باز کردن منو اصلی

تغییرات

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ،  ۶ ماه پیش
بدون خلاصه ویرایش
نخستین جامعه بین‌المللی کارگران که بعداً به ''بین‌الملل اول'' معروف شد در سال ۱۸۶۴ توسط [[کارل مارکس]] پایه‌گذاری شد. مدت‌ها بود که مارکس و [[فردریش انگلس]] برای ایجاد حزب طبقه کارگر مبارزه می‌کردند و تأسیس انترناسیونال به مثابه سازمان بین‌المللی [[پرولتاریا]] ثمره این مبارزه و پیروزی مارکسیستی در جنبش کارگری یک قرن پیش بود. بر اثر رشد سرمایه‌داری در نیمه دوم قرن نوزدهم و اعتلای نهضت کارگری و دموکراتیک دراغلب کشورهای پیش افتاده و لزوم همبستگی و کمک متقابل این نهضت‌ها در مقیاس جهانی، تشکیل سازمان بین‌المللی کارگران به یک ضرورت تاریخی مبدل شده بود. انترناسیونال اول در [[۲۸ سپتامبر]] [[۱۸۶۴ (میلادی)|۱۸۶۴]] در [[لندن]] تأسیس شد. اعلامیه تشکیل آن را مارکس نوشته‌است. این سند به برنامه پرولتاریای انقلابی در قرن نوزدهم مبدل شد و در آن وظیفه پرولتاری سرنگون ساختن قدرت سرمایه و استقرار حکومت کارگران از طریق مبارزه سیاسی تعریف شده بود.
 
احزاب کارگری در آن زمان به شکل شعب این سازمان بین‌المللی در کشورهای مختلف تأسیس یافتند. در کم‌تر از دو سال ۲۰ سازمان از این قبیل، تقریباً در تمام کشورهای اروپا و در سایر قاره‌ها تشکیل شد. مارکس در تمام مدت موجودیت انترناسیونال اول عضو شورای عمومی آن بود و همراه با انگلس و سایر طرفداران [[سوسیالیسم]] علیه عقاید خرده بورژوایی در جنبش کارگری به شدت مبارزه کرد. چاپ کتاب [[سرمایه (کتاب)|سرمایه]] ([[کاپیتال]]) در سال ۱۸۱۷۱۸۶۷ وسیله بسیار مهم ترتیب سازمان‌های کارگری در روح [[مارکسیسم]] و پیروزی [[سوسیالیسم]] بود.
 
مهم‌ترین کنگره‌های انترناسیونال اول در این مرحله از سال ۱۸۶۶ هر سال یک بار به ترتیب در شهر ژنو، لوزان و بروکسل و بازل تشکیل شد. در مرحله بعدی مبارزه داخلی انترناسیونال اول علیه [[آنارشیسم]] جریان یافت که در [[اسپانیا]] و [[ایتالیا]] طرفدارانی داشت. مارکس و طرفدارانش ماهیت ضد پرولتری و فعالیت‌های سازمان‌شکنانه [[آنارشیسم]] را فاش کرده و پیروزی سوسیالیسم را تأمین نمودند.
۹

ویرایش