تفاوت میان نسخه‌های «سلاح دوش‌پرتاب»

جز
* نوع دوم [[راکت‌انداز]]ها هستند که گلوله‌های دارای پیشرانه [[راکت]] استفاده می‌کنند. در این سلاح‌ها شلیک به وسیله مقدار کمی مواد منفجره یا با سیستم فشار گاز در یک راکت‌انداز کوچک انجام می‌شود و پس از اینکه راکت مسافتی را طی کرده و از شخص شلیک‌کننده فاصله گرفت، فیوز آن روشن می‌شود و پس از آن نیروی پیشرانه گلوله از راکتی که پشت کلاهک جنگی قرار گرفته تأمین می‌شود.
 
برخی انواع این راکت‌ها به سیستم هدایتی مجهزند و به عنوان موشک دوش‌پرتاب شناخته می‌شوند اما بقیه قابلیت هدایت‌شوندگی ندارند و مسیر آن‌ها با نشانه‌گیری مشخص می‌شود. راکت‌اندازهای ضدزرهضد زره ساخت شوروی [[آرپی‌جی]] از معروفترین انواع این سلاح‌ها هستند. بعضی از انواع راکت‌های دوش‌پرتاب (مثل [[ام-۷۲ لا]] یا [[آرپی‌جی-۱۸]]) یک‌بار مصرف و برخی نیز (مانند [[آرپی‌جی-۷]]) قابل استفاده دوباره هستند.
 
انواع کوچکتر و بدون سیستم هدایتی معمولاً در جنگ‌های نزدیک و برای مسافت‌های کوتاه (کمتر از ۲۰۰ متر) کاربرد دارند و موشک‌های بزرگتر و هدایت‌شونده بیشتر برای مسافت‌های طولانی‌تر یا به عنوان سلاح ضدهوایی استفاده می‌شوند. [[سام-۷]]، [[ایگلا]] و [[استینگر]] از معروفترین موشک‌های ضدهوایی دوش‌پرتاب هستند که همگی با هدایت گرمایاب [[آشیانه یابی فروسرخ]] هدف خود را پیدا می‌کنند.