تفاوت میان نسخه‌های «سید حسن تقی‌زاده»

جز
تمیزکاری یادکردها (وظیفه ۱۹)
جز (تمیزکاری یادکردها (وظیفه ۱۹))
 
پس از [[فتح تهران (۱۲۸۸)|فتح تهران]] در تیرماه ۱۲۸۸ توسط نیروهای تحت امر [[محمدولی خان تنکابنی]]، [[علیقلی خان سردار اسعد]] بختیاری، تقی‌زاده چنان‌که در خاطرات خود گفته‌است، برای جلوگیری از تندروی مجاهدان و انقلابیون به تهران فراخوانده شد. او پس از ورود به عضویت «هیئت مدیره موقتی» درآمد که تا تشکیل دولت جدید، اداره کشور را به دست گرفت. تقی‌زاده از مؤثرترین و فعالترین اعضای این هیئت بود. در همان سال، در انتخابات دورهٔ دوم [[مجلس شورای ملی]]، از [[تبریز]] به نمایندگی انتخاب شد.
از تقی‌زاده به عنوان یکی از کسانی یاد می‌شود که در هنگام تدوین متمم قانون اساسی «بیش از همه… با عقاید روحانیون مبارزه نمودند».<ref>عبدالحسین نوایی، ''فتح تهران''، ص ۲۲۱</ref><ref>{{یادکرد |کتاب = آخرین آواز قو |نویسنده = علی ابوالحسنی |فصل = |صفحه = ۳۶ | ناشر = مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران| چاپ = سوم| سال = ۱۳۸۵|شابک = ۵-۸۶-۶۳۵۷-۹۶۴}}</ref>
در مجلس دوم رهبری فراکسیون دموکرات برعهدهٔ تقی‌زاده بود. اگر در مجلس اول، به سبب نطق‌های ضداستبدادی‌اش مورد غضب محمدعلی شاه قرار گرفت، در مجلس دوم به سبب دفاع از مواضع [[حزب دموکرات (دوران مشروطه)|حزب دموکرات]] مانند تفکیک دین از سیاست و لزوم عرفی شدن جامعه، مخالفت روحانیون را برانگیخت و علمای نجف مانند [[آخوند ملا محمد کاظم خراسانی]] دربارهٔ «فساد مسلک سیاسی» دموکرات‌ها و رهبر آن تقی‌زاده فتوایی صادر کردند.