تفاوت میان نسخه‌های «بارورسازی ابرها»

 
== باروری ابرها در ایران ==
پروژه‌های باروری ابرها در ایران ابتدا توسط [[وزارت نیرو]] از سال ۵۳ الی ۵۷ با همکاری یک شرکت کانادایی و با استفاده از یک فروند هواپیما و تعدادی ژنراتورهای زمینی تصعیدکننده یدید نقره بر روی [[حوزه آبریز]] [[سد کرج]] و جاجرود انجام شد.{{مدرک}}
باروری ابرها طی سالهای ۶۸ الی ۷۴ بصورت پراکنده و با استفاده از ژنراتورهای زمینی در ارتفاعات [[شیرکوه]] [[یزد]] به اجرا درآمد. سپس با ابلاغ وزیر وقت نیرو در بهمن ماه ۱۳۷۵، [[مرکز ملی تحقیقات و مطالعات باروری ابرها]] در [[یزد]] تأسیس و از سال ۱۳۷۶ رسماً آغاز به کار کرد. پس از تشکیل این مرکز، از سال ۷۷ با همکاری [[رصدخانه]] آب و هواشناسی [[روسیه]] انتقال تکنولوژی باروری ابرها به ایران در قالب یک طرح ۵ ساله شامل اجرای پروژه‌های باروری ابرها (یزد-۱، یزد-۲، یزد-۳ و یزد-۵)، تجهیز مرکز به امکانات و تجهیزات لازم (تجهیز دو فروند هواپیمای [[آنتونوف ۲۶]] به تجهیزات شلیک [[پیروپاترون]]‌های [[یدید نقره]] و تزریق [[نیتروژن]] مایع و نصب و راه‌اندازی سه دستگاه [[رادار هواشناسی آکسوپری]]) و آموزش پرسنل ایرانی در قالب سه گروه عملیات پروازی، رادار و تجهیزات، مطالعات و ارزیابی صورت پذیرفت. پس از پایان ۵ دوره اجرای طرح باروری ابرها که با حضور متخصصین روسی به همراه انتقال تکنولوژی و آموزش کارشناسان صورت پذیرفت اولین پروژه اجرای مستقل توسط کارشناسان ایرانی در تابستان ۸۷ در [[استان گیلان]] به انجام گرفت. این مرکز از آن زمان تاکنون پروژه‌های متعدد اجرایی و مطالعاتی باروری ابرها در مناطق مختلف کشور به اجرا گذاشته‌است.<ref>سیدحسنی، منصوره: باروری ابرها از باور تا واقعیت، تهران، مرکز ملی تحقیقات و مطالعات باروری ابرها، 1391، شابک 2-14-6171-600-978، (از صفحه 190 تا 217)</ref>