تفاوت میان نسخه‌های «مظفر مسافری»

۱۰ بایت اضافه‌شده ،  ۱ سال پیش
بدون خلاصه ویرایش
]]
[[پرونده:حکم قهرمانی ۳۸.jpg|alt=حکم و مدال قهرمانی کشور در مسابقات سال ۳۸-۳۹|بندانگشتی|حکم و مدال قهرمانی کشور در مسابقات سال ۳۸-۳۹]]
'''مظفر مسافری''' (زاده ۳۱ فروردین ۱۳۱۴ در [[بندر انزلی]] – درگذشته ۱۱ مهر ۱۳۷۱ در بندر انزلیدرانزلی در سن ۵۷ سالگی) مربی و ورزشکار رشته [[بوکس]] [[ایران]] بود.<ref>http://ostani.hamshahrilinks.org/Print?itemid=190435</ref> او قهرمان و نفر اول بوکس ایران و [[آسیا]] در دهه‌های ۱۳۳۰ تا۱۳۵۰تا ۱۳۵۰ بود و تنها قهرمانی تیمی تیم ملی بوکس ایران تا به امروز را در سال ۱۳۵۰ (۱۹۷۱ میلادی) به عنوان سر مربی در کارنامه خود دارد. او هم چنین به عنوان سرمربی تیم ملی بوکس ایران در [[بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲]] [[مونیخ]] حضور داشته.<ref>http://anzalichi.ir/زنده-یاد-مظفر-مسافری-پدر-بوکس-انزلی/</ref><ref>http://www.mojshekan.com/مشاهیر-انزلی-سیروس-گرجستانی-2/</ref><ref>http://ofogheanzali.ir/9028/گلایه-پیشکسوتان-بوکس-انزلی-از-بی-مهری-ه/</ref>
 
بوکس انزلی در دوران مربیگری مسافری سیر صعودی و جهشی چشمگیر پیدا کرد و بیشترین قهرمانان ایران و آسیا از این شهر برخاستند، قهرمانانی همچون [[حسین اغماض]] ، محمد آذرحزین، جبار فعلی، کریم صمدی، نصرت وکیل منفرد و ... به طوری که از کاروان شش نفره‌ی تیم بوکس ایران در المپیک مونیخ، چهار نفر انزلیچی بودند. از این رو به وی لقب '''پدر بوکس انزلی''' داده شد.
<big>'''علاقمندی به ورزش'''</big>
 
مسافری از دوران دانش آموزی به دلیل حضور مربیان و پایه‌گذاران ورزش نوین همچون جبار صمدي، احمد نژداغی، [[عزیز وکیل منفرد]] و دیگر بزرگان شهر، به ورزش علاقمند شد و در رشته های مختلف ورزشی همچون دو و میدانی، فوتبال و تنیس روی میز در سطح شهر و آموزشگاهی شرکت کرده و عناوینی کسب می‌نمود.
 
خودش گرایشش به ورزش را این گونه شرح می‌دهد:
 
در سنین نوجوانی به دلیل حضور مربیان و پایه‌گذاران ورزش نوین همچون جبار صمدي، احمد نژداغی، [[عزیز وکیل منفرد]] و دیگر بزرگان شهر، شور و شوق زیادی به ورزش داشتم و در مدرسه در هر مسابقه‌ای که بود شرکت می‌کردم؛ فرقی نمی‌کرد که چه رشته‌ای باشد. اولین مدال خود را از تنیس روی میز گرفتم و بعدا در دو استقامت قهرمان شهرم شدم و به مرور در سایر رشته‌های ورزشی شرکت داشته و قهرمان شهر خود شده و مدال می‌گرفتم. تا اینکه اعلان اولین دوره مسابقات بوکس قهرمانی کشور را که قرار بود در شهرم برگزار گردد دیدم. با اشتیاق فراوان به تماشای مسابقات رفتم. در این دوره از مسابقات، از انزلی آقایان مهدی پورعباسی، سیلویا کنستانتین و '''ایرج درطلوعی''' شرکت کرده بودند که درطلوعی قهرمان اولین دوره مسابقات بوکس کشور شد. این قهرمانی مرا به طرف این ورزش جذب کرد و در مسابقات آموزشگاهی همان سال در شهر خودم و از دبیرستان بوذرجمهر شرکت کرده و به مقام اول نائل شدم.
[[پرونده:Mozaffar Mosaferi 1955.jpg|جایگزین=مظفر مسافری در دوران جوانی.سال ۱۳۳۳|بندانگشتی|مظفر مسافری در دوران جوانی. سال ۱۳۳۳]]
 
در سال ۱۳۳۶ براي دومین بار در مسابقات کشوري در تهران شرکت کرده و براي دومین بار مقام قهرمانی کشور را در وزن ۵۷ کیلوگرم بدست آورد و به تیم ملی ایران دعوت شد و به همراه این تیم براي مسابقه با تیم [[لبنان]] به این کشور رفته و در آنجا موفق شد با برتري کامل قهرمان این کشور را شکست دهد.
 
سال ۱۳۳۸ در وزن ۶۰ کیوگرم در مسابقات کشوريکشوری شرکت کرده و باز هم عنوان قهرمانی را کسب نمود و متعاقبش به همراه تیم ملی برايبرای مسابقات به کشور پاکستان رفته که آنجا هم بر حریفان خود پیروز گشت.
 
سال ۱۳۳۹ به خدمت سربازيسربازی رفته و با کم کردن وزن، دوباره در رده‌ی ۵۷ کیلوگرم و این بار در شهر [[تبریز]] پا به مسابقات گذاشت و براي چهارمین بار پیاپی قهرمان کشور شد. جایی که از زبان خودش، زیبا ترین خاطره‌ی دوران ورزشی‌اش شکل گرفت. به گفته‌ی خودش و حاضران در سالن مسابقه و شنوندگان رادیو، در تمامی شب‌هايشب‌های مسابقات، مردم تبریز یکپارچه ويوی را تشویق نموده و از همه جالب تر رفتار فرماندار وقت تبریز، تیمسار دیلمی بود که اصلیتاصالت گیلانی داشت و هر شب به تماشايتماشای مسابقات می‌آمد؛ و در شب فینال و پس از قهرمانی مسافري،مسافری، او را بر روي دوش خود گذاشته و دور سالن چرخانده بود.
[[پرونده:Mozaffar_Mosaferi_1960.jpg|بندانگشتی|Mozaffar Mosaferi 1960]]
 
پس از این مسابقات و در قالب تیم ملی ایران، مسابقه‌ای با تیم ملی [[ایتالیا]] برگزار کردند که در آنجا مغلوب حریف ایتالیایی خویشایتالیایی‌اش شد. به گفته‌يگفته‌ی خودش، این تنها باخت دوران ورزش حرفه‌ای‌اش بوده.
 
قهرمانیهايقهرمانی‌های او تا سال42ادامهسال ۱۳۴۲ ادامه داشتهداشت و در این سال حین برگزاريبرگزاری مسابقات انتخابی تیم ملی جهت اعزام به کشور آلمان و در اعتراض به نحوهينحوه‌ی داوريداوری و وضع مسابقات، دستکشها و روینگرینگ بوکس را بوسیده و برايبرای همیشه از دوران قهرمانی خداحافظی کرد.
 
(این نوشتار در حال تکمیل و به روز رسانی میباشد)
۵۸

ویرایش