تفاوت میان نسخه‌های «طغرل بیک»

۱٬۵۰۷ بایت اضافه‌شده ،  ۱ سال پیش
←‏عمیدالملک کندری: ساختار نظامی
جز (ویرایش به‌وسیلهٔ ابرابزار:)
(←‏عمیدالملک کندری: ساختار نظامی)
===== عمیدالملک کندری =====
عمیدالملک ابونصر کندری مشهورترین وزیر طغرل سلجوقی بود.<ref>{{پک|حلمی|۱۳۹۰|ک=دولت سلجوقیان|ص=۲۱}}</ref> او از دهقان‌زادگانی بود که در [[کندر (خلیل‌آباد)|کندر]] متولد شد و در نیشابور کسب دانش نمود. وزیری باهوش و توانا بود که در امور انشا، فصاحت، فن استیفا و سیافت، بسیار مهارت و سابقه داشت. با وجود نظرات مختلف پیرامون مدت وزارت او، یقین است که او در هنگام ورود طغرل به بغداد که مصادف با رمضان ۴۴۷ ه‍.ق بوده‌است، وزارت وی را بر عهده داشته‌است و بر همین اساس می‌توان تاریخ وزارت او را به قبل از این واقعه رساند. با توجه به سخن [[بنداری اصفهانی|بنداری]] مبنی بر وزارت هشت ساله و چند ماههٔ عمیدالملک برای طغرل سلجوقی، می‌توان گفت که عمیدالملک در سال ۴۴۶ ه‍. ق، به منصب وزارت دست یافته‌است. همچنین در کتاب ''زبده النصره و نخبه العصره''، دلیل آشنایی طغرل با عمیدالملک را نیاز طغرل به نویسنده‌ای مسلط بر زبان [[زبان عربی|عربی]] و [[زبان فارسی|فارسی]] بیان کرده و موفق پدر ابوسهل نیز عمیدالملک را که جوانی با فکر پیر بود، بدو معرفی کرد. عمیدالملک تا پایان فرمانروایی طغرل در سال ۴۵۵ ه‍. ق، بر این منصب استوار بود و پس از آغاز سلطنت آلب ارسلان از منصبش برکنار شد و مدتی بعد نیز در اثر سعایت [[خواجه نظام‌الملک طوسی|خواجه نظام‌الملک توسی]] و تعدادی دیگر از بزرگان سلجوقی، به قتل رسید.<ref>{{پک|فروزانی|۱۳۹۴|ک=سلجوقیان از آغاز تا فرجام|ص=۴–۹۳}}{{سخ}}{{پک|اقبال|۱۳۹۲|ک=تاریخ ایران از انقراض ساسانیان تا انقراض قاجاریه|ص=۱۹۷}}</ref>
 
===ساختار نظامی===
طغرل به عنوان رئیس ایلات ترکمان، متکی به نیروی نیراندازان [[سواره‌نظام سبک|سوارکار]] ترک بود که در دشت های آسیای مرکزی از کودکی تیراندازی و سوارکاری را برای امرار معاش از طریق گله داری و شکار فراگرفته بودند. اینان در جنگاوری سرآمد نیروهای نظامی حکومت های متشکل از جمعیت های یکجانشین بودند. همچنین، این نیرو به سهولت قابل تأمین بود، حال آنکه هیچ حکومت یکجانشینی توان بسیج چنین نیروهای نظامی متحرکی را نداشت. همچنین، کمان اینها از جهت دقت، برد، قدرت نفوذ و سرعت آتش بر هر سلاحی پیش از اختراع [[سلاح گرم]] برتری داشت. در عین حال، اینان جز در میدان نبرد فرمانبردار خان نبودند و در سنت های قبیلگی شان تبعیت از حکمرانی یک سلطان مقتدر وجود نداشت. درنتیجه، بسیاری از آنان با خشنودی زیربار سلطنت طغرل نمی رفتند و خودسری آنان مایه شرم و دردسر برای طغرل و دیگر شاهان سلجوقی می شد. <ref>{{پک|Morgan|Reid|2011|ک=The New Cambridge History of Islam, Vol 3 ||ص=7 and 8}}</ref>
 
== منش طغرل ==