تفاوت میان نسخه‌های «کنستانتین برانکوشی»

جز
←‏جوانی: اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با ویرایشگر خودکار فارسی
(به نسخهٔ 23916757 ویرایش Poya-P برگردانده شد. (توینکل))
برچسب: خنثی‌سازی
جز (←‏جوانی: اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با ویرایشگر خودکار فارسی)
 
او پس از هنرآموزی در بخارست سپس در [[وین]] و [[مونیخ]]، ساکن [[پاریس]] شد و در همین شهر، سال‌های زیادی را در سختی و تنگ دستی گذراند.
سپس به [[رودن]] معرفی شد ولی پیشنهاد وی را برای دستیاری نپذیرفت. با [[آمادئو مودیلیانی]]، تجربه‌های پیکره‌سازی با بهره‌گیری از مجسمه‌های [[آفریقا|آفریقایی]] را دنبال کرد و از هنر قومی کشورش تأثیر گرفت. در همین زمان، روش شکل دهیشکل‌دهی را وانهاد و به روش کنده کاری روی آورد.
 
برانکوشی، مانند بسیاری از هنرمندان نوگرا، به هنر بدوی جلب شد، ولی بیش از آن تحت تأثیر هنر قومی زادگاهش و هنر مشرق‌زمین قرار گرفت.
برانکوشی چند سال روی ایده ساخت مجسمه سنگی مکعب شکل که دو نفر را در حال بوسیدن هم نشان می‌دهد کار کرد.<ref>گامبریچ، ص ۵۷۰</ref>
 
برانکوش در واپسین سالهایسال‌های زندگیش در میان هنرمندان معاصر خود موقعیتی یگانه کسب کرد و از اعتباری فراوان برخوردار شد. او ویژگی‌های مواد و مصالح مختلف را به خوبی می‌شناخت و در کاربست آن‌ها مهارتی ستایش انگیز داشت. نومایگی کارش بر پیکره‌سازی انتزاعی نیمه نخست سده بیستم بسیار اثر گذاشت. او با شیوه انتزاعی خاص خود قادر بود جوهر مفهوم معینی را در فلز یا سنگ مجسم کند.
سردیسهای ساخت او نیز از همین سادگی و گویایی برخوردارند.
کار عمدهٔ برانکوش در سال‌های آخر عمر، صیقل دادن و پرداخت سطح آثار اولیه‌اش بود.
۱۳۳٬۲۴۲

ویرایش