باز کردن منو اصلی

تغییرات

تصحیح املائی و نگارشی
 
=== پس از جنگ جهانی اول ===
نتیجه [[جنگ جهانی اول]] برای [[آلمان]] شکستی فاجعه بار بود. کشورهای پیروزمند بریتانیا و فرانسه در [[عهدنامه ورسای]] شرایطی بسیار سخت و خفت بار را به این کشور تحمیل کردند. با شکست [[رایش دوم]] در [[جنگ جهانی اول]]، در [[آلمان]] چپگرایی رشد کرده بود و کارگران و ملوانان برای ایجاد شوراها و سوسیالیسم متاثر از انقلاب روسیه پس انقلاب نوامبر۱۹۱۸ را انجام دادند، نتیجه انقلاب احزاب چپ سوسیال دموکراتها این شد که قیصر امپراتور رایش آلمان از سلطنت کناره‌گیری نمود و رایش بزرگ آلمان پایان یافت و دولت موقت سوسیال دموکرات بر سر کار آمد. در ژانویه ۱۹۱۹ تندروهای کمونیست انقلاب دیگری را علیه دولت سوسیال دموکرات انجام دادند که دولت موقت با همکاری شبه نظامیان راست افراطی آن‌ها را سرکوب و کشتار نمود. بعد از این واقعه انقلاب دوم، طی انتخابات مجلس موسسان، پس بسبکبه سبک فدرالی آمریکا، [[جمهوری وایمار]] توسط سوسیال دموکراتها در آلمان تشکیل شد. پس از [[جنگ جهانی اول]]، [[آلمان]] در بحران غرق بود. در جامعه‌ای که لایه‌های گسترده مردم با بیکاری و فقر روبرو بودند هیتلر مانند بسیاری از همنسلانهم نسلان خود، تسلیم آلمان را رد می‌کرد و شکست آلمان را نتیجه اتحاد [[یهودی]]ان و [[کمونیسم|کمونیست‌ها]] می‌دانست و خواهان جبران آن بود. هیتلر مرام سیاسی خود را به روشنی در کتاب [[نبرد من]] تشریح کرده‌است.
 
== فعالیت‌های سیاسی ==
این حزب از یک گروه کوچک با تمایلات ملی‌گرایی در آخرین سال‌های [[جنگ جهانی اول]] شکل گرفت. ابتدا در [[برمن]] گروهی در اوایل سال [[۱۹۱۸ (میلادی)|۱۹۱۸]] تحت تأثیر افکار چپ انقلاب کمونیستی کارگری روسیه که در اروپا رواج یافته بود، با نام: کمیته رایگان برای صلح کارگران آلمان {{آلمانی|Freier Ausschuss einen für deutschen Arbeiterfrieden}} اعلام موجودیت کرد. [[آنتون درکسلر]] در تاریخ [[۷ مارس]] [[۱۹۱۸ (میلادی)|۱۹۱۸]] در [[مونیخ]] شعبه‌ای از این گروه را تشکیل داد. درکسلر [[قفل|قفل سازی]] ساده و از اعضای [[ارتش]] در [[جنگ اول جهانی]] بود.
در تاریخ [[۵ ژانویه]] [[۱۹۱۹ (میلادی)|۱۹۱۹]] درکسلر به همراه چند تن از دوستان نزدیکش و بیست [[کارگر]] دیگر از [[راه‌آهن]] [[مونیخ]] به بحث دربارهٔ ایجاد حزبی مستقل از کمیته رایگان برای صلح، بر اساس اصول سیاسی که درکسلر بیان کرد بحث کنند. این گفتگو سرانجام به تأسیس حزب انجامید.
حزب کارگران آلمان، یک گروه کوچک با ۵۵ عضو بود. اما دولت سوسیال دموکرات جمهوری وایمار که فعالیت‌های حزب را مشکوک به براندازی تلقی کرده بود جاسوسانی را به درون حزب فرستاد. آدولف هیتلر که اکنون مأمور اطلاعاتی [[ارتش]] بود به حزب پیوست تا دراز نزدیک تحولات حزب را گزارش دهد. او کم‌کم با دیدگاه‌های ملی گرایانه حزب آشنا شد. همچنین هیتلر قدرت سخنوری خوبی داشت و به یکی از سخنگوهای ماهر حزب تبدیل شده بود. در میان اعضای اولیه حزب می‌توان به [[رودلف هس]]، [[هانس فرانک]] و [[آلفرد روزنبرگ]] اشاره کرد که بعدها همگی در سمت‌های بالایی مشغول به فعالیت شدند.
هیتلر اکنون جذب حزب شده بود و نه تنها مخالفتی با حزب نداشت بلکه به یکی از ستون‌های اصلی حزب تبدیل شده بود. هیتلر از سازمان اطلاعات ارتش خارج شد و به اعضای حزب پیوست او در اولین قدم تعداد افراد حزب را برای شماره‌گذاری از عدد ۵۰۰ شروع کرد بدین ترتیب اعضای حزب به جای آن که ۵۵ اعلام شود ۵۵۵ نفر اعلام شد. این اولین و بزرگترین تبلیغ برای حزب بود. حزب کارگران آلمان به وسیله یک کمیته هفت نفره اداره می‌شد. هیتلر توانست به کمیته هفت نفره راه پیدا کند. دومین اقدام هیتلر تغییر نام حزب در [[۲۴ فوریه]] [[۱۹۲۰ (میلادی)|۱۹۲۰]] بود. اکنون واژه سوسیالیست "ملی" هم به نام حزب افزوده شد و بدین صورت حزب با نام [[حزب ملی کارگران سوسیالیست آلمان]] (به اختصار: NSDP) معرفی شد.
هیتلر در مراسم‌های مختلف سخنرانی می‌کرد و سخنان آتشین و [[ناسیونالیسم|ملی گرایانه]] او به جذب هر چه بیشتر افراد کمک بزرگی می‌کرد. هیتلر توانست درکسلر را متقاعد کند که شورای هفت نفره مدیریت حزب لغو شود؛ بنابراین هیتلر به عنوان تک رئیس جدید حزب توانست برنامه‌های خود را به خوبی اجرا کند. نخستین اقدام هیتلر پس از ریاست تشکیل گروه [[شبه نظامی]] حزب به نام [[اس آ]] بود. هیتلر در قدم بعد اعلام کرد که دو هدف کلی در حزب دارد: اولین هدف پیشرفت [[آلمان]] و دومین هدف مقابله با دشمنان درجه اول [[آلمان]] یعنی [[فرانسه]] - [[انگلیس]] و [[شوروی]] که در چنگال سرمایه [[یهودی]]ان اسیر هستند. هیتلر [[صلیب شکسته]] به عنوان نمادی [[آریایی]] را به عنوان نماد حزب انتخاب کرد. در طی سال‌های [[۱۹۲۱ (میلادی)|۱۹۲۱]] و [[۱۹۲۲ (میلادی)|۱۹۲۲]] حزب رشد قابل توجهی داشت.
{{نوشتار اصلی|کودتای مونیخ}}
[[پرونده:Bundesarchiv Bild 119-1486, Hitler-Putsch, München, Marienplatz.jpg|بندانگشتی|250px|[[مونیخ]] در هنگام [[کودتای مونیخ|کودتای آب‌جوفروشی]]]]
در [[ژانویه]] [[۱۹۲۳ (میلادی)|۱۹۲۳]]، [[فرانسه]] منطقه روهر صنعتی آلمان را در پی پرداخت نشدن غرامت [[جنگ جهانی اول]] اشغال کرد. این اشغال موجب هرج و مرج شد. در همان موقع در ایالت بایرن حرکت نیرومندی برای جداسازی آن ایالت و استقرار یک حکومت کاتولیک پیرو فرانسه در جریان بود. ژنرال فن لوسوو، رئیس بایرنی ارتش دیگر از برلین دستور نمی‌گرفت و پرچم آلمان به ندرت دیده می‌شد. در نهایت نخست‌وزیر بایرن تصمیم گرفت استقلال بایرن و انشعاب آن را از آلمان اعلام کند. در چنین شرایطی که غرور ملی [[آلمان]] بار دیگر زیر پا گذاشته شده بود تعداد اعضای حزب به شدت افزایش پیدا کرد و در همین مدت ۲۰٬۰۰۰ نفر تا پایان [[نوامبر|ماه نوامبر]] به اعضای حزب افزوده شد. در چنین شرایطی نازی‌ها تصمیم گرفتند به کمک ژنرال [[اریش لودندورف|لودندورف]] در سالن [[آبجو]] [[مونیخ]] گردهمایی برپا کنند و سپس در اعتراض به وضع کنونی دست به اعتراض تظاهرات ضد حکومت سوسیال دموکراتها بزنند. هیتلر یک ضد حمله سازماندهی کرد. قرار بود که در شب ۸ نوامبر یک گردهمایی در برگربروگ (Burgerbrug) برگزار شود و نخست‌وزیر دکتر فن کار شروع به خواندن اعلامیه رسمی خود که عملاً برابر بود با اعلام استقلال بایرن کند که توسط هیتلر و لوندروفلودندورف بی‌نتیجه ماند. روز بعد، گردان‌های نازی خیابان را با هدف انجام یک تظاهرات گسترده به نفع اتحاد ملی اشغال کردند. انبوه جمعیت که توسط هیتلر و لوندروفلودندورف هدایت می‌شدند در حال رژه رفتن بودند که ارتش به روی آن‌ها آتش گشود. این اعتراضات در نهایت ناکام ماند و ۱۶ نفر از راهپیمایان در دم کشته و دو نفر مصدوم شدند که بعداً به خاطر زخم‌هایشان در پادگان‌های محلی ارتش جان سپردند.<ref>هیتلر، آدولف. نبرد من، تهران: نشر معیار اندیشه، ۱۳۹۰. {{شابک|978-600-5462-16-6}}</ref> هیتلر، [[اریش لودن‌دورف|لودن‌دورف]] و تعدادی دیگر دستگیر شدند. هیتلر با استفاده از فرصت پیش آمده در دادگاه (حضور خبرنگاران داخلی و خارجی) توانست به شهرت خود بیفزاید. وی در دادگاه به خاطر آنچه خیانت به دولت و ملت خوانده شد در [[مارس]] [[۱۹۲۴ (میلادی)|۱۹۲۴]] محاکمه و به ۵ سال حبس محکوم شد. در این مدت بود که هیتلر کتاب [[نبرد من]] خویش را نوشت و حزب نازی در جریان این فعالیت‌ها ممنوع اعلام شد.<ref name="third-reich-shairer">ظهور و سقوط رایش سوم، ویلیام شایرر</ref>{{مدرک|صفحه؟}} آدولف هیتلر پس از شش ماه عفو مشروط گرفته آزاد شد. پس از آزادی دوباره اقدام به تجدید سازمان کرد. اما متعهد شد که گروه شبه نظامی حزب را منحل کند و اقدامی علیه دولت وقت انجام ندهد. البته هیتلر با کمک [[هاینریش هیملر]] [[اس اس]] را در [[آوریل]] [[۱۹۲۵ (میلادی)|۱۹۲۵]] تأسیس کردند و همچنین تمرکز بیشتری در جذب [[زن]]ان در حزب گرفتند همچنین شعار معروف حزب به نام سلام هیتلر ([[سلام نازی|Heil Hitler]]) نیز در همین سال تصویب شد.
 
=== انتصاب به عنوان صدراعظم آلمان ===
در تاریخ [[۲۰ ژوئیه]] [[۱۹۳۲ (میلادی)|۱۹۳۲]] انتخابات مجلس رایشتاگ صورت گرفت و حزب نازی ۳۷٬۴٪ کل آرا را به خویش اختصاص داد و به بزرگترین حزب رایشتاگ تبدیل شد و به اکثریت سوسیال دموکراتهای لیبرال پایان داد. در سوی دیگر مجموع آرای حزب نازی و حزب کمونیست آلمان ۵۲٪ کل آرا را تشکیل می‌داد و این اکثریت هرگز موفق به همکاری مناسب با هم نشدند. پس از آن هیتلر در سال [[۱۹۳۲ (میلادی)|۱۹۳۲]] تصمیم گرفت در انتخابات [[رئیس‌جمهور|ریاست جمهوری]] [[آلمان]] شرکت کند. رقیب اصلی و قدرتمند وی [[پاول فون هیندنبورگ|ژنرال هیندنبورگ]] بود که یک ملی‌گرا و فرمانده نظامی جنگ اول جهانی و مورد احترام اکثر احزاب و مردم [[آلمان]] بود. در دور نخست هیتلر نزدیک به یک سوم آرا را از آن خود کرد و [[پاول فون هیندنبورگ|هیندنبورگ]] نیمی از آرا را بدست آورد. در دور دوم، هیتلر با بدست آوردن ۳۷ در صد آرا باز هم شکست خورد و [[پاول فون هیندنبورگ|هیندنبورگ]] به عنوان [[رئیس‌جمهور]] ملی گرا انتخاب شد.<ref name="third-reich-shairer"/>{{مدرک|صفحه؟}}
کشمکش بر سر انتخاب صدراعظم در رایشتاگ سال [[۱۹۳۲ (میلادی)|۱۹۳۲]] ادامه داشت. [[رئیس‌جمهور]] [[پاول فون هیندنبورگ|هیندنبورگ]] به خوبی می‌دانست که دیگر احزاب لیبرال وابسته به [[آمریکا]] هیچ قدرتی در رایشتاگ ندارند و تنها احزاب قدرتمند نازی‌های ملی‌گرا و حزب کمونیست آلمان هستند که در مجموع بیش از ۵۰٪ از کل مجلس را به خود اختصاص داده‌اند. در ابتدا تمام محافل سیاسی گمان می‌کردند فرانتس فون پیپن عضو حزب کمونیسم آلمان از طرف [[رئیس‌جمهور]] به عنوان صدراعظم معرفی شود اما رئیس‌جمهور هیندنبرگ در [[۳۰ ژانویه]] [[۱۹۳۳ (میلادی)|۱۹۳۳]] آدولف هیتلر ملی گرا را به عنوان رهبر حزب اکثریت رایشتاگ به عنوان صدر اعظم نخست‌وزیر و مسئول تشکیل کابینه وزرا معرفی کرد.
هیتلر به دلیل مخالفت شدید با اتحادیه‌های کارگری و [[مارکسیسم|مارکسیستها]]، مورد توجه و حمایت سرمایه داران صاحبان صنایع بزرگ آلمان (مانند تیسن صاحب شرکت فولاد تیسن) قرار گرفت و سیل کمک‌های نقدی به صندوق حزب او سرازیر شد.
 
=== رایش آلمان بزرگ (آلمان نازی) ===