تفاوت میان نسخه‌های «سلاح دوش‌پرتاب»

جز
جز (←‏top: اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با استفاده از AWB)
'''سلاح دوش‌پرتاب''' سلاحی سبک است که [[پرتابه|پرتابه‌ای]] را به سوی هدفی شلیک می‌کند و اندازهٔ آن به صورتی است که انسان می‌تواند آن را بر شانه خود حمل و شلیک کند. کاربرد اصلی این نوع سلاح‌ها در جنگ‌های ضدتانک است هرچند علیه تأسیسات و بناها هم تأثیرگذارند و برخی [[موشک ضدهوایی|موشک‌های ضدهوایی]] کوتاه‌برد نیز به صورت دوش‌پرتاب شلیک می‌شوند.
 
سلاح‌های دوش‌پرتاب به دو دسته تقسیم می‌شوند:
* نوع اول [[توپ بدون لگد]] که به شکل لوله‌ای باز است و گازهای واکنشی پرتاب از پشت آن خارج می‌شود و از گلوله‌های معمولی استفاده می‌کند. انواع کوچکتر و سبک‌تر توپ‌های بدون لگد همچون [[توپ کارل گوستاو]] قابلیت استفاده به عنوان سلاح دوش پرتاب را دارند.
* نوع دوم [[راکت‌انداز]]ها هستند که گلوله‌های دارای پیشرانه [[راکت]] استفاده می‌کنند. در این سلاح‌ها شلیک به وسیله مقدار کمی مواد منفجره یا با سیستم فشار گاز در یک راکت‌انداز کوچک انجام می‌شود و پس از اینکه راکت مسافتی را طی کرده و از شخص شلیک‌‌‌کنندهشلیک‌کننده فاصله گرفت، فیوز آن روشن می‌شود و پس از آن نیروی پیشرانه گلوله از راکتی که پشت کلاهک جنگی قرار گرفته تأمین می‌شود.
 
برخی انواع این راکت‌ها به سیستم هدایتی مجهزند و به عنوان موشک دوش‌پرتاب شناخته می‌شوند اما بقیه قابلیت هدایت‌شوندگی ندارند و مسیر آن‌ها با نشانه‌گیری مشخص می‌شود. راکت‌اندازهای ضدزره ساخت شوروی [[آرپی‌جی]] از معروفترین انواع این سلاح‌ها هستند. بعضی از انواع راکت‌های دوش‌پرتاب (مثل [[ام-۷۲ لا]] یا [[آرپی‌جی-۱۸]]) یک‌بار مصرف و برخی نیز (مانند [[آرپی‌جی-۷]]) قابل استفاده دوباره هستند.
*نوع اول [[توپ بدون لگد]] که به شکل لوله‌ای باز است و گازهای واکنشی پرتاب از پشت آن خارج می‌شود و از گلوله‌های معمولی استفاده می‌کند. انواع کوچکتر و سبک‌تر توپ‌های بدون لگد همچون [[توپ کارل گوستاو]] قابلیت استفاده به عنوان سلاح دوش پرتاب را دارند.
 
*نوع دوم [[راکت‌انداز]]ها هستند که گلوله‌های دارای پیشرانه [[راکت]] استفاده می‌کنند. در این سلاح‌ها شلیک به وسیله مقدار کمی مواد منفجره یا با سیستم فشار گاز در یک راکت‌انداز کوچک انجام می‌شود و پس از اینکه راکت مسافتی را طی کرده و از شخص شلیک‌‌‌کننده فاصله گرفت، فیوز آن روشن می‌شود و پس از آن نیروی پیشرانه گلوله از راکتی که پشت کلاهک جنگی قرار گرفته تأمین می‌شود.
 
برخی انواع این راکت‌ها به سیستم هدایتی مجهزند و به عنوان موشک دوش‌پرتاب شناخته می‌شوند اما بقیه قابلیت هدایت‌شوندگی ندارند و مسیر آن‌ها با نشانه‌گیری مشخص می‌شود. راکت‌اندازهای ضدزره ساخت شوروی [[آرپی‌جی]] از معروفترین انواع این سلاح‌ها هستند. بعضی از انواع راکت‌های دوش‌پرتاب (مثل [[ام-۷۲ لا]] یا [[آرپی‌جی-۱۸]]) یک‌بار مصرف و برخی نیز (مانند [[آرپی‌جی-۷]]) قابل استفاده دوباره هستند.
 
انواع کوچکتر و بدون سیستم هدایتی معمولاً در جنگ‌های نزدیک و برای مسافت‌های کوتاه (کمتر از ۲۰۰ متر) کاربرد دارند و موشک‌های بزرگتر و هدایت‌شونده بیشتر برای مسافت‌های طولانی‌تر یا به عنوان سلاح ضدهوایی استفاده می‌شوند. [[سام-۷]]، [[ایگلا]] و [[استینگر]] از معروفترین موشک‌های ضدهوایی دوش‌پرتاب هستند که همگی با هدایت گرمایاب [[آشیانه یابی فروسرخ]] هدف خود را پیدا می‌کنند.
 
== منابع ==
{{یادکرد ویکی | عنوان = Shoulder-fired missile | پیوند = http://en.wikipedia.org/wiki/Shoulder-fired_missile | زبان = انگلیسی | بازیابی =}}
{{پانویس}}