تفاوت میان نسخه‌های «نیکیتا خروشچف»

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ،  ۱ سال پیش
 
== برکناری ==
تا سال ۱۹۶۲، موقعیت خروشچف به عنوان رهبر حزب مستحکم بود، اما با ازدیاد سن، قابلیت کار او افت کرد و غیرقابل پیش‌بینی شد و اعتماد زیردستانش به او کاهش یافت. مشکلات فزاینده اقتصادی شوروی، فشار بر خروشچف را افزایش داد. [[برژنف]]، در ظاهر به خروشچف وفادار ماند اما در ۱۹۶۳ در یک طرح ناموفق برای برکناری خروشچف شرکت کرد. در ۱۹۶۳، برژنف به سمت دبیر دوم کمیته مرکزی حزب کمونیست دست یافت. {{sfn|Taubman|۲۰۰۳|p=۶۱۵}}. در این سمت او در حقیقت قائم مقام رهبر حزب به‌شمار می‌رفت. {{sfn|Taubman|۲۰۰۳|p=۶۱۶}} خروشچف پس از بازگشت از اسکاندیناوی و چکسلواکی، در اکتبر ۱۹۶۴، برای گذراندن تعطیلات به پیتسوندا در نزدیکی [[دریای سیاه]] رفت. رئیس [[کا گ ب]] از افراد کلیدی شرکت‌کننده در توطئه بود، زیرا وظیفه او بود که در صورت هرگونه اقدامی علیه رهبری خروشچف موضوع را به او اطلاع بدهد.{{sfn|Service|۲۰۰۹|p=۳۷۶}}. در ۱۲ اکتبر، [[میخائیل سوسلف]]، به خروشچف تلفن کرد و خواست که او به مسکو بازگردد تا وضعیت کشاورزی در شوروی را بررسی کنند. خروشچف که قصد واقعی کودتاگران را دریافته بود تصمیم گرفت مقاومت نکند. در جلسه‌ای که تشکیل شد، برژنف و [[نیکلای پادگورنی]]، خروشچف را به شکست‌های اقتصادی و رفتار خودسرانه و متظاهرانه متهم کردند، تحت تأثیر متحدان برژنف، [[پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی|پولیت بورو]] به برکناری خروشچف رأی داد. برخی از اعضای کمیته مرکزی حزب خواستار مجازات خروشچف بودند اما برژنف با آن مخالفت کرد.{{sfn|Service|۲۰۰۹|p=۳۷۸}} برژنف به عنوان دبیر اول حزب، [[آلکسی کاسیگین]] به عنوان [[رئیس_حکومترئیس حکومت]] و [[آناستاس میکویان]] به عنوان [[رئیس_کشوررئیس کشور]] انتخاب شدند. ازآن به بعد خروشچف در ویلایی در حومهٔ مسکو زیر نظر بود که در این مدت خاطرات خود را، که در غرب منتشر شد، نوشت.
 
== مرگ ==