تفاوت میان نسخه‌های «توران»

۳۲۳ بایت اضافه‌شده ،  ۳ سال پیش
دستور زبان اصلاح شد
(اریایی به ترکها)
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه
(دستور زبان اصلاح شد)
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با نرم‌افزار تلفن همراه
واژه تورا در یشت‌های اوستا قبایل چادرنشینی را توصیف می‌کند که اسب‌های تندپا دارند و دشمن ایرانی‌های یکجانشین هستند. در منابع [[اشوری‌ها|اشوری]] ۶۴۱ یا ۶۴۰ پیش از میلاد، این قبایل چادرنشین سکایی شناخته می‌شدند.<ref>History of civilizations of Central Asia,V II,p23</ref>
در [[کعبه زرتشت]]، توران جز ایالت‌های ایران آمده<ref>History of civilizations of Central Asia, V III,p104</ref>
کهنترین منبع به زبان [[هند و اروپایی]] که به کلمه توران اشاره می‌کند کتاب اوستا است و تمامی تورانیان در این کتاب [[نام‌های ایرانی]] دارند.<ref>M. Mayrhofer, Die avestischen Namen,IPNB I/1(Vienna 1977).</ref>تورانی‌ها [[هند و اروپایی]] و شاخه ای از قوم ترکها[[آریایی]] [[سکاها]] با فرهنگ نازلتر بودند. هنگامی که در قرن ششم میلادی ترکستانسرزمین سکاها به زیر سلطهٔ ترکان درآمد، این دو واژه با هم درآمیختند و نام توران
به ترکان اطلاق شد.<ref>جایگاه مناطق اطراف دریای خزر در تاریخ جهان اسلام، واسیلی ولادیمیروویچ بارتولد، ص11</ref>
در کتابهای پهلوی نیز نامهای تورانیان همه ایرانی است (مانند ارجاسپ و نامخواست و ویدرفش جادو). در شاهنامه هم نامهایی مانند پشنگ، افراسیاب، گرسیوز، اغریرث، گُروی، کهرم، سپهرم، اندریمان، سرخه، شیده، فرنگیس، منیژه، ویسه، فرشیدورد، لهاک، هومان، پیران، بارمان، پیلسم، گلباد، نستیهن، شواسپ، ارجاسپ، ویدرفش، نامخواست و…)، کاملاً آشکار می‌سازد که تورانیان عصر اوستایی، قوم/ قبیله‌ای «ایرانی» بوده‌اند.
[[ایرانی]] شاخه ای از اقوام [[هندوایرانی]](آریایی) هستند که خود به دو دسته [[ایرانی شرقی]] (سکاها) و [[ایرانی غربی]] (مادها و پارس ها) تقسیم می شوند.
 
در عصر اشکانی و ساسانی، پس از آن که یاد و خاطرهٔ تورانیان کهن دیگر به اسطوره‌ها پیوسته و در دل حماسه‌ها جای گرفته بود، با جای‌گزین شدن هپتالیان و خیون‌ها در آسیای میانه، و سپس در عصر اسلامی با ساکن شدن «[[ترکان»]] در این ناحیه، نام قوم/ قبیلهٔ فراموش شده و از میان رفتهٔ «توران»، به ساکنان جدید و نوآمدهٔ این منطقه، یعنی هپتالیان و خیون‌ها و هون‌ها، و سرانجام «ترکان» اطلاق گشت و با آنان منطبق شد. از این روست که در متون عصر اسلامی، گاه از اصطلاح تور و توران برای اشاره به ترکان ساکن آسیای میانه و ماوراءالنهر استفاده می‌شود.
 
مردم تورانی به عنوان یکی از دو قوم ایرانی محسوب می‌شدند که هر دو از نوادگان [[فریدون]] بودند اما با دو قلمرو مختلف و اغلب نیز با یکدیگر با هم در جنگ بودند.<ref>E. Yarshater, [http://www.iranicaonline.org/newsite/articles/unicode/v13f3/v13f3002.html Iran iii.], ''Encyclopaedia Iranica''.</ref><ref>K. H. Menges, in [http://www.iranicaonline.org/articles/altaic-the-altaic-peoples-and-languages-are-distributed-around-45-north-latitude-from-eastern-europe-to-the-pacific-ocean Encyclopaedia Iranica] Excerpt: "In a series of relatively minor movements, Turkic groups began to occupy territories in western Central Asia and eastern Europe which had previously been held by Iranians (i.e. , Turan). The Volga Bulgars, following the Avars, proceeded to the Volga and Ukraine in the 6th-7th centuries."</ref>
ارتباط توران با ترک‌ها نیز از حساب جغرافیایی شاهنامه گرفته شده‌است که ترک شدن آسیای میانه در طول آن زمان تا اندازه‌ای تکمیل شده بود.<ref>http://etext.library.adelaide.edu.au/f/firdausi/f52ek/part8.html Firdawsi, "The Epic of Kings", translated by [[Helen Zimmern]], eBooks@Adelaide 2004]</ref>
 
در واقع با توجه به [[شاهنامه]] دستکم ۱۵۰۰ سال پس از اوستا، قبایل کوچ نشین که ساکنان این سرزمین بودند توسط '''تورتورج''' که پسر ارشد [[فریدون]] بود رهبری می‌شدند.
از [[اوستا]] و کتب دینی پهلوی و داستان‌های ملی و اقوال مورخان قدیم برمی‌آید که ایرانیان و تورانیان از یک نژاد بوده‌اند. منتهی ایرانیان زودتر شهرنشین شدند و تورانیان به همان وضع بیابان‌نوردی و چادرنشینی باقی‌ماندند. در کتب متاخر ناحیت ترک و خزر و [[چین]] و [[ماچین]] و [[تبت]] و شرق را بتفاوت خاک تور و ممالک روم و روس و آلان و مغرب را خاک [[سرمت|سرم]] (سلم) دانسته‌اند. برخلاف این پندار، توران و سرمان و دو مملکت دیگر سایینی و داهی، هر چهار مانند خود ایران مرز و بوم آریایی است.<ref>{{حقوق معنوی|محمد معین|[[۲۱ تیر]] [[۱۳۵۰]]}}</ref>
 
تور/تورج (در [[فارسی میانه]] Tuzh) پسر فریدون در افسانه‌های باستانی ایران است. در شاهنامه وی بابه ترک‌هااشتباه ترک‌ شاخته شده‌است.<ref>Edgar Burke Inlow. Shahanshah: A Study of the Monarchy of Iran, Motilal Banarsidass Pub, 1979. pg 17: "Faridun divided his vast empire between his three sons, Iraj, the youngest receiving Iran. After his murder by his brothers and the avenging Manuchihr, one would have thought the matter was ended. But, the fraternal strife went on between the descendants of Tur and Selim (Salm) and those of Iraj. The former - the Turanians - were the Turks or Tatars of Central Asia, seeking access to Iran. The descendants of Iraj were the resisting Iranians.</ref> هرچند از نظر فرهنگی هیچ ارتباطی بین تورانیان شاهنامه و فرهنگ باستانی ترک‌ها وجود ندارد.<ref>http://www.medievalists.net/2009/01/04/barbarian-incursions-the-coming-of-the-turks-into-the-islamic-world/ Bosworth, C. E. "Barbarian Incursions: The Coming of the Turks into the Islamic World." In ''Islamic Civilization'', Edited by D. S. Richards. Oxford, 1973. pg 2: "Hence as Kowalski has pointed out, a Turkologist seeking for information in the Shahnama on the primitive culture of the Turks would definitely be disappointed."</ref> در اوخر [[قرن نوزدهم]] و اوایل [[قرن بیستم میلادی]] ارتباط تورانیان با اقوام اورال و آلتائیک زبان مطرح شد ولی هم اکنون این نظریه منسوخ و رد شده‌است.
 
باید به این نکته اشاره کرد که در نوشته‌ها صفویان، عثمانیان را رومی و دولت روم می‌خواندند. در حالی که عثمانیان، یونانی/ رومی نبودند، ولی چون زیست‌بوم آنان از دیرباز روم نامیده می‌شد، این نام‌گذاری بر سرزمین عثمانیان، در میان مسلمانان رواج داشت. هم‌چنین در این دوران، آسیای میانه و دولت شیبانیانِ اوزبک را توران می‌خواندند.
۲۴

ویرایش