تفاوت میان نسخه‌های «جدایی دین از سیاست»

جز
ربات: جایگزینی پیوند جادویی شابک با الگو شابک
(خنثی‌سازی ویرایش 24215120 توسط 5.125.235.47 (بحث))
برچسب: خنثی‌سازی
جز (ربات: جایگزینی پیوند جادویی شابک با الگو شابک)
در دوران [[صفویان|صفوی]] نیز، [[شاه]] هم رئیس دولت و هم رهبر دینی بود.در دوره مشروطیت، [[قانون اساسی مشروطه]] به سال ۱۹۰۶ نیز سلطنت را «موهبتی خدادادی» دانست، و در زمان [[حکومت قاجار]] و [[حکومت پهلوی]] مقام شاهنشاه «سایه خدا بر روی زمین» نامیده می‌شد.
 
اما حکومت توسط مقام روحانیت چنان‌که در ایران امروز دیده می‌شود پدیده‌ای است که پیشتر هم در کشورهایی مانند پاکستان و افغانستان به عنوان [[جمهوری اسلامی]] دیده شده است، ولی مقامات جمهوری اسلامی ایران بر این باورند که جمهوری اسلامی ایران چه در عالم تسنن، چه در عالم تشیع سابقه نداشته‌است.<ref name="nasr">''در جستجوی امر قدسی''. [[سید حسین نصر]]. انتشارات نی. ISBN {{شابک|964-312-848-2}} ص۴۳۵</ref>
 
[[سید روح‌الله خمینی]]، بنیانگذار [[حکومت جمهوری اسلامی ایران|جمهوری اسلامی ایران]] در طول عمرش و به‌ویژه در سال‌های پایانی از نظریه جدایی دین از سیاست به‌عنوان «اسلام آمریکایی» نام می‌برد، تا جایی که در مورد دخالت نکردن دین در سیاست اظهار داشت:
 
جدایی‌ناپذیر بودن دین از سیاست در حقیقت از ارکان کنونی [[نظام جمهوری اسلامی ایران]] است {{مدرک}}. امروزه، از میان ۱۹۲ عضو [[سازمان ملل متحد]]، ایران تنها کشوری در جهان است که بنا و اساس آن بر مبنای [[دین‌سالاری]] می‌باشد.<ref>''Iran and its place among nations''. Mafinezam, Mehrabi. Praeger. 2008. {{ISBN|978-0-275-99926-1|en}} pp.107</ref><ref>"With the collapse of the
Taliban in Afghanistan, Iran became the world's only theocratic country".{{سخ}}Mark Palmer, ''Breaking the Real Axis of Evil''. 2003 {{ISBN |0-7425-3254-2|en}} pp.236</ref><ref>Ewan W. Anderson, William Bayne Fisher. ''The Middle East: Geography and Geopolitics''. Routledge, 2000
ISBN 0-415-07667-6 pp.304</ref><ref>Hesi Carmel. ''Intelligence for Peace: The Role of Intelligence in Times of Peace''. Routledge, 1999 ISBN 0-7146-4950-3 pp.204</ref><ref>George E. Marcus. ''Perilous States: Conversations on Culture, Politics, and Nation.'' University of Chicago Press. 1993. ISBN 0-226-50447-6 pp.112</ref>
* '''مخالفان'''