تفاوت میان نسخه‌های «مقداد بن اسود»

بدون خلاصه ویرایش
جز (ابزار پیوندساز: افزودن پیوند عبدالمطلب به متن)
در یکی از جنگ‌های دوران جاهلیت پای مردی از قبیله کنده را مجروح ساخت و به مکه گریخت و الاسود بن عبد یغوث الزُهری وی را به پسرخواندگی پذیرفت و وی ''حلیف'' (هم‌پیمان) قبیلهٔ [[بنو زهره]] شد. او ازجمله هفت نفر نخستی است که با میل خود اسلام آورد. وی به همراه دیگر مسلمانان به [[هجرت به حبشه|حبشه هجرت کرد]]. در همهٔ غزوات شرکت داشت و گاه از تیراندازان بود. در [[غزوهٔ بدر]] از معدود سواره‌ها، در [[غزوه احد|احد]] به همراه [[حمزه بن عبدالمطلب]] از فرماندهان و در [[غزوه غابه]] فرمانده سوارکاران بود. پس از مرگ وی را به [[مدینه]] بردند.<ref>{{پک|Juynboll|1993|ف={{smallupper|AL-|MIḲDĀD| B. |ʿAMR}}|زبان=en}}</ref>
 
با مرگرحلت محمّد، مقداد پسر اسود، به پیروی از [[علی بن ابی طالب]] از بیعت با [[ابوبکر]] سرباز زد امّا پس از بیعت کردن تحت اجبار علی با ابوبکر، او نیز بیعت نمود. او در نزد [[شیعیان]] و [[اهل سنت]] از احترام برخوردار است. مقداد، در میان اهل سنت با لقب «حارس رسول الله» به معنی نگهبان فرستاده خدا، مشهور است. مقداد در سال ۳۳ هجری در هفتاد سالگی جزف نزدیک مدینه مرد و در مدینه دفن شد.
 
مقداد از مردم حضرموت بود. محمد دختر عموی خود (ضباعه) دختر زبیر بن [[عبدالمطلب]] را به ازدواج او درآورد. مقداد پسری داشت به نام معبد که در جنگ جمل در سپاه عایشه بود و کشته شد.
کاربر گمنام