باز کردن منو اصلی

تغییرات

۵۳ بایت اضافه‌شده، ۱ سال پیش
جز
اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB
در روزگار [[مادها]]، [[سکاها]] فراوان به مرزهای ایران می‌تاختند. اینان گاه با [[آشور]] همپیمان می‌شدند و زمانی زیر فرمان خود مادها با آشوریان می‌جنگیدند. با آغاز کار [[هخامنشیان]] درگیریهای مرزی با [[سکاها]] دنباله داشت
 
[[داریوش بزرگ]] دیگر پادشاه [[هخامنشی]] برای تنبیه آنهاآن‌ها تا مرکز اروپا پیشروی کرد. دسته‌های بسیاری از آنان به شاهنشاهی هخامنشی پیوستند و به عنوان سرباز برای آنان جنگیدند. از نامدارترین آنهاآن‌ها می‌توان از [[سکاهای تیزخود]] نام برد.
 
با گذشت زمان گروهی از اینان به جنوب شرقی [[ایران]] کوچیدند و این سرزمین را به نام خود سکستان ([[سیستان]]) خواندند.
دربارهٔ نام ماساگت پژوهشگران تأکید دارند که ماساگت به معنی «بزرگ» گت است.<ref>{{cite book |title=The Geats of Beowulf: a study in the geographical mythology of the Middle Ages |year=1967 |page=68 |last=Leake |first=Jane Acomb |publisher=University of Wisconsin Press |edition=illustrated |url=http://books.google.com/books?id=QT_XAAAAMAAJ&q=MAssagetae#search_anchor}}</ref><ref>{{cite book |title=De universo |last=Maurus |first=Rabanus |authorlink=Rabanus Maurus |editor-last=Migne |editor-first=Jacques Paul |year=1864|location=Paris |quote=The Massagetae are in origin from the tribe of the Scythians, and are called Massagetae, as if heavy, that is, strong Getae.}}</ref> همچنین باور دیگری نیز وجود دارد، ماساگت‌ها که در اصل از سکاها بودند، معنی نامشان "نیرومند" گت می‌باشد."<ref>{{cite book |title=History and study of the Jats: with reference to Sikhs, Scythians, Alans, Sarmatians, Goths, and Jutes |page=8 |last=Dhillon |first=Balbir Singh |publisher=Beta Publishers |location=Canada |year=1994 |edition=illustrated |url=http://books.google.com/books?id=U9KpAAAACAAJ |isbn=1-895603-02-1 |quote=The classical and modern authorities say that the word "Massagetae" means "great" Getae (Jats). The ninth-century work De Universo of Rabanus Maurus states, "The Massagetae are in origin from the tribe of the Scythians, and are called Massagetae, as if heavy, that is, strong Getae."}}</ref>
 
همچنین ماسا در [[زبان پارسی میانه|پارسی میانه]] به معنی بزرگ است. در [[اوستا]] نیز ماسا به معنی بزرگی استفاده شده استشده‌است.<ref name="Rishi (1982)">{{cite book |title= India & Russia: linguistic & cultural affinity |page=95 | last=Rishi |first=Weer Rajendra |author-link=Weer Rajendra Rishi |publisher=Roma |year=1982 |url=http://books.google.co.in/books?id=Vns_AAAAMAAJ&q=Getae#search_anchor}}</ref>
 
== منطقه ==
هردوت می‌گوید ماساگت‌ها در صحرای بزرگی در شرق دریای خزر زندگی می‌کنند.<ref>Herodotus, ''The Histories'', 1.204.</ref> ولی چند بار اشاره می‌کند که آنهاآن‌ها فراتر از رودخانه [[ارس]] (Araxes) هستند.<ref>Herodotus, ''The Histories'', 1.202.</ref> پژوهشگران هویت‌های گوناگونی را برای این رودخانه ارائه کرده‌اند. هردوت درک اندکی دربارهٔ جغرافیای آسیا و اروپا داشته استداشته‌است و احتمالاً رودخانه متعددی را در اظهارات خود با ارس اشتباه گرفته استگرفته‌است و منظور او در واقع سیحون (Jaxartes) رودخانه‌ای در شرق دریای خزر جایی که ماساگت‌ها حضور داشته‌اند، بوده استبوده‌است.<ref>Herodotus, ''The Histories'', translation by Robin Waterfield, with notes by Carolyn Deward (1998), p. 613, notes on 1.201-16.</ref>
 
== عادات ==
 
بر طبق سخن هرودوت:
{{گفتاورد|لباس پوشیدن و شیوه زندگیشان شبیه سکاها است. آنهاآن‌ها هم بر روی اسب و هم با پای پیاده می‌جنگند. هر دو شیوه جنگیدن آنهاآن‌ها عجیب است. آنهاآن‌ها هم با کمان و هم نیزه می‌جنگند ولی سلاح مورد علاقه آنهاآن‌ها تبر جنگی است. سلاح‌های آنهاآن‌ها از [[زر]] یا [[برنج (آلیاژ)|برنج]] است. برای نوک نیزه‌ها و نوک پیکان‌ها و تبرهای جنگیشان از برنج استفاده می‌کنند و برای پوشش سر، حمایل و کمربند از زر. به همین ترتیب اسبهایشان نیز بسیار مجهز هستند. زره سینه اسبها از برنج است ولی زره کمر و صورت اسبها از زر است. آنهاآن‌ها نه از آهن و نه از سیم استفاده نمی‌کنند زیرا در سرزمین آنهاآن‌ها این دو فلز نیست و بجایبه جای آن زر و برنج فراوان است.|هرودوت|<ref>هرودوت، کتاب ۱، بند ۲۱۵. ترجمه مرتضی ثاقب فر</ref>}}
{{گفتاورد|هر مردی یک زن به عنوان همسر می‌گیرد، اما زنان به همگان تعلق دارند. یونانیان این رسم را به سکاها نسبت می‌دهند، حال آنکه این رسم نه به سکاها بلکه به ماساگت‌ها تعلق دارد. هر مرد ماساگت که زنی را بخواهد به جلوی کلبهٔ او ترکش خود را می‌آویزد و با خیالی آسوده، با او درمی‌آمیزد. آنان حد طول عمر خود را مشخص نمی‌کنند، بلکه هنگامی که مردی به نهایت پیری رسید همه نزدیکان او گرد می‌آیند و او را همزمانهم‌زمان با چند رأس حیوان قربانی می‌کنند، سپس گوشت‌ها را می‌پزند و با آن‌ها یک مهمانی ترتیب می‌دهند؛ و به این ترتیب کسانی که روز خود را اینگونهاین‌گونه به پایان می‌برند شادترینها محسوب می‌شوند؛ ولی اگر کسی از بیماری بمیرد وی را نمی‌خورند بلکه وی را در زمین دفن می‌کنند و برای بخت بد او زیرا که قربانی نشده است، گریه و سوگواری می‌کنند. آنهاآن‌ها هیچ دانه‌ای نمی‌کارند ولی در گله‌های خود زندگی می‌کنند و از ماهی که در رودخانه ارس (احتمالاً سیحون) فراوان است تغذیه می‌کنند. شیر چیزی است که آنهاآن‌ها عمدتاً می‌نوشند و تنها خدایی که پرستش می‌کنند خورشید است؛ و برای آن اسب قربانی می‌کنند. تحت این باور که برای چابک‌ترین خدا باید چابک‌ترین جانور را هدیه داد…|هرودوت|<ref>هرودوت، کتاب ۱، بند ۲۱۶. ترجمه مرتضی ثاقب فر</ref>}}
 
== پانویس ==
۱۳۳٬۲۴۲

ویرایش