باز کردن منو اصلی

تغییرات

۴٬۰۷۹ بایت اضافه‌شده ،  ۳ ماه پیش
بدون خلاصه ویرایش
|سبک نوشتاری =
|کتاب‌ها =[[دگرخوانی سینمای مستند]] ، [[هستیِ آیینه]]
 
|مقاله‌ها = https://www.noormags.ir/view/fa/creator/201813
 
http://ensani.ir/fa/article/author/36919
|نمایشنامه‌ها =
|فیلم‌نامه‌ها =
او در بخش‌ دیگری از صحبت‌هایش با مرور بر مفهوم مجاز و حقیقت در آموزه‌های فرهنگ عرفانی ایران درباره‌ی فیلم «تهران هنر مفهومی» تصریح کرد: اصلانی در این فیلم پی باز تولید شهر نیست بلکه سعی می‌کند صورت‌های مجازی و بازتاب‌های تهران را در آینه‌ها دنبال کند و از رهگذر این تلاش مخاطب را به چالش می‌کشد و این منظر و نگاهی که تقابل مجاز و حقیقت را پیش می‌کشد نه فقط تفکر محمدرضا اصلانی بلکه یک جهان‌بینی ریشه‌دار در حکمت و عرفان ایرانی است.
 
-[[محمدعلی سپانلو]]
-[[حمیدرضا اردلان]]
 
به گزارش ایسنا، در مراسم بزرگداشت محمدرضا اصلانی که شامگاه 21 دی‌ماه 1392 در خانه هنرمندان برگزار شد ، محمدعلی سپانلو گفت: درباره‌ی شخصیت پیچیده و خلاق محمدرضا اصلانی می‌توان بسیار سخن گفت. نیم قرن از آشنایی ما می‌گذرد، نیم قرن پیش محمدرضا اصلانی با نخستین کتابش به تهران آمد و آل‌احمد درباره‌ی آن اثر مقاله نوشت.
این شاعر با مروری بر زمینه‌های فرهنگی، تربیتی این فیلم‌ساز تصریح کرد: محمدرضا اصلانی در آن سال‌هایی که فیلم «سمک عیار» را در تلویزیون ساخت علی‌رغم این‌که، تلویزیون محدودیت‌های خاص خودش را داشت و دارد اما به تلویزیون باج نداد و آن‌چه را که می‌خواست خلق کرد و این ویژگی در همه‌ی فعالیت‌های هنری، ادبی اصلانی دیده می‌شود. به اعتقاد من کاری را که اصلانی پنجاه سال پیش شروع کرد حالا زبان بخشی از سینمای نسل جوان‌تر شده است و همان‌طور که آندره مارلو می‌گفت باید داستان‌هایی نوشته شود تا آیندگان براساس آن‌ها زندگی کنند؛ به معنایی این اتفاق و تأثیر سینمای اصلانی بر جوان‌ترها دیده می‌شود. در بخش‌هایی دیگر من اما فکر می‌کنم که جامعه ایرانی بیش‌تر مثل رمان‌های اسماعیل فصیح زندگی می‌کند. تفکر هنری، فلسفی در ذهن و آثار اصلانی در هم آمیخته است وبی‌جهت نیست که برنامه‌ی بزرگداشتش عنوان کاشف از یاد رفته‌ها گرفته است.
سپانلو به تجربه همکاری‌اش با اصلانی در فیلم «تهران هنر مفهومی» پرداخت و تصریح کرد: محمدرضا اصلانی گفتار فیلم را بر اساس شعرهای انتخابی از من تنظیم کرد و به اعتقاد من اصلانی در این فیلم نگاهی خلاقانه دارد و اثری ماندگار را خلق کرده است.
 
-[[ناصر فکوهی]]
به گزارش ایسنا، در مراسم بزرگداشت محمدرضا اصلانی که شامگاه 21 دی‌ماه 1392 در خانه هنرمندان برگزار شد، حمیدرضا اردلان نیز با بحث درباره مانفیست تصریح کرد: مانفیست به معنای آشکارگی است. در جهان پرگوی، شلوغ و مصرف‌زده‌ی امروز که بر علیه تمرکز و تذکر است، فیلم‌ساز بزرگ ایرانی محمدرضا اصلانی به شغل آشکارگی صامت اشتغال دارد.
 
سینمای اصلانی یا بهتر است بگویم تجربه هستی شناختی اصلانی در قالب سینما، شاید بیشتر از هر کارگردانی که من می شناسم، تجربه ای ساختار گرایانه است و فیلم هایش هرچند رساله های فلسفی – شاعرانه هستند، اما شکل و محتوایی دارند که به قول لوی استروس گویی برای یک پارتیسیون ارکستر نوشته شده باشند. فیلم های اصلانی بر اساس روایت چند صدایی پیش می رود که هم در تصاویر ، هم در موسیقی و هم در صدا به یک موسیقی جند صدایی یا پولی فونیک شباهت دارد. وقتی بسیاری از تک خوانی های آتش سبز یا تهران هنر مفهومی را می شنویم، گویی در حال شنیدن قطعه ای در قالب یک فوگ چند صدایی از باخ هستیم. یک قطعه پولی فونیک که می تواند مهیب، هراس آور، مایوس کننده همچون در تهران هنر مفهومی باشد ، یا لطیف و پر احساس همچون در آتش سبز. اما این لایه های متعددی که بر هم می نشینند. این تصاویری که به یکدیگر ختم می شوند تا در یکدیگر آغاز شوند. همگی گویای تجربه ای بی مانند هستند که برای من سینمای اصلانی را تبدیل به نوعی ساختار بسیار پیچیده از ترکیب خودآگاهی و ناخودآگاهی در معنای لاکانی این رویکرد، میان نقاشی، سینما، شعر، فلسفه و موسیقی، می کند. بنابراین باز هم سئوال خود را تکرار می کنیم که ایا اصلانی فیلم می سازد یا فیلم را تجربه می کند. که برای من پاسخ بدون شک در دومین گزاره است.
(منبع : http://anthropology.ir/article/31098.html)
 
== آثار سینمایی ==
۵۶

ویرایش