باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
اصلاح فاصله مجازی + اصلاح نویسه با ویرایشگر خودکار فارسی
با پایان دوران حکمرانی رومیان بر بریتانیا، [[آنگلوساکسون]]‌ها توانستند در آن جا اسکان بیابند. معمولاً اسکان آنگلوساکسون‌ها را سرآغاز کشور انگلستان و نژاد انگلیسی می‌دانند. آنگلوساکسون‌ها که مجموعه‌ای از مردم [[زرمن‌ها|ژرمن]] بودند، پادشاهی‌های متعددی را بنا گذشتند. این پادشاهی‌ها نخستین قدرت‌های انگلستان و بخش‌هایی از جنوب [[اسکاتلند]] بودند. آن‌ها با خود [[زبان انگلیسی باستان]] را آوردند. این زبان جایگزین زبان قبلی که [[زبان بریتانیایی]] بود شد. آنگلوساکسون‌ها با اخلاف دولت‌های بریتانیایی در [[ولز]]، [[کورن‌وال]]، و هن‌اوگ‌لد (شمال قدیم؛ بخش [[زبان‌های بریتونی|بریتونی‌زبان]] شمال انگلستان و جنوب اسکاتلند) و همچنین با یکدیگر می‌جنگیدند.
 
از حدود ۸۰۰ پس از میلاد یورش‌های پی‌درپی [[وایکینگ‌ها]] آغاز شد و این نورس‌ها کنترل قسمت‌های پهناوری از آن چهآنچه که امروزه انگلستان نامیده می‌شود را در دست گرفتند. در طول این دوره حاکمان زیادی تلاش کردند تا پادشاهی‌های گوناگون آنگلوساکسون را با هم متحد کنند. این تلاش‌ها در قرن دهم میلادی منجر به ظهور [[پادشاهی انگلستان]] شد.
 
در سال ۱۰۶۶ [[نورمن‌ها]] به انگلستان [[حمله نرمن‌ها به انگلستان|حمله آوردند]] و آن جا را فتح کردند. [[ویلیام یکم (انگلستان)|ویلیام فاتح]] سلسلهٔ نورمنی را پایه‌گذاری کرد. این سلسله بیش از نیم‌قرن بر انگلستان حکمرانی کردند تا این که دورهٔ بحران جانشینی پیش آمد. به این دوره، دورهٔ آنارشی می‌گویند. در پی دورهٔ آنارشی، انگلستان تحت حاکمیت [[دودمان پلانتاژنه]] قرار گرفت. این خاندان ادعای حاکمیت پادشاهی فرانسه را نیز داشت که منجر به بحران جانشینی شد و [[جنگ صدساله]] را در پی داشت. جنگ‌های صدساله دنباله‌ای از ستیزه‌هایی بود که مردم و رهبران هر دو ملت را درگیر خود کرد. انگلستان پس از جنگ‌های صدساله گرفتار جنگ‌های جانشینی خودش شد؛ [[جنگ رزها]] باعث شد دو شاخه از دودمان پلانتاژنه به جان یکدیگر بیفتند: [[خاندان یورک]] و [[خاندان لنکستر]]. سرانجام [[هنری هفتم انگلستان|هنری تئودور]] جنگ رزها را پایان داد و سلسلهٔ تئودورها را پایه‌گذاری کرد.
== پیش از رومیان ==
[[پرونده:Stonehenge Closeup.jpg|چپ|140px|بندانگشتی|زمان نصب سنگهای [[استون هنج]]، ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ سال پیش از میلاد مسیح، تخمین زده می‌شود.]]
نخستین ساکنان شناخته شده انگلستان، شکارچیان [[پارینه سنگی]] بودند. پس از اتمام آخرین [[عصر یخبندان]]، اولین گروههایگروه‌های کشاورز در این جزیره ساکن شدند.
 
در آخرین هزاره پیش از میلاد، اقوام مهاجمی به نام [[سلت‌ها]] از نوردیک به انگلستان حمله کردند و با غلبه بر ساکنان بومی، در این سرزمین سکنی گزیدند.<ref>Oppenheimer, Stephen (۲۰۰۷). The Origins of the British, pp. ۲۱–۵۶. Robinson.</ref> نخستین گروههایگروه‌های سلت، حدود ۷۰۰ سال پیش از میلاد و آخرین آن‌ها (بلژها) ۷۵ سال پیش از میلاد وارد انگلستان شدند. به نظر می‌رسد نخستین بار در انگلستان، سلت‌ها از [[آهن]] در ساخت ابزارآلات بهره گرفته باشند.
 
== عهد رومیان ==
فیلیپ قتل ماری را بهانه قرار داد، و ناوگان دریایی عظیم اسپانیا، موسوم به آرمادا را به سوی سواحل انگلستان گسیل کرد. آرمادا مشتمل بر ۱۳۵ کشتی غول آسا و بیش از ۳۰ هزار سپاهی بود. در نبرد سهمگین دریایی میان انگلستان و اسپانیا، انگلستان غلبه یافت، و طوفان نیز مزید بر علت شده؛ تنها ۵ کشتی موفق شدند به اسپانیا بازگردند. این نبرد زمینه ساز افولی عظیم برای اسپانیا در عرصه کشورگشایی و استعمارگری گردید.
 
در همین عصر، [[ویلیام شکسپیر]] بزرگترین نمایشنامه نویسنمایشنامه‌نویس انگلستان، و [[فرانسیس بیکن]] [[فیلسوف]] و [[دانشمند]] مشهور ظهور کردند؛ اکتشافات دریایی شدت گرفت؛ و [[برده‌داری]] به عنوان تجارتی پرسود با گسیل کردن [[سیاه پوست]]ان به [[لیورپول]] و [[بریستول]] به سرعت اوج یافت. بردگان آفریقایی گروه گروه به مستعمرات انگلستان در [[قاره آمریکا]] منتقل می‌شدند.
 
== انگلستان در سده هفدهم ==
== انگلستان در سده هجدهم ==
[[پرونده:Captainjamescookportrait.jpg|چپ|بندانگشتی|200px|سفرهای اکتشافی ناخدا [[جیمز کوک]] منجر به توسعه سریع مستعمرات انگلستان در [[اقیانوسیه]] شد.]]
در زمان پادشاهی [[ملکه آن]]، به سال ۱۷۰۷، یعنی ۱۰۴ سال پس از به هم پیوستن انگلستان و [[اسکاتلند]]، پارلمان‌های دو کشور نیز ادغام گردیدند. به این ترتیب، ملکه آن نخستین فرمانروای بریتانیای کبیر؛ و [[رابرت والپول]] نخستین نخست وزیر آن دولت به شماربه‌شمار می‌آیند. در سال ۱۷۱۳ قرارداد صلح اوترخت (اوترشت) منعقد شد؛ و جزایر [[مینورکا]] و [[نووااسکوتیا]] و ناحیه [[جبل الطارق]] به تصرف انگلستان درآمدند.
 
با مرگ ملکه آن در سال ۱۷۱۴، تاج و تخت به [[جرج اول بریتانیای کبیر|جرج اول]]، امیر ناحیه [[هانوور]] آلمان که از نوادگان جیمز استوارت اول بود؛ رسید. در زمان وی که سرسلسله [[خاندان هانوور]] به شماربه‌شمار می‌آید، اختیارات پادشاه بسیار محدود شد و عمده اختیارات به دست پارلمان افتاد. پادشاهان بعدی، [[جرج دوم بریتانیای کبیر|جرج دوم]]، [[جرج سوم پادشاهی متحده|جرج سوم]] و [[جرج چهارم پادشاهی متحده|جرج چهارم]] هستند.
 
مهاجران غربی ساکن آمریکا در ۱۷۷۶ از انگلستان اعلام استقلال کردند؛ اما انگلستان تا ۱۷۸۳، استقلال آمریکا را به رسمیت نشناخت. در این زمان در [[آمریکای شمالی]]، تنها [[کانادا]] همچنان مستعمره انگلستان باقی مانده بود، در نتیجه توجه انگلستان طی سال‌های بعدی به حفظ و توسعه مستعمرات شرقی جلب شد؛ و با اکتشافات [[جیمز کوک]]، در مدتی کوتاه سرزمین‌های وسیعی را در [[اقیانوسیه]] تصرف نمود؛ به اعمال نفوذ در آسیای جنوب شرقی پرداخت؛ و بعدها [[جنگ تریاک]] را علیه [[چین]] آغاز کرد<ref>colonialism, Western. (۲۰۱۰). Encyclopædia Britannica. Ultimate Reference Suite. Chicago: Encyclopædia Britannica.</ref>؛ که جنگ مذکور در بلندمدت واگذاری [[هنگ کنگ]] به انگلستان را در پی داشت.
انگلستان که از نظر اقتصادی دچار ورشکستگی شدیدی شده بود؛ در این زمان عمدتاً سیاست اعطای استقلال و حاکمیت به مستعمرات سابق، بدون درگیری و به صورت مسالمت آمیز را دنبال می‌نمود؛ اما همزمان به تلاش برای حفاظت از مستعمرات تازه‌استقلال‌یافته در برابر [[کمونیسم]] می‌پرداخت. در ۱۹۴۷ [[هند]] و [[پاکستان]] به استقلال رسیدند و به مرور دیگر مستعمرات نیز به آن‌ها پیوستند.
 
جنگ موجب افول انگلستان، همزمان با قدرت گیریقدرت‌گیری [[ایالات متحده آمریکا]] گردید. در این دوره، سازمان‌های اطلاعاتی انگلیس در تجهیز و آموزش آمریکایی‌ها نقش برجسته‌ای برعهده داشتند. دولت محافظه کار [[وینستون چرچیل]] در [[انتخابات در بریتانیا|انتخابات]] شکست خورد و [[کلمنت اتلی]] از حزب کارگر به نخست وزیری دست یافت.
 
از نخست وزیران مهم انگلستان در دوره‌های بعدی می‌توان به کسانی چون [[آنتونی ایدن]] (تنفیذ نخست وزیری در ۱۹۵۵)؛ مک میلان (تنفیذ نخست وزیری در ۱۹۵۷)؛ [[هارولد ویلسون]] از حزب کارگر (تنفیذ نخست وزیری در ۱۹۷۴،۱۹۶۴)؛ [[ادوارد هیث]] (تنفیذ در ۱۹۷۰)؛ [[جیمز کالاهان]] از حزب کارگر (تنفیذ در ۱۹۷۶)؛ [[مارگارت تاچر]] از حزب محافظه کار (تنفیذ در۱۹۸۷،۱۹۸۳،۱۹۷۹)؛ [[جان میجر]] از حزب محافظه کار (تنفیذ در ۱۹۹۲،۱۹۹۰)؛ [[تونی بلر]] از حزب کارگر (تنفیذ در ۲۰۰۵،۲۰۰۱،۱۹۹۷)؛ [[گوردون براون]] از حزب کارگر (تنفیذ در ۲۰۰۷)؛ و [[دیوید کامرون]] از حزب محافظه کار (تنفیذ در ۲۰۱۰) اشاره نمود.
 
از جمله وقایع سیاسی مهم تاریخ انگلستان در دوره پس از جنگ جهانی دوم، می‌توان به همکاری در بنیانگذاریبنیان‌گذاری [[اتحادیه اروپا]] (۱۹۷۳)؛ [[جنگ فالکلند|جنگ با آرژانتین]] بر سر [[جزایر فالکلند]] (آوریل ۱۹۸۲)<ref>[http://www.raf.mod.uk/falklands/rollofhonour.html Casualties of the Falklands War] MOD website, retrieved 11 January ۲۰۰۶</ref>؛ شرکت در [[جنگ خلیج فارس]] (۱۹۹۱)؛ واگذاری هنگ کنگ به چین (ژوئن ۱۹۹۷)؛ انعقاد قرارداد صلح و برگزاری همه پرسی در [[ایرلند شمالی]] (۱۹۹۸)؛ انتخاب مستقیم شهردار لندن از طریق انتخابات و رای مردم (۲۰۰۰)؛ همکاری با دولت [[جورج دبلیو بوش|بوش]] در جنگ با [[جنگ افغانستان|افغانستان]] (۲۰۰۱)؛ و [[جنگ عراق|عراق]] (۲۰۰۳) و افشای گسترده سواستفاده‌های احزاب کارگر و محافظه کار از خزانه مالی و امکانات دولتی (۲۰۱۰) اشاره نمود.
 
ریاست تشریفاتی حکومت بریتانیا پس از [[ادوارد هفتم پادشاهی متحده|ادوارد هفتم]]، به ترتیب به [[جرج پنجم پادشاهی متحده|جرج پنجم]]، [[ادوارد هشتم پادشاهی متحده|ادوارد هشتم]]، [[جرج ششم پادشاهی متحده|جرج ششم]] و [[الیزابت دوم پادشاهی متحده|الیزابت دوم]] رسید.
۱۳۳٬۲۴۲

ویرایش