تفاوت میان نسخه‌های «تراویح»

۹ بایت اضافه‌شده ،  ۳ سال پیش
جز
اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB
جز (←‏جایگزینی با [[وپ:اشتباه|اشتباه‌یاب]]: ترواویح⟸تراویح، درالاستیعاب⟸در الاستیعاب، ازینکه⟸از اینکه)
جز (اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB)
{{هواداران}}
{{اسلام}}
'''تراویح''' لغتی [[عربی]] است و به نمازهایی اطلاق می‌شود که [[مسلمانان]] [[سنی]] در شب‌های ماه [[رمضان]] به جماعت می‌خوانند. این [[نماز]] پس از [[نماز عشاء]] خوانده می‌شود. در بین [[اهل سنت]] رسم است که هر شب یک جزء [[قرآن]] را در این نمازها تلاوت کنند تا در پایان ماه [[رمضان]]، قرآن ختم شود. نماز تراویح بیست رکعت است اما پس از هر دو رکعت سلام داده می‌شود، که پس از هر چهار رکعت استراحت (ترویحه) انجام می‌شود و از این رو آنراآن را نماز تراویح می‌نامند. ترویحه، وقفه کوتاهی است که از آن برای خواندن دعا یا اذکار استفاده می‌شود. نماز تراویح در مساجد اهل سنت در کشورهای مختلف برگزار می‌شود. هر ساله در ماه رمضان جمعیت بسیاری برای شرکت در نماز تراویح [[مسجدالحرام]] در [[مکه]] و [[مسجد نبوی]] در [[مدینه]] جمع می‌شوند.
 
== دیدگاه اهل سنت ==
بخاری در صحیحش از قول [[زید بن ثابت]] آورده:
 
«محمد زیراندازی از پوست نخل برای خودش درست کرد و شب برای نماز از خانه بیرون شد و به نماز ایستاد. چند تن در حین نماز به او پیوستند. شب بعد آن عده برای نماز آمدند اما او نیامد. آنهاآن‌ها شروع به پرتاب سنگ‌ریزه به خانه محمد کردند و ناگاه او با خشم بیرون آمده و گفت: شما همچنان برخواسته خود پافشاری می‌کنید، از برای شما از اینکه این نماز را خدا برایتان اجباری کنم، می‌ترسم. ای مردم، نمازهایتان را در خانه‌هایتان برپا دارید همانا بجز نمازهای واجب، بهترین نمازها آنهاییست که در خانه‌ها خوانده شوند»<ref>صحیح بخاری جلد ۸ کتاب ۷۳ حدیث شماره ۱۳۴</ref>
 
بخاری در جای دیگری از [[ابوهریره|ابو هریره]] آورده که پس از مرگ محمد، مردم همچنان نوافیل (نافله‌ها) را فردی (غیر جماعت) می‌خواندند و این سنت در زمان ابوبکر و نخستین سال‌های زمامداری عمر برپابود. شبی از شبهای رمضان، عمر وارد مسجد شد و مردم را مجزا یا در گروه‌های کوچک در حال نماز دید. عمر گفت به نظر من بهتر است اینان را تحت امامت یک قاری جمع کنم. او سپس مردم را تحت امامت ابی بن کعب جمع کرد. شب بعد عمر به مسجد آمد و دید مردم به امامت ابی بن کعب نماز می‌خوانند و گفت: چه '''بدعت''' خوبی است.<ref name="ReferenceA" />
از جانب دیگر پیامبر اسلام این نوع از نمازهای مستحبی را به جماعت بجا نیاورده است؛ و حتی در زمان [[ابوبکر]] هم سابقه نداشته‌است. روایتی از کتاب [[صحیح بخاری]] که از منابع اصلی حدیثی نزد اهل سنت است، به صراحت بیان می‌کند که اقامه آن به جماعت از بدعت‌های خلیفه دوم بوده‌است. وی از ابن شهاب و او از عبدالرحمن بن عبد القاری نقل می‌کند که: {{گفتاورد|در یکی از شب‌های رمضان با عمر به مسجد رفتیم. دیدم مردم دسته دسته پراکنده هستند و هر کسی برای خود یا با گروه خود نماز می‌خواند. عمر گفت: به نظر من اگر اینان به یک امام اقتدا کنند بهتر است پس دستور داد ابی بن کعب پیش نماز همه باشد. شبی دیگر با وی به مسجد رفتیم و دیدیم مردم نمازهای مستحبی شب‌های رمضان را به جماعت می‌خوانند. آن گاه عمر گفت: این بدعت خوبی است|صحیح بخاری|صلاه التراویح<ref>صحیح بخاری، ج ۲ ص ۳۰۸ کتاب صلاه التراویح ح ۲۰۱۰</ref>}}
 
از این رو، گفته می‌شود مسلمانان همواره این نماز را فرادا بجایبه جای می‌آوردند تا اینکه [[عمر بن خطاب]] جماعت را بدعت نهاد. از نظر اهل تشیع، اهل سنت به این بدعت گذاریبدعت‌گذاری تصریح نیز می‌کنند چنان‌که قلقشندی می‌گوید: «عمر اولین کسی است که جماعت رمضان را تشریع کرد و آن در سال ۱۴ هجری بود».<ref>ماثر الانافة فی معالم الخلافه، ج ۲، ص ۳۳۷. بیروت، عالم الکتب</ref> ابن عبدالبر در الاستیعاب می‌گوید: اوست که ماه رمضان را با نماز مستحبی دسته جمعی نورانی کرد.<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب ج ۳ ص ۱۱۴۵</ref>
 
از جعفر صادق، امام ششم شیعیان نقل شده‌است که: «به پا داشتن تراویح به جماعت جایز نیست».<ref>بحار الانوار ج ۱۰ ص ۳۶۳</ref>
۱۳۳٬۲۴۲

ویرایش