تفاوت میان نسخه‌های «نصف‌النهار مبدأ (گرینویچ)»

 
== علت قرارگیری به عنوان مبدأ ==
تا پیش از سال ۱۸۸۲ آشفتگی زیادی در ساعت مورد استفاده در سطح جهان وجود داشت و هر کشوری پایتخت خود را مبدأ قرار داده و آن را ملاک اندازه‌گیری زمان می‌دانست. این موضوع باعث می‌شد که ساعت‌های دو کشتی که در اقیانوس در کنار هم قرار داشتند زمان‌های متفاوتی را نشان دهند. بنابراین در کنفرانسی[[نشست بین‌المللی نصف‌النهار]] بین ۱۳ تا ۲۲ اکتبر سال ۱۸۸۴، تصمیم گرفته شد که نصف النهار کشوری که دارای امکانات و تجهیزات و منابع علمی بیشتری نسبت به دیگر کشورها داشته باشد به عنوان نصف النهار مبدأ انتخاب شود. بر این اساس، مشخص شد که بریتانیا از دیگر کشورها پیشروتر است و گرینویچ به عنوان نصف النهار مبدأ انتخاب شد.<ref>{{یادکرد کتاب|نشانی=http://www.amazon.co.uk/Greenwich-Time-Longitude-Derek-Howse/dp/0948065265|عنوان=Greenwich Time and the Longitude|نام خانوادگی=Howse|نام=Derek|تاریخ=|ناشر=SOS Free Stock|سال=1997|شابک=9780948065262|مکان=|صفحات=pp=12, 137}}</ref><ref>{{یادکرد وب|نویسنده=|کد زبان=|تاریخ=|وبگاه=|نشانی=http://www.midinternet.com/264|عنوان=با اینترنت » نصف النهار گرینویچ|ناشر=|بازبینی=}}</ref>
 
هیچگونه دلیل جغرافیایی در انتخاب نصف النهار گرینویچ برای مبدأ وجود ندارد. اروپایی­ها تا اواخر قرن هفده نصف النهار خالدات را به عنوان آغاز نیمروزی میشناختند ولی بعد نصف النهار پاریس مبدأ شناخته شد و سرانجام در سال 1912 نصف النهار گرینویچ که از لندن می­گذرد نصف­ النهار مبدأ انتخاب گردید. ایرانی­ها در سال 1768 با توجه به موقعیت سیستان که چون زمانی آفتاب در نصف ­النهار آن قرار میگرفت همه مناطق را روشن میساخت آن را آغاز نیمروزی میدانستند و سیستان را نیمروز میشناختند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جغرافیای مفصل ایران (جلد اول)|نام خانوادگی=بدیعی|نام=ربیع|ناشر=اقبال|سال=1362|شابک=|مکان=تهران|صفحات=11}}</ref>