باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
پیوند ابهام زدایی شد: سولاریسسولاریس (فیلم ۱۹۷۲); پیوند برداشته شد: کن
پدرش شاعر برجسته [[آرسنی تارکوفسکی]] و مادرش ''ماریا ایوانووا ویشنیاکووا'' بود. پیش از نام‌نویسی در مدرسه فیلم در دو رشته [[موسیقی]] و عربی تحصیل می‌کرد. او زیر نظر ''میخائیل رم'' در [[مؤسسه سینمایی گراسیموف]] (VGIK)، تحصیل کرد. در هنگام تحصیل دو فیلم کوتاه ساخت: ۱ - ''امروز مرخصی در کار نیست (۱۹۵۹)'' و ۲ - ''غلتک و ویولن (۱۹۶۰)'' که فیلم پایان‌نامه‌اش بود و در [[جشنواره فیلم نیویورک|جشنواره نیویورک]] برنده جایزه‌ای شد.
 
''تارکوفسکی'' با ساخت اولین فیلم بلند خود با عنوان [[کودکی ایوان]] در سال ۱۹۶۲ موفق به دریافت پانزده جایزه بین‌المللی از جمله [[شیر طلایی]] جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز و جایزه بزرگ جشنواره سان فرانسیسکو شد. دید تلخ شاعرانه و ذهنیت بی نظیر او در نخستین فیلم بلندش متجلی است. بعد از این فیلم در سال ۱۹۶۶ [[آندره روبلوف]] را کارگردانی کرد. [[سولاریس (فیلم ۱۹۷۲)|سولاریس]] فیلم بعدی این کارگردان است که در سال ۱۹۷۲ ساخته شد. تارکوفسکی [[آینه (فیلم ۱۹۷۴)|آینه]] را در سال ۱۹۷۴ ساخت. می‌توان گفت که مضمون آینه (۱۹۷۵) نیز همین است.
 
این فیلم جنجالی اتوبیوگرافی ''تارکوفسکی'' است که بیشتر بر نوجوانی‌اش در دوران وحشت استالینی متمرکز است. تارکوفسکی با ساخت [[استاکر]] (۱۹۷۹) باز به دنیای داستان‌های [[علمی تخیلی]] با شالوده‌ای از [[جامعه‌شناسی]] و [[روان‌شناسی]] روی آورد. نخستین فیلمی که ''تارکوفسکی'' به کلی خارج از [[اتحاد شوروی]] ساخت ''نوستالژیا (۱۹۸۳)'' بود. تارکوفسکی زمانی که دولت شوروی اجازه ساخت نوستالژیا را به وی نداد، به [[ایتالیا]] رفت و پس از پایان فیلمبرداری این فیلم، با گرفتن پناهندگی سیاسی در اروپا ماند و دیگر به کشورش بازنگشت.
فیلم آخرش ایثار(۱۹۸۶) در جزیرهٔ گوتلند به مدیریت سوون نیک ویست فیلمبرداری شد.
 
ایثار به جشنواره [[کن]] رفت و جایزهٔ ویژهٔ هیئت ناقدان جشنواره را از آن خود کرد، اما تارکوفسکی نتوانست در مراسم شرکت کند، پسرش به جای او جایزه را دریافت کرد، تارکوفسکی به سرطان ریه گرفتارآمده بود.
 
از پایان تابستان ایثار به تدریج در سینماهای اروپا و آمریکا نمایش داده شد.