باز کردن منو اصلی

تغییرات

 
=== آثار زند و پازند ===
در اواخر دوره ساسانیساسانی، متون اوستا به ویژهزبان برایپارسی مقابلهمیانه بابرگردانده ترویجشد عقاید(يك [[مزدک]]یدليل متوناين اوستاامر بهظاهرا زبانمقابله پارسیبا میانهاعتقادات برگردانده[[مزدک|مزدكي]] شدبوده است). اگرچه تمامی بخش‌های قدیمی [[اوستا]] امروزه در دست نیستنیست، اما تابخش حدهاي زیادی از آن‌هاآن‌ باقی‌ مانده باقی‌ماندهاست. این متون پارسی میانه ترجمه مستقیم متون اوستایی نیستند بلکه ترجمه تفسیری آن‌ها به‌شمار می‌آیند. در دوره ساسانی شمار کسانی که [[زبان اوستایی]] را می‌فهمیدند چندان زیاد نبود چرا که زبان اوستایی در آن دورهدوره، زبانی مرده به‌شمارو تقريبا منسوخ شده به‌ شمار می‌رفت. متون پازند که بعدها ایجاد شدشد، نگارش این تفاسیر و سایر کتاب‌های پارسی میانه به الفبای [[دین دبیره]] یا همان خط اوستایی هستند که از آنجا که آسانتر بود برای نگارش بکار گرفته‌شدگرفته‌ شد.<ref>زبان پهلوی ادبیات و دستور آن. صفحهٔ ۲۸</ref>
 
=== سنگ‌نبشته‌های پارسی میانه ===
به جز کتاب‌ها و آثاری که در الگوی زیر ذکر شده، پاره‌نوشته‌ها و سنگ‌نوشته‌های پراکنده‌ای نیز از پارسی میانه در نقاط گوناگون سرزمين پهناور [[ایران|ايران]] قديم به جای مانده‌است.<ref>[http://www.ettelaat.com/new/index.asp?fname=2009\04\04-29\13-13-50.htm&storytitle=داغستان،%20دیار%20آشنا روزنامهٔ اطلاعات]، شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۸، ۸ مه ۲۰۰۹، شماره ۲۴۴۶۳</ref> این سنگ‌نوشته‌ها شامل آثار مکتوب شاهان نخستین ساسانی و وزرا و ملازمان نزدیک آن‌ها می‌باشد. الفبای بکار گرفته شده در این آثار با الفبای کتابت اندکی تفاوت داشته و به [[خط پهلوی اشکانی]] نزدیک بوده‌است. این کتیبه‌ها بیشتر در [[پارس]]، [[کرمانشاه]]، [[کردستان عراق]] و [[آذربایجان]] و [[حمص]] [[سوریه]] واقع شده‌اند. همچنین در دوره اسلامی نیز کتیبه نویسی پهلوی رایج بود و در برخی مناطق شمال ایران کتیبه‌های اسلامی دارای خط پهلوی نیز بوده‌اند مانند [[برج لاجیم]].
 
برای نمونه ۲۵ سنگ‌نوشتهٔ کوچک به [[خط پیوسته پهلوی]] در باروی [[شهر دربند]] قفقاز کشف شده بود و اخیراً باستان‌شناسان شش کتیبه دیگر به پارسی میانه نیز در آن‌جا پیدا کردند. این سی و یک کتیبه نام سنگ‌تراشان یا کسانی را ذکر می‌کند که به نوعی درکشیدن دیوار سهم داشتند.<ref name="همان" />
۲۷

ویرایش