باز کردن منو اصلی

تغییرات

جز
←‏رنسانس و قرون جدید: رفع خطاهای ظاهری
<!--ترجمه‌های اولیه از عربی-->
[[اسقف]] [[کلیسای انطاکیه]] در سال ۱۵۷۸ میلادی آثاری شرقی را به [[فردیناندو دو مدیچی]] تقدیم کرد که در میان آن‌ها نسخه‌ای از ''مخروطات'' با ویرایش و اضافات [[ابوالفتح اصفهانی]] بود. مسئول کتابخانهٔ فردیناندو، جیووانی باتیستا{{یادچپ|Giovanni Battista}} از اهمیت ''مخروطات'' آگاه بود و بر آن بود که ترجمه‌ای از آن را منتشر کند، ولی پیش از انجام این کار درگذشت. [[گالیلئو گالیله]] نیز در چندین نامه خبر از قصدش برای ترجمهٔ ''مخروطات'' به لاتین داده بود اما به‌نظر تلاش چندانی در این زمینه انجام نداده است. در نهایت در سال ۱۶۶۱ ریاضی‌دان ایتالیایی [[جووانی آلفونسو بورلی]]ِ با کمک کشیش مارونی [[ابراهیم حاقلانی]] موفق به ترجمه و چاپ ''مخروطات'' به لاتین شد. از آنجا که [[ابوالفتح اصفهانی]] در ترجمه‌اش قضایای مختلف را با هم ترکیب کرده بود و وفاداری چندانی به نسخهٔ اصلی آپولونیوس نداشت، ترجمهٔ لاتین بورلی تفاوت‌های متعددی با نسخهٔ اصلی ''مخروطات'' دارد.<ref dir=ltr>{{harvcolnb| Toomer | 1976 | p=xx-xxiv}}</ref>
 
 
همزمان دو نسخهٔ عربی دیگر از ''مخروطات'' به اروپا رسید. یکی نسخه‌ای نفیس از ''مخروطات'' بنوموسی (که امروزه در گنجینهٔ [[کتابخانه بادلین]] دانشگاه آکسفورد نگهداری می‌شود) و دیگری نسخه‌ای با ویرایش و اضافات [[عبدالملک شیرازی]]. [[ژاکوب گولیوس]] توانست هر دو نسخه را قرض بگیرد و نسخه‌ای کپی از روی آن‌ها بنویسد. گولیوس سپس، احتمالاً با کمک [[رنه دکارت]]، دست به ترجمهٔ ''مخروطات'' زد، ولی آن را چاپ نکرد و این اثر تا سی سال پس از مرگش در ۱۶۶۷ چاپ نشد. در نهایت ورثای گولیوس در ۱۶۹۶ آثار او از جمله ترجمهٔ ''مخروطات'' را فروختند.<ref dir=ltr>{{harvcolnb| Toomer | 1976 | p=xx-xxiv}}</ref>
 
 
<!--فرانسویون-->