماژو]] می‌گفتند، وامی‌داشتند و او را در «جبه نصرت» (ردای پیروزی) که پوشش یا چادری بی آستین و طلا دوزی شده و تمام-ارغوانی بود، می‌پیچیدند.
در جریان بی‌ثباتی‌های اجتماعی و سیاسی که در اواخر دوران عمر جمهوری رم پدید آمد، تریومف یا جشن پیروزی به یک ابزار قدرتمند [[تبلیغات]]ی تبدیل شده بود که از آن برای فرصت طلبی‌های نظامی سیاسی بهره‌برداری می‌گردید. از [[دوران امیرنشینی]] Principate [یعنی دوران نخست امپراتوری روم] به بعد، جشن تریومف به صورت یک آیین عبادی تشریفاتی درآمد، که برتری و تفوق نظامی و سیاسی خانواده [[سلطنت]]ی را انعکاس می‌داد.
 
بیشترین شرحیاتی که رومیان از ویژگی‌های تریومف یا جشن پیروزی، به رشتهٔ تحریر درآورده‌اند، به منظور ارائهٔ برخی درس‌های [[اخلاق]]ی از آن بوده‌است، و در این نوشته‌ها کمتر به توضیحات دقیقی که ماهیت این آیین را به گونه‌ای منظم بیان کرده باشد، برمی‌خوریم. این وضعیت تنها به ما اجازه می‌دهد تا از درهم آمیختن شرح‌های مربوط به دورانهای گوناگون از مراسم تریومف، و بازسازی و تفسیر آنها، به اطلاعاتی در مورد این جشن دست یابیم. گواینکه ممکن است برخی از این اطلاعات گمراه کنندهگمراه‌کننده بوده و دقیق نباشند.
 
با وجود این، تریومف یا جشن پیروزی یک مراسم مختص روم باستان محسوب می‌شود که آگاهانه و به منظور به رخ کشیدن و نمایاندن ثروت، قدرت و عظمت روم، توسط دولت‌های دوران [[قرون وسطی]] در این سرزمین و همین‌طور در اعصار بعد از آن برگزار می‌شده‌است.<ref>مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۰</ref>
 
== معرفی بیشتر ==
[[پرونده:Sack of jerusalem.JPG|بندانگشتی|250 px|چپ|جزئیاتی از طاق نصرت [[تایتوس]] ([[طاق تیتوس]]) که برگزاری مراسم تریومف به افتخار او در سال ۷۱ میلادی را نشان می‌دهد، زمانیکهزمانی‌که او موفق به غارت و چپاول [[اورشلیم]] شده بود]]
 
در روم عصر باستان، غنایمی که از راه غارت حاصل می‌شد، به هنگام '''تری یومف''' در معابر رُم به نمایش درمی‌آمد. تری یومف به معنای ورود رسمی و باشکوه سرداری به رُم، پس از پیروزی در جنگ بود.
بدنبال این گروه، گروه دیگری جام‌ها و [[سبو]]های نقره‌ای را می‌بُردند.
 
روز سوّم، همین که هوا روشن شد، شیپورچی‌ها، در حالیکه آهنگهایآهنگ‌های رزم می‌نواختند، به خیابان و معابر ریختند. رومیان با همین آهنگهاآهنگ‌ها به جنگ می‌رفتند.
 
بدنبال شیپورچیان، ۱۲۰ [[گاو]] [[نر]] که شاخهایشان آراسته بود را می‌بردند، تا قربانی کنند.
 
بعد در ۷۷ ظرف، که بزرگی شان به اندازهٔ ظرفهای دیروز بود[همان ۷۵۰ ظرف بزرگی که در آنهاآن‌ها سکه‌های نقره ریخته بودند]، سکه‌های [[طلا]] حمل می‌شد.
 
سپس مردانی عبور می‌کردند که ظروف طلایی دربار مقدونیه و سبوهای زرّین ساخته شده از طلای ناب را بر روی سرهایشان گرفته بودند و حرکتشان می‌دادند. این سبوها با سنگهایسنگ‌های قیمتی و گرانبها تزئین شده بودند.
 
بعد از همهٔ اینها، کالسکهٔ شخصی شاه و سپس سلاح شخصی او برده می‌شد.
۱۳۳٬۲۴۲

ویرایش