باز کردن منو اصلی

تغییرات

هیچ اثر مکتوبی از زبان مادی در دست نیست و مشخص نیست که این زبان اصولاً به رشتهٔ تحریر در آمده یا نه؛ اما در نوشته‌های مورخان یونانی، مانند [[کتسیاس]] و [[دیونون]] و [[هرودوت]] به داستان‌ها، قصه‌ها و اشعار این دوره اشاره شده‌است. برای نمونه، عشق [[استریانگایوس]] به [[زرینا]]، ملکهٔ سکاها و ناکام ماندن وی و داستان غنایی «زریادرس و اداتیس» را می‌توان نام برد که در مآخذ متعددی دیده می‌شود که به نظر [[مری بویس]] اصل مادی دارد و بعدها به‌صورت داستان [[گشتاسپ]] و [[کتایون]] در ''[[شاهنامه]]'' بازتاب یافته‌است. از دیگر آثار ادبی مادی می‌توان از داستان‌های حماسیِ مادی یاد کرد که به پایه‌گذاری دولت ماد انجامیده و در آثار کتزیاس نقل شده‌است.<ref>{{پک|زرشناس|۱۳۹۰|ک=ایران، تاریخ، فرهنگ، هنر|ص=۱۱۵-۱۱۶}}</ref>
 
به‌گفتهٔ هرودوت، در زمان پادشاهی [[دیاکو]]، دعاوی‌ای را که می‌نوشتند، نزد وی می‌فرستادند. سپس او دربارهٔ آنچه نزدش آورده شده‌بود، داوری می‌کرد و داوری‌هایش را بازپس می‌فرستاد. تنها شاهد مستقیمی که نشان می‌دهد مادها [[خط (نوشتار)|خط]] را می‌شناختند، تکه‌ای سیمین است که در تپهٔ [[نوشیجان]] کشف شده و بخش‌هایی از دو نشانهٔ [[خط میخی]] بر آن به‌جا مانده‌است، اما شناسایی نوع خط میخی و زبان آن ناممکن است. به باور [[دیاکونف]]، [[خط میخی پارسی باستان]] (خطی که برای کتیبه‌هایشان به‌کار می‌بردند)، در اصل نوآوری مادها بوده، درحالی‌که [[رودیگر اشمیت]] احتمال می‌دهد مادها از خط میخی آشوری بهره می‌بردند.<ref>{{پک|رضایی باغ‌بیدی|۱۳۸۸|ک=تاریخ زبان‌های ایرانی|ص=۵۶}}</ref>
 
کتاب مقدس (کتاب عزرا، باب 6، آیۀ 2) نیز روایت می‌کند که در زمان داریوش یکم هخامنشی، طوماری در کاخ اکباتان در سرزمین ماد یافت شد که فرمان‌هایی بر آن نوشته شده بود. از این شاهد نیز نمی‌توان دریافت که زبان این طومار مادی بوده‌است.<ref>{{پک|رضایی باغ‌بیدی|1393|ک=زبان مادی|ص=651-652}}</ref>