تفاوت میان نسخه‌های «تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا»

بدون خلاصه ویرایش
{{مدال|Silver|[[بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰]]|[[فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰– مسابقات زنان]]}}
}}
'''تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا''' {{انگلیسی|United States women's national soccer team}} نمایندهٔ زنان کشور ایالات متحده آمریکا در ردهٔ ملی است؛ که زیرنظر [[فدراسیون فوتبال آمریکا]] قرار دارد. این تیم با داشتن چهار عنوان قهرمانی (که شامل نخستین دوره جام جهانی زنان [[جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۱|۱۹۹۱]] می‌شود)، چهار مدال طلای [[فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی|المپیک]] (به شمول نخستین دوره فوتبال زنان در المپیک [[فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶– مسابقات زنان|۱۹۹۶]]) وهشتو هشت قهرمانی [[جام طلایی کونکاکاف زنان]] و داشتن ده عنوان قهرمانی در [[جام آلگاروه]] موفقترین تیم ملی فوتبال زنان در جهان است. این تیم در تمامی دوره‌های تاریخ جام جهانی زنان و المپیک از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۵ (بجز حذف در مرحله حذفی [[بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶|المپیک ۲۰۱۶]]) موفق به دریافت مدال شده‌است.
 
پس از آنکه به‌طور متوسط سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۹ در [[رده‌بندی جهانی فیفا زنان|رتبه‌بندی فیفا]] مقام دوم جهانی را داشت توانست از مارس ۲۰۰۸ تا نوامبر ۲۰۱۴ به‌طور پیوسته رده ۱ رتبه‌بندی جهانی را داشته باشد.<ref>{{یادکرد وب|عنوان=Member Association - USA - FIFA.com|نشانی=https://www.fifa.com/associations/association/usa/|وبگاه=www.fifa.com|بازبینی=2019-07-09|کد زبان=en-GB|نام خانوادگی=FIFA.com}}</ref> پس از آن تنها تیمی که بجز آمریکا توانسته به رتبه نخست رده‌بندی جهانی برسد [[تیم ملی فوتبال زنان آلمان]] است. تیم آمریکا در ۲۴ مارس ۲۰۱۷ به دلیل نتایجش در [[جام شی‌بیلیوز|جام شی‌بیلیوز ۲۰۱۷]] به رتبه دوم سقوط کرد. اما از ۲۳ ژوئن ۲۰۱۷ و پس از برد در بازی‌های دوستانه مقابل تیم‌های ملی روسیه، سوئد و بلژیک به ردهٔ نخست جهانی فیفا بازگشت. این تیم به عنوان تیم برگزیدهٔ المپیک در سال‌های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹ انتخاب شده‌است. [[اسپورتس ایلاستریتد]] تمامی اعضای این تیم را در سال ۱۹۹۹ به عنوان برترین چهره زن [[چهره ورزشی سال اسپورتس ایلاستریتد|ورزشی سال]] انتخاب کرده‌است. این تیم در ۵ آوریل ۲۰۱۷ به [[توافق‌نامه جمعی]] در کنار دیگر عواملی که باعث افزایش دستمزد می‌شد دست یافت.
در جام جهانی آنها در مرحله گروهی هر سه بازی خود را با پیروزی و با ۱۱ گل زده و ۲ گل خورده پشت سر گذاشتند. در نخستین بازی در مرحلهٔ تیم آمریکا به مصاف [[تیم ملی فوتبال زنان سوئد]] رفت که تا ابتدای نیمه دوم آنها ۳ گل از رقیب خود پیش بودند اما با پذیرفت دو گل در اواخر بازی با نتیجه نزدیک ۳–۲ بازی را به نفع خود به پایان بردند<ref>{{یادکرد وب |نویسنده = |نشانی= https://www.fifa.com/womensworldcup/matches/round=1309/match=21958/index.html |عنوان= | ناشر = |تاریخ = |تاریخ بازبینی= }}</ref>. در ادامهٔ بازی‌های مرحلهٔ گروهی آنها ۵–۰ برزیل را شکست دادند<ref>{{یادکرد وب |نویسنده = |نشانی= https://jogosdaselecaobrasileira.wordpress.com/1991/11/19/selecao-feminina-brasil-0-x-5-estados-unidos/|عنوان= | ناشر = |تاریخ = |تاریخ بازبینی= }}</ref> و همین‌طور با نتیجهٔ بر ژاپن به پیروزی رسیدند<ref>{{یادکرد وب |نویسنده = |نشانی= https://www.fifa.com/womensworldcup/matches/round=1309/match=21962/index.html|عنوان= | ناشر = |تاریخ = |تاریخ بازبینی= }}</ref> و در گره خود اول شدند تا به دیدار یک چهارم نهایی برسند. در دیدار یک چهارم نهایی آنها با شکست [[تیم ملی فوتبال زنان تایوان|تیم تایوان]] با نتیجه پر گل ۷–۰ شکست دادن که پنج گل ابتدایی این بازی را [[میچل ایکرز]] در پنجاه دقیقهٔ ابتدایی بازی به ثمر رساند. در دیدار نیمه نهایی در مقابل [[تیم ملی فوتبال زنان آلمان|تیم آلمان]] [[کرین جنینگز-گبرا|کرین جنینگز]] با زدن سه گل در نیمه اول [[هت تریک]] کرد و آمریکا حضور خود در فینال را با پیروزی ۵–۲ تثبیت کرد. پیروزی‌های پرگل و بی سابقهٔ این تیم توجه رسانه‌های آمریکا را به خود جلب کرد اما با این حال دیدار فینال در آمریکا از تلویزیون پخش زنده نشد. آمریکا با شکست ۲–۱ [[تیم ملی فوتبال زنان نروژ]] در دیدار پایانی که درمقابل چشمان ۶۵٬۰۰۰ نفر تماشاگر که در شهر [[گوانگ‌ژو]] و در [[ورزشگاه تیانهه]] برگزار می‌شد با دو گلی که [[میچل ایکرز]] موفق به کسب قهرمانی در نخستین دوره جام جهانی زنان شد. میچل ایکرز با ده گل زده به عنوان بهترین گلزن این دروه از رقابت‌ها شناخته شد. [[کرین جنینگز-گبرا]] نیز با دریافت توپ طلای عنوان بهترین بازیکن این مسابقات را از آن خود کرد. با وجود این قهرمانی تیم زنان آمریکا در گمنامی و با استقبال کمی در هنگام ورود به آمریکا در [[فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی]] از سوی فدراسیون فوتبال آمریکا و کارکنان رسمی این فدراسیون قرار گرفت. این تیم با منابع و توجه کمتری از فدراسیون به دلیل توجه فدراسیون فوتبال آمریکا به جهت آنکه تمرکزش بر روی [[تیم ملی فوتبال ایالات متحده آمریکا|تیم ملی فوتبال مردان آمریکا]] برای آمادگی این تیم در [[جام جهانی فوتبال ۱۹۹۴]] که در کشور آمریکا میزبانی می‌شد گذاشته بود روبرو شد. تیم زنان آمریکا پس از بازگشت از مسابقات تعطیل شد و تنها دوبار در سال ۱۹۹۲ بازی انجام داد. اما یک سال پس از آن تیم زنان آمریکا بازگشت تا مسابقاتی را در [[قبرس]]، کانادا و ایالات متحده انجام دهد که از جملهٔ این تورنمنت‌ها می‌توان به [[مسابقات قهرمانی جام کونکاکاف زنان ۱۹۹۳]] اشاره کرد که آمریکا برای دومین بار قهرمان این بازی‌ها شد. با وجود این شرایط همچنان برنامه فوتبال ملی زنان آمریکا بهتر از تیم زنان کشور پیشین اتحاد شوروی بود که بازی فوتبال را به عنوان یک «بازی مردانه» می‌دانست.
 
تیم ملی فوتبال زنان آمریکا چندین بازی تدارکاتی جهت آمادگی برای حضور در [[جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۵]] و انتخابی این بازی‌ها انجام داد. نخستین این بازی‌های تدارکاتی شرکت در [[جام آلگاروه ۱۹۹۴|اولین دوره جام آلگاروه]] بود که در کشور [[پرتغال]] برگزار می‌شد. تیم آمریکا بازی‌های خود در این دوره از جام آلگاروه بازی‌های گروهی خود را برد. اما در بازی فینال مقابل تیم نروژ شکست خورد. پس از آن تیم آمریکا در [[Chiquita Cup|جام چیکیتا]] که مسابقات تدارکاتی بود که در ماه اوت و در شرق آمریکا برگزار می‌شد در مقابل تیم‌های آلمان، چین و نروژ بازی کرد. در اوایل ماه اوت آنسون دورانس سرمربی تیم ملی فوتبال زنان آمریکا از سمت خود استعفا دادوداد و جای او را دستیارش [[تونی دیسیکو]] دروازه‌بان پیشین تیم ملی مردان آمریکا گرفت. تونی دیسیکو به عنوان سرمربی به همراه تیم زنان آمریکا با ۳۶ گل زده و تنها یک گل خورده برندهٔ [[مسابقات قهرمانی جام کونکاکاف زنان ۱۹۹۴]] شد.
 
در فوریهٔ سال ۱۹۹۵ یک برنامهٔ تمرینی به صورت دائمی و با تسهیلات کامل و کلینیک در [[سنفورد، فلوریدا]] افتتاح شد و مجموعه ای از بازی‌های دوستانهٔ برای این تیم نیز تدارک دیده شد که هزینهٔ آنها توسط شرکت [[نایکی]] پرداخت شد. تیم آمریکا در جام جهانی زنان با وجود یک تساوی ۳–۳ در الین بازی با چین در گروهش اول شد. تیم زنان آمریکا دروازه‌بان خود [[بریانا اسکری]] را در بازی بعدی به دلیل گرفتن کارت قرمز در این بازی از دست داد. تیم فوتبال زنان آمریکا در بازی یک چهارم نهایی در مقابل ژاپن به پیروزی ۴–۰ رسید. اما در بازی نیمه نهایی بازی را به تیم نروژ که نهایتاً قهرمان این دوره از مسابقات شد ۱–۰ نتیجه را واگذار کرد. در این دوره از مسابقات تیم زنان آمریکا با برد تسلی بخش مقابل تیم چین ۲–۰ بازی را برد و سوم شد.
 
تیم زنان آمریکا در [[فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶– مسابقات زنان|المپیک ۱۹۹۶]] که نخستین دورهٔ مسابقات فوتبال زنان در المپیک بود و در شهر [[آتلانتا، جورجیا]] و در کشور ایالات متحده آمریکا برگزار می‌شد<ref>{{cite web|author=GEORGE VECSEYPublished: August 2, 1996 |url=https://www.nytimes.com/1996/08/02/sports/women-s-soccer-76481-fans-1-us-gold.html |title=Women's Soccer: 76,481 Fans, 1 U.S. Gold - New York Times |publisher=Nytimes.com |date=August 2, 1996 |accessdate=November 1, 2012}}</ref><ref>{{cite news|author=|url=https://www.nytimes.com/1993/09/20/sports/women-sports-get-a-boost.html |title=Women Sports Get a Boost - New York Times |publisher=Nytimes.com |date=September 20, 1993 |accessdate=September 17, 2012}}</ref> موفق به کسب مدال طلا شد. جولی فائودی، کریستین لیلی و بقیهٔ بازیکنان تیم ۱۹۹۹ انقلابی را در بازی‌های تیمی زنان آمریکا به وجود آوردند. تاثیرگذارترین و به یادماندنی‌ترین برد این تیم مسلماً در [[جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۹]] برد ۵–۴ در مقابل [[تیم ملی فوتبال زنان چین]] بود که با [[ضربات پنالتی]] و پس از تساوی ۰–۰ در [[وقت اضافه]] بدست آمد. پس از این بردها آنها در سطح جهانی مطرح شدند و توجه زیاد رسانه‌ها را به فوتبال زنان و ورزشکاران زن فوتبال کردند. در ۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۹۹ بیش از ۹۰٬۰۰۰ نفر (بیشترین تعداد تماشاگر در فوتبال زنان و یکی از بیشترین تعداد تماشاگران در بازی‌های
فینال جهانی) [[ورزشگاه رز بول]] را پرکردند تا بازی فینال بین تیم زنان آمریکا را در مقابل چین ببینند. پس از چندین رفت برگشت نتیجهٔ این بازی در ۹۰ قانونی ۰–۰ به پاینپایان رسید. در وقت‌های اضافه هم همین نتیجه حفظ شد تا بازی به ضربات پنالتی بکشد. بریانا اسکری ضربهٔ پنالتی سوم تیم چین را گرفت که نتیجه ۴–۴ بشود و در نهایت [[برندی کاستین]] آخرین پنالتی را برای آمریکا به گل تبدیل کرد تا تیم زنان آمریکا قهرمان بازی‌های [[جام جهانی فوتبال زنان ۱۹۹۹]] شود. پس از زدن این ضربه پنالتی برندی کاستین برای جشن خوشحالی پس از گل به طرف تماشاگران بر روی زمین زانو زد و پیراهن خود را بالا داد و [[سینه‌بند|سینه‌بند ورزشی]] خود را نشان داد که به یکی از معروفترین صحنه‌های تاریخ ورزش فوتبال زنان تبدیل شد و عکس آن بر روی جلد مجلهٔ [[اسپورت ایلاسترید]] و مجلات و روزنامه‌های مختلف آمریکا و جهان رفت. این برد بر روی بسیاری از دختران تأثیر گذاشت تا جذب تیم ملی فوتبال زنان شوند.
 
== سال‌های دههٔ ۲۰۰۰ ==
۴۴

ویرایش