تفاوت میان نسخه‌های «پلی‌اورتان»

جز
ابزار پیوندساز: افزودن پیوند پیوند یونی به متن
جز (ابزار پیوندساز: افزودن پیوند کربوکسیلیک اسید به متن)
جز (ابزار پیوندساز: افزودن پیوند پیوند یونی به متن)
با توجه به اینکه خون سازگاری یک بیومتریال بستگی مستقیم به شیمی سطح آن دارد، تغییر در وضعیت سطحی کمک بسیار زیادی در حل مشکلات خون سازگاری خواهد نمود. از جمله موادی که در این مورد نتایج و رضایت بخشی را در بهبود خونسازگاری نشان داده‌اند، می‌توان به سولفونات پلی اتر یورتان، پیوند سطح اکریل آمید و دی اکریل آمید با پلی اتر یورتان، اتصال فسفوریل کولین به سطح پلی اتر یورتان با استفاده از پرتو UV و پیوند پروپیل سولفات – پروپیلن اکساید (PEO SO3)، اشاره نمود.
 
در سالهای اخیر محققان برای افزایش بهبود خونسازگاری بیومتریال‌ها، از پیوند [[هپارین]] به سطح آن‌ها استفاده نموده‌اند که نتایج رضایت بخشی به همراه داشته‌است. یکی از مهمترین مشکلات در این راه، [[پیوند یونی]] هپارین (surfaces bearing ionically bound heparin) به سطح پلی‌یورتان است. هپارین می‌تواند به صورت کووالانی با گروه‌های آمین یا هیدروکسیل آزاد ایزوسیانات پیوند برقرار سازد. در بین تمام روش‌هایی که باعث تثبیت هپارین می‌شود، موثرترین روش استفاده از تابش اکسیژن پلاسمای یونیزه شده‌است که باعث پیوند با پلیمر می‌شود.
 
نتایج خونسازگاری حاصل از هپارینیزه شدن پلی‌یورتان، نشانگر فعالیت کمتر [[پلاکت]]ها و پروتئین‌های پلاسما است که منجر به کاهش تشکیل لخته خون می‌شود. همچنین چسبندگی سلول‌های تک هسته‌ای و ترشح فاکتور نکروز تومور در تماس با پلی‌یورتان هپارینیزه شده کمتر گزارش شده‌است. از دیگر راه‌هایی که می‌توان بدون استفاده از پوشش‌های هپارینی به یک پلی‌یورتان خون سازگار دست یافت، پوشش دهی یا تثبیت شیمیایی داروهای ضد لخته زا یا مولکول‌هایی نظیر مشتقات Urookinase, Prostacyclin, ADPase, Dipyridamol, Glucose و اتم‌های نقره گزارش شده‌است.