تفاوت میان نسخه‌های «زندگی‌نامه»

جز
اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB
جز (←‏سال‌های اخیر: جایگزینی ویدیو← ویدئو با ویرایشگر خودکار فارسی)
جز (اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB)
 
=== زندگینامه تاریخی ===
یکی از اولین زندگینامه نویسان پلوتارک بود و «زندگی موازی» او در حدود سال ۸۰ بعد از میلاد مسیح، چهره‌های برجسته جهان کلاسیک را پوشش می‌دهد. در سال ۴۴ قبل از میلاد مسیح کورنلیوس نپوس زندگینامه‌ای را به نام «زندگی فرمانروایان» منتشر کرد. اما شاید «زندگی امپراتوران روم» اثر «سوتونیوس» اولین زندگینامه ایزندگینامه‌ای باشد که حاوی داستانهای اساطیری نیست.
در اوایل قرون وسطی (۴۰۰ تا ۱۴۵۰ بعد از میلاد) کاهش آگاهی از فرهنگ کلاسیک اروپا وجود دارد. در طول این دوره، تنها مخازن دانش و سوابق اولیه تاریخی اروپا در اختیار افراد کلیسای کاتولیک روم بود. هرمیتس، مونکس و پریتس در این دوره تاریخی زندگینامه‌ها را می‌نوشتند. موضوعات آنهاآن‌ها معمولاً به [[پدران کلیسا]]، شهدا، [[پاپ]]ها و [[قدیس]]ان محدود می‌شد. آثار آنهاآن‌ها قرار بود الهام بخش مردم و وسیله‌ای برای گرویدن به مسیحیت باشد [[شرح حال قدیسین]] را ببینید. یکی از نمونه‌های سکولار قابل توجه از بیوگرافی در این دوره زمانی، زندگی [[شارلمانی]] است که توسط درباریان او نوشته شده‌است.
[[پرونده:Einhard.jpg|بندانگشتی|یکی از درباریان به عنوان نویسنده]]
 
اولین بیوگرافی مدرن و کاری که نفوذ قابل توجهی در تکامل این سبک اعمال کرد، ''[[Life of Johnson|زندگی ساموئل جانسون]]'' نوشته [[جیمز بازول]]، زندگینامه لغت‌نامه نویس و دانای کلام [[ساموئل جانسون]] است که در سال ۱۷۹۱ منتشر شد.<ref>{{cite web |url=http://libraries.umw.edu/blog/2012/04/19/james-boswells-life-of-johnson-the-first-modern-biography/ |title=James Boswell's 'Life of Johnson': The First Modern Biography |last=Butler |first=Paul |date=19 April 2012 |website=University of Mary Washington Libraries |archive-url=https://web.archive.org/web/20141111164251/http://libraries.umw.edu/blog/2012/04/19/james-boswells-life-of-johnson-the-first-modern-biography/ |archive-date=11 November 2014 |access-date=1 February 2016}}</ref> این در حالی است که باسول موضوع خود را در سال ۱۷۶۳ شروع کرد، وقتی جانسون ۵۴ ساله بود، باسول تمام زندگی جانسون را با استفاده از پژوهش‌های اضافی تحت پوشش قرار داد. این خود مرحله مهمی در توسعه سبک مدرن از زندگینامه نویسی بود و ادعا شده‌است که بزرگترین زندگینامه نوشته شده در زبان انگلیسی است. کار باسول در آن سطح از پژوهش منحصر به فرد بود، که شامل مطالعه آرشیوها، مشاهدات عینی و مصاحبه‌ها می‌شد. روایتی قوی و جذاب است که تصویر صادقانه از تمام جنبه‌های زندگی جانسون است که یک فرمول _ شخصیتی است که امروزه به عنوان پایه ادبیات زندگینامه نویسی خدمت می‌کند.
 
نوشتن زندگینامه‌ها در قرن ۱۹ با رکود مواجه شدند، در بسیاری موارد روش معکوس وجود داشت که بیشتر شبیه روش زندگی مقدسان و ستایش مرگ بود، شبیه به شرح حال قدیسین که در زمان قرون وسطی نوشته شدند. تمایز بین قسمت عمده زندگی‌نامه نویسی و زندگینامه ادبی در اواسط قرن آغاز شد که منعکس کنندهمنعکس‌کننده تناقض بین فرهنگ بالا و فرهنگ متوسط است. هر چند، تعداد زندگینامه‌ها با تشکر از گسترش خوانندگان، در صنعت چاپ رشد سریعی داشتند. این انقلاب در انتشار، کتاب‌ها را برای گروه بزرگی از خوانندگان و مخاطبان در دسترس قرار می‌دهد. به اضافه اینکه، نسخه جلد کاغذی از بیوگرافی که برای اولین بار بصورتبه صورت عمومی منتشر شد مقرون به صرفه بود. مجله‌ها نیز شروع به انتشار طرح‌های دنباله دار زندگینامه‌ای کردند.
 
[[اتوبیوگرافی|شرح حال نویسی شخصی]] با ظهور و پیشرفت آموزش و پرورش و چاپ ارزان بیشتر محبوب شدند، مفاهیم مدرن از شهرت و محبوبیت توسعه یافتند. این نوع زندگینامه‌ها توسط خود شخص نوشته می‌شوند مثل [[چارلز دیکنز]] (که شرح حال خود را در رمان‌هایش وارد کرده‌است) و [[آنتونی ترولوپ]] (زندگینامه او بعد از مرگش چاپ شد و به سرعت به پرفروش‌ترین کتاب در لندن تبدیل شد)، فیلسوف‌هایی مثل [[جان استوارت میل]]، مردان کلیسا _ [[جان هنری نیومن|کاردینال نیومن]] _ و هنرمندان [[پی. تی. بارنوم]].
منتقد بریتانیایی [[لیتون استراچی]] انقلابی در هنر زندگینامه نویسی با ۱۹۱۸ اثر ایجاد کرد، [[ویکتوریای برجسته]]، شامل زندگینامه چهار رهبر برجسته از عصر ویکتوریا، [[کاردینال منینگ]]، [[فلورانس نایتینگل]]، [[توماس آرنولد]] و [[ژنرال گوردون]] می‌باشد. استراچی برای ایجاد زندگی در عصر ویکتوریا شروع به کار کرد تا نسل آینده آن را بخوانند. تا این مرحله که استراچی در مقدمه اشاره می‌کند که شرح حال عصر ویکتوریا " بسیار شبیه جمعیت مقاطعه کار کفن و دفن است" و " آهسته، مراسم ختم بربریسم" فضا را سنگین می‌کند. استراچی با " دو جلد چرمی … مواد هضم نشده " سنت را به مبارزه می‌طلبد، و چهار چهره نمادین را هدف قرار می‌دهد. روایت او اسطوره‌ها که در اطراف این قهرمانان ملی ساخته شده‌اند را تخریب می‌کند، کسی که نگاهی بهتر از این ندارد که " مجموعه‌ای از اشتباه منافقانه در امپراتوری ". شهرت جهانی این کتاب به دلیل لحن شوخ و بی ادبانه آن است، این کتاب مختصر و طبیعت دقیق دارد و دارای نثر هنری است.
 
در سال‌های ۱۹۲۰ و ۳۰، نویسندگان زندگینامه به دنبال سرمایه‌گذاری بر روی محبوبیت استراچی با تقلید از سبک او بودند. این مکتب برجسته جدید، بت‌شکن تحلیلگران علمی، زندگینامه‌های داستانی شامل [[جمائیل بردفورد]]، [[آندره ماوریس]] و [[امیل لودوینگ]] در میان دیگران است. " رد کردن شرح حال " [[رابرت گریوز]] (آی، کلادیوس، ۱۹۳۴)، در میان آثار دنبال کنندهدنبال‌کننده استراچی برجسته بود. گرایش در زندگینامه ادبی همراه با زندگینامه عمومی نوعی از " اطفاء شهوت با نگاه افراد مشهور" در دهه‌های ابتدایی قرن بود. درخواست تجدید نظر در این شکل دوم به خوانندگان بیشتر بر اساس کنجکاوی است تا بر اساس اخلاقیات یا میهن‌پرستی. در جنگ جهانی اول، تجدید چاپ‌های ارزان قیمت محبوبیت یافتند. دهه ۱۹۲۰ شاهد رونق زندگینامه‌ها بود.
 
نویسنده فمینیست [[کارولاین هیلبران]] ملاحظه کرد که شرح حال‌ها و زندگینامه‌های زنان در موج دوم فعالیت‌های فمینیستی تغییر شخصیت داده‌اند. او ذکر کرده‌است زندگینامه [[نانسی میلفورد]]، [[زلدا]]، در سال ۱۹۷۰ به عنوان " آغازگر دوره جدید از زندگینامه بانوان " است زیرا در ۱۹۷۰ که ما برای خواندن آماده نیستیم زلدا توسط [[فیتزجرالد]] از بین رفته بود، اما فیتزجرالد او (نانسی): او روایت او (نانسی) را غصب کرده بود. با انتشار مجله تنهایی [[مای سارتون]]، که اولین جایی بود که یک زن داستان زندگی خود را تعریف می‌کرد، نه به عنوان پیدا کردن " زیبایی حتی با درد " و تبدیل " خشم به معنویت"، اما با اعتراف به چیزی که پیشترها برای زنان ممنوع بود: رنج آنها، خشم آنهاآن‌ها و پذیرش قدرت و کنترل زندگی خود. هیلبرون سال ۱۹۷۳ را به نام هدف قرار گرفتن زندگینامه بانوان نامگذاری کرد.
 
=== سال‌های اخیر ===
در سالهای اخیر، زندگینامه‌های [[چند رسانه‌ای]] به محبوبیت بیشتری از فرم ادبی سنتی رسید. همراه با این مستندها فیلم‌های با موضوعات زندگینامه‌ها، [[هالیوود]] تعداد بیشماری از فیلم‌های تجاری را بر اساس زندگی افراد مشهور ساخته‌است. محبوبیت این فرم از زندگینامه‌های باعث گسترش کانال‌های تلویزیونی و اختصاص آنهاآن‌ها به زندگینامه‌ها شده‌است شامل کانال‌های [[A&E]]، کانال [[The Biography]]، و کانال[[انحطاط و سقوط امپراطوری روم]].
زندگینامه‌های آنلاین و سی دی نیز ظهور کردند. برخلاف کتاب‌ها و فیلم‌ها، آنهاآن‌ها اغلب یک روایت تاریخی را نمی‌گویند: در عوض، آنهاآن‌ها آرشیوی از تعداد زیادی عناصر رسانه‌ای گسترده دارند که مربوط به هر فرد است، شامل کلیپ‌های ویدئویی، عکس‌ها و مقالات. پرتره زندگینامه در سال ۲۰۰۱ بوسیله هنرپیشه آلمانی [[رالف یولتزوفر]] ساخته شد. محقق رسانه [[لو مانوویچ]] می‌گوید که آرشیو به فرم پایگاه داده، به کاربران اجازه می‌دهد تا روش‌های متعددی را استفاده کنند. «نوشتن زندگی» تکنیک‌های موضوع یک مطالعه علمی است.
در سالهای اخیر، این موضوع که آیا تمام زندگینامه داستان را بوجود آورده‌اند مورد بحث قرار گرفته‌اند، مخصوصاً زمانی که نویسنده‌ها در مورد موضوعات مهم گذشته خود صحبت می‌کنند. رئیس کالج ولف استون در دانشگاه آکسفورد، [[هرمیون لی]] استدلال می‌کند که همه تاریخ در یک چشم‌انداز دیده می‌شوند که محصول جامعه معاصر ما باشند و در نتیجه حقایق زندگی‌نامه‌ها دائماً در حال تغییر هستند؛ بنابراین زندگی‌نامه نویسان تاریخی که نوشته شده‌اند تنها راه نشان دادن اتفاق افتادن آنهاآن‌ها نیستند، این راهی است که آنهاآن‌ها را بخاطر بسپارند. همچنین در مورد اهمیت فضا در زندگی نوشتن نیز مورد بحث قرار گرفته‌اند.
 
== جستارهای وابسته ==
۱۳۳٬۲۴۲

ویرایش