تفاوت میان نسخه‌های «زبان‌های چینی»

جز
replaced: نامهای ← نام‌های ، رفته است ← رفته‌است با ویرایشگر خودکار فارسی
جز (replaced: نامهای ← نام‌های ، رفته است ← رفته‌است با ویرایشگر خودکار فارسی)
 
'''زبان چینی''' یا دقیقتر: '''زبان‌های چینی''' بخشی از خانواده [[زبان‌های سینی-تبتی]] را تشکیل می‌دهند. [[زبان مادری]] حدود یک پنجم مردم جهان یکی از انواع [[زبان]] چینی است.
این زبان در خود زبان چینی و سرزمین چین به نامهاینام‌های جُونگ ون (中文، Zhōngwén)که برای نامیدن زبان نوشتاری بکار می‌رود، خن یو (汉语/漢語، Hànyǔ)و خوَیو (华语/華語، Huáyǔ) نامیده می‌شود. زبان اصلی و عمده و رسمی در سرزمین چین، چینی ماندارین یا پوتونگ خوا می‌باشد.
 
[[زبان چینی]] با ۱٬۳۹۰٬۰۰۰٬۰۰۰ نفر گوینده پرشمارترین زبان دنیا به‌شمار می‌رود.<ref>[https://www.washingtonpost.com/news/worldviews/wp/2015/04/23/the-worlds-languages-in-7-maps-and-charts/ Some continents have more languages than others] washingtonpost.com</ref>
# [[چینی ساده‌شده]]
 
مورد اوّل خط اصیل زبان چینی می‌باشد که از سده‌های دور برای نگارش این زبان به کار می‌رفته استمی‌رفته‌است و اکنون در کشورهای [[جمهوری چین]] (تایوان)، [[هنگ کنگ]]، [[ماکائو]] و چینی‌های مقیم ایالات متّحده و غرب رایج است. مورد دوّم ساده شده همان خط سنّتی است که در [[جمهوری خلق چین]] و [[سنگاپور]] رایج است. این خط به دستور [[مائو تسه‌تونگ|مائوزِدونگ]] مؤسّس جمهوری خلق چین از ساده کردن خط سنّتی به دست آمده‌است.
 
تعداد نویسه‌های این زبان که در چینی به آن‌ها خَنزی (汉字) به‌طور سنّتی بالغ بر ۷۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ عدد می‌باشد که البته امروزه همگی آن‌ها (جز برای کاربردهای ادبی و مطالعاتی) منسوخ شده‌اند و در حال حاضر یک چینی یا یک خارجی که می‌خواهد چینی بیاموزد، برای آنکه بتواند بگوید سواد کامل دارد باید تنها حدود ۱۰٬۰۰۰ کاراکتر را بخواند و بنویسد. امروزه برای آوانویسی یا romanization این زبان از سیستمی مبتنی بر الفبای لاتین به نام پین این(pin yin) استفاده می‌شود.
۱۳۳٬۲۴۲

ویرایش