باز کردن منو اصلی

تغییرات

نارضایتی‌های گسترده‌ای در سال ۱۳۳۱ توسط مردم علیه مالکین بوکان و روستاهای اطراف آن روی داد که منجر به شورش اهالی این منطقه شد. در دوران [[نخست‌وزیر]]ی [[محمد مصدق]] و گذراندن طرح‌ها و قوانین جدید از جمله قانون مربوط به «سهیم کردن رعایا در درآمدهای حاصله» و حذف عوارض و اختصاص درصدی از سهم مالکان برای فعالیت‌های عمرانی و آبادی [[روستا]]ها، مردم حامی [[دولت]] و برنامه‌ها و قوانین مصوبه بودند و در مقابل مالکین و صاحبان قدرت محلی مخالفت کرده و به عناوین مختلف در صدد کارشکنی برمی‌آمدند. در منطقه بوکان ۵ شخصیت محلی که اسامی آن‌ها عبارت بود از حسین فاتحی بوکانی، قاسم کریمی، عبدالله ایرانی، محمدرئوف، طه غفوری اقدام به شورش علیه حاکمیت و ظلم و ستم خان‌های منطقه کردند.
 
نارضایتی‌ها در بوکان و روستاهای منطقهٔ [[فیض الله بیگی]]، محال [[آختاچی]]، [[بندمجیدخان|رودخانهٔ مجیدخان]] از سایر نقاط کردنشین ایران شددتشدت بیشتری به خود گرفته بود. حاج قاسم کریمی، عبدالله ایرانی با غنیمت شمردن فرصت و موقعیت زمانی، اقدام به تشکیل جلساتی در این [[شهر]] کرده و به اقداماتی نظیر ارسال [[طومار]] و مخابره [[تلگراف]] برای [[تهران]] در جهت حمایت از حرکت ملی دست می‌زدند و هم‌زمان با تشکیل جلسات و تجمع‌های با حضور افراد مختلف از جمله نمایندگان مردم و کشاورزان برای بیان خواسته‌ها و ارسال [[نامه]] و شکایت در جهت احقاق حقوق خود اقدام می‌کردند.<ref>{{یادکرد کتاب |نام خانوادگی=محمدیان |نام=رحمان |کتاب=بوکان در سدهٔ بیستم | ناشر= |سال=۱۳۸۹}}</ref> [[یحیی صادق وزیری]] در کتاب گفتمان تاریخی فرهنگی کردها در اینباره می‌گوید: پس [[انتخابات]] سال ۱۳۲۹، جنبشی دهقانی که نتیجه بلافصل و منطقی مبارزات انتخاباتی علیه مالکین درست در این مناطق (بوکان و حومه آن) اوج گرفت.<ref>{{پک|عرفان قانعی|١٣۸۴|ک=(آهنگ وفا) گفتمان تاریخی فرهنگی کردها|ص=١۴۹}}</ref> در سال ۱۳۳۲ این [[شورش]] سرکوب و خاتمه یافت.<ref>{{پک|رحمام محمدیان|۱۳۹۴|ک=بوکان له سده بیستم دا|ص=۵۰ {{نشان زبان|ku}}}}</ref>
 
; انقلاب سال ۱۳۵۷