باز کردن منو اصلی

تغییرات

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ،  ۸ ماه پیش
جز
←‏رنسانس و قرون جدید: رفع خطاهای ظاهری
علاقه به مطالعهٔ مقاطع مخروطی پس از ارشمیدس و آپولونیوس در اروپای تحت کنترل [[امپراتوری روم]] و سپس [[کلیسای کاتولیک]] فروکش کرد و تا قرن شانزدهم میلادی پیشرفتی در این مورد روی نداد.{{یاد|اشکالی که در معماری و صنایع [[روم]]ی با عنوان بیضی مطالعه می‌شوند در واقع تخم‌مرغی‌شکل (خایوی) هستند.<ref dir=ltr>{{harvcolnb| West | 1978 | p=709}}</ref>}}
نخستین نشانهٔ علاقهٔ جدید به مقاطع مخروطی را در {{پم|لورنزو والا|Lorenzo Valla}} (۱۴۰۷ {{--}} ۱۴۶۷ میلادی) می‌توان یافت. کتاب والا گونه‌ای دایرةالمعارف در مورد [[علوم مقدماتی]] است. در فصل سوم از کتاب هشتم بخشی با عنوان «مقاطع مخروطی»{{یادچپ|De conica sectione}} هست که در آن والا توضیحی کوتاه در مورد مساعی اقلیدس، آپولونیوس، و پاپوس می‌دهد. دو دهه بعد از والا، {{پم|یوهانس ورنر|Johannes Werner}} پژوهش‌هایی در باب مقاطع مخروطی کرد، ولی در آثار او نامی از بیضی نیامده‌است.<ref dir=ltr>{{harvcolnb| Coolidge | 1945 | pp=28}}</ref>
به گفتهٔ اروین پانوفسکیپانوفسکی،{{یادچپ|Erwin Panofsky}}، طرح اجرانشدهٔ [[میکل آنژ]] برای مقبرهٔ پاپ [[ژولیوس دوم]] (طراحی شده در ۱۵۰۵ میلادی) به شکل بیضی بوده‌است، ولی اثری از این طرح نمانده. اولین نشانه‌های شکل بیضی در معماری غربی در آثار [[بالداساره پروتزی]] (۱۴۸۱ – ۱۵۳۷ میلادی) دیده می‌شود. پس از اینکه {{پم|سباستیانو سرلیو|Sebastiano Serlio}} آثار پروتزی را در کتاب ''هفت رسالهٔ معماری''{{یادچپ|I sette libri dell'architettura}} (انتشار در ۱۵۴۷ میلادی) بررسی کرد، استفاده از الگوهای بیضوی در معماری اروپا گسترش یافت.<ref dir=ltr>{{harvcolnb| West | 1978 | p=709}}</ref>
بااین‌وجود بیضی در میان نقاشان رنسانس، احتمالاً به‌خاطر مطالعات ایشان در باب [[ژرفانمایی (گرافیک)|ژرفانمایی]]{{یاد|دایره در پرسپکتیو مرکزی به شکل بیضی دیده می‌شود.}} شناخته‌شده بود. [[لئوناردو دا وینچی]] خود ابزاری برای ترسیم بیضی ساخت و [[آلبرشت دورر]]، که از بیضی‌کِشِ دا وینچی باخبر بود، روشی بر اساس [[تصویر موازی|تصویرسازی موازی]] برای ترسیم بیضی ابداع کرد.<ref dir=ltr>{{harvcolnb| West | 1978 | p=709}}</ref>