باز کردن منو اصلی

تغییرات

۲۵ بایت حذف‌شده ،  ۱ ماه پیش
۲ تغییر آخر متن رد شد (توسط 173.79.122.150) و برگردانده شد به نسخهٔ 26865839 توسط طاها: القاب
'''محمّد بن عبداللّه''' (نام کامل به [[زبان عربی|عربی]]: اَبُوالْقاسِم محمّدُ بنِ عَبداللّهِ بنِ عَبدالْمُطَّلِب بنِ هاشِم؛ زادهٔ حدود ۵۳ قبل از هجرت/۵۷۰ میلادی در [[مکه|مکّه]] – درگذشتهٔ ۱۱ هجری قمری/۶۳۲ میلادی در [[مدینه]]) بنیان‌گذار و [[پیامبر]] [[اسلام]] و به اعتقاد [[مسلمان]]ان، [[خاتم‌الانبیا|آخرین پیامبر]] در سلسلهٔ [[پیامبران در اسلام|پیامبران الهی]] و تحویل‌دهندهٔ کتاب [[قرآن]] و تجدیدکننده آیین اصلی و تحریف نشدهٔ [[یکتاپرستی]] (دین [[حنیف]]) است. او هم‌چنین به عنوان یک [[سیاست‌مدار]]، رئیس دولت، [[بازرگان]]، [[نظریه‌پرداز دینی]]، [[خطیب]]، [[قانون‌گذار]]، اصلاح‌گر، فرمانده جنگی، و برای مسلمانان و پیروان برخی مذاهب، مأمور تعلیم فرمان‌های [[خدا]] به‌شمار می‌رود.
 
وقایع مربوط به زندگانی محمّد (ص)،محمّد، نسبت به دیگر پیامبرانِ پیش از وی، به صورت کامل‌تری در منابع [[تاریخی]]، بیان شده و دربارهٔ او، گزارش‌های فراوانی، در دست است؛ اگر چه مثل سایر شخصیت‌های تاریخی پیش از [[تاریخ مدرن|دنیای مدرن]]، تمامی جزئیات زندگی‌اش روشن نیست و طی قرن‌ها بین موافقان و مخالفانش مورد مناقشه بوده‌است.<ref>{{پک|Nasr|2005|ف=Muhammad|ک=Britannica|زبان=en}}</ref> او حدود سال ۵۳ ق. ه‍/۵۷۰ م، در [[مکه]] در سرزمین [[حجاز]] واقع در [[شبه جزیره عربستان]] به دنیا آمد. در دوران جوانی به [[تجارت|بازرگانی]] مشغول بود، و نخستین بار در ۲۵ سالگی ازدواج کرد. محمد که از روش زندگی مردم مکه ناخشنود بود، گهگاه در [[غار حرا]] در یکی از کوه‌های اطراف آن دیار به تفکر و عبادت می‌پرداخت. به باور مسلمانان، محمد در همین مکان و در حدود ۴۰ سالگی از طرف خدا به پیامبری برگزیده، و [[وحی]] بر او فروفرستاده شد. در نظر آنان، دعوت محمد همانند دعوت دیگر پیامبرانِ کیش یکتاپرستی مبنی بر این بود که [[خداوند]] ([[الله]]) یکتاست و [[اسلام|تسلیم شدن برابر خدا]] راه رسیدن به اوست.
 
طی سیزده سال دعوت در مکه، تعداد اندکی به اسلام گرویدند که با مخالفت قبیله [[قریش]] و برخی دیگر از قبیله‌های [[عرب]] روبه‌رو شدند و با آنان با خشونت رفتار می‌شد. محمد (ص) برای رهایی از این آزار و اذیت‌ها به همراه پیروان خویش، در سالی که بعدها مبدأ تقویم [[هجری خورشیدی|هجری شمسی]] و [[هجری قمری|قمری]] شد، به شهر [[یثرب]] — که بعدها [[مدینه|مدینة النبی]] نامیده شد — [[هجرت محمد|هجرت]] کرد. او در مدینه توانست قبایلِ درحال‌ستیزِ [[اوس]] و [[خزرج]] را متحد کند. وی بر پایهٔ [[مهاجرین|مسلمانان مهاجر]] مکه و مردم مدینه جامعه و دولتی نوین با نام [[امت|اُمَّت]] تأسیس کرد. بین مسلمانان با قبایل مکه و هم‌پیمانان آن‌ها جنگ درگرفت و سرانجام پس از هشت سال جنگ، محمد به همراه پیروانش — که تا آن زمان به بیش از ده‌هزار نفر بالغ شده بودند — شهر زادگاهش را [[فتح مکه|فتح]] کرد. به تدریج و بخصوص پس از فتح مکه بیشتر مردم [[شبه جزیره عربستان]] به اسلام گرویدند و امت اسلام به کل این سرزمین گسترش یافت. محمد (ص) ده سال پس از هجرت، و چند ماه پس از بازگشت از [[حجةالوداع]]، بیمار شد و در سال ۱۱ ه‍.ق درگذشت.
 
آیات یا نشانه‌های [[خدا]] که به باور مسلمانان، به صورت [[وحی]] به محمد (ص) رسیده و تا هنگام درگذشتش توسط او اعلام می‌شد، [[قرآن]] را تشکیل می‌دهد و آنان تا به امروز این کتاب را به عنوان «کلام خدا» گرامی داشته‌اند. در کنار قرآن، زندگی محمد ([[سیره نبوی|سیره]]) و [[حدیث|روایات]] گردآوری‌شده از او ([[سنت]]) نیز برای مسلمانان به عنوان منابع اصلی [[شریعت]] اسلام اهمیت دارد.
 
{{TOClimit}}
* {{متن قرآن|وَالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَآمَنُوا بِمَا نُزِّلَ عَلَیٰ مُحَمَّدٍ وَهُوَ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ ۙ کَفَّرَ عَنْهُمْ سَیِّئَاتِهِمْ وَأَصْلَحَ بَالَهُمْ|ترجمه=و آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند و به آنچه بر محمد نازل آمده گرویده‌اند -[که] آن خود حق [و] از جانب پروردگارشان است- [خدا نیز] بدیهایشان را زدود و حال [و روز]شان را بهبود بخشید.|سوره=۴۷|آیه=۲}}
* {{متن قرآن|مَّا کَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِّن رِّجَالِکُمْ وَلَـٰکِن رَّسُولَ اللَّـهِ وَخَاتَمَ النَّبِیِّینَ ۗ وَکَانَ اللَّـهُ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمًا|ترجمه=محمّد پدر هیچ‌یک از مردان شما نیست، ولی فرستاده خدا و خاتم پیامبران است؛ و خدا همواره بر هر چیزی داناست.|سوره=۳۳|آیه=۴۰}}
* {{متن قرآن|مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّـهِ ۚ وَالَّذِینَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَی الْکُفَّارِ رُحَمَاءُ بَیْنَهُمْ ۖ تَرَاهُمْ رُکَّعًا سُجَّدًا یَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّنَ اللَّـهِ وَرِضْوَانًا ۖ سِیمَاهُمْ فِی وُجُوهِهِم مِّنْ أَثَرِ السُّجُودِ ۚ ذٰلِکَ مَثَلُهُمْ فِی التَّوْرَاةِ ۚ وَمَثَلُهُمْ فِی الْإِنجِیلِ کَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَیٰ عَلَیٰ سُوقِهِ یُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِیَغِیظَ بِهِمُ الْکُفَّارَ ۗ وَعَدَ اللَّـهُ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْهُم مَّغْفِرَةً وَأَجْرًا عَظِیمًا|ترجمه=محمد پیامبر خداست؛ و کسانی که با اویند، بر کافران، سختگیر [و] با همدیگر مهربانند. آنان را در رکوع و سجود می‌بینی. فضل و خشنودی خدا را خواستارند. علامت [مشخصّه] آنان بر اثر سجود در چهره‌هایشان است. این صفت ایشان است در تورات، و مثَل آنها در انجیل چون کشته‌ای است که جوانه خود برآورد و آن را مایه دهد تا ستبر شود و بر ساقه‌های خود بایستد و دهقانان را به شگفت آورد، تا از [انبوهی] آنان [خدا] کافران را به خشم دراندازد. خدا به کسانی از آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، آمرزش و پاداش بزرگی وعده داده‌است.|سوره=۴۸|آیه=۲۹}}</ref><ref>{{پک|Déclais|ف=Names of the Prophet|ک=Encyclopaedia of the Qur'an|زبان=en}}</ref> رایج‌ترین نام پیامبر اسلام است. وی همچنین به «الامین» (قابل اعتماد) معروف بود.<ref>{{پک|Rodinson|2002|ک=Muhammad: Prophet of Islam|ص=53|زبان=en}}</ref> محمد (ص) اسامی بسیار دیگری دارد، از جمله «اسامی مقدس» که به باور مسلمانان خداوند به او بخشیده و در موقعیت‌های متفاوت به آن نام‌ها خوانده شده‌است. از بین این نام‌ها، «احمد» (به معنای ''مورد ستایش‌ترین'') به عنوان نام آسمانی و باطنی پیامبر، بیشتر مورد توجه‌است و باور دانشمندان اسلامی طی قرون متمادی بر این بوده‌است که وقتی [[عیسی]] از فرمانروایی [[فارقلیط]] (پاراکلتوس) در آینده سخن می‌راند، به احمد اشاره دارد.<ref group="پانویس">{{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ عِیسَی ابْنُ مَرْیَمَ یَا بَنِی إِسْرَائِیلَ إِنِّی رَسُولُ اللَّـهِ إِلَیْکُم مُّصَدِّقًا لِّمَا بَیْنَ یَدَیَّ مِنَ التَّوْرَاةِ وَمُبَشِّرًا بِرَسُولٍ یَأْتِی مِن بَعْدِی اسْمُهُ أَحْمَدُ ۖ فَلَمَّا جَاءَهُم بِالْبَیِّنَاتِ قَالُوا هَـٰذَا سِحْرٌ مُّبِینٌ|ترجمه=و هنگامی را که عیسی پسر مریم گفت: «ای فرزندان اسرائیل، من فرستاده خدا به سوی شما هستم. تورات را که پیش از من بوده تصدیق می‌کنم و به فرستاده‌ای که پس از من می‌آید و نام او «احمد» است بشارتگرم.» پس وقتی برای آنان دلایل روشن آورد، گفتند: «این سحری آشکار است.»|سوره=۶۱|آیه=۶}}</ref><ref>{{پک|Nasr|2005|ف=Muhammad|ک=Britannica|زبان=en}}</ref> همچنین قرآن برای خطاب‌قراردادن پیامبر، از برخی دیگر از اسامی چون: ''نبی'' (پیامبر)، ''رسول'' (فرستاده)، ''طاها''<ref group="پانویس">{{به عربی|طه}}</ref> (تطهیر کننده، پاک و راهنما)، ''یاسین''<ref group="پانویس">{{به عربی|یس}}</ref> (مرد کمال)، ''مصطفی'' (برگزیده)، ''عبدالله'' (بندهٔ عالی خدا)، ''حبیب‌الله'' (محبوب خدا)، ''ذکرالله'' (یادآور خدا)، ''امین'' (مورد اعتماد)، ''سراج'' (روشنگر راه راست)، ''منیر'' (روشنگر جهان)، ''هدی'' (رهنمای حقیقت)، ''غیاث'' (یاری‌کننده)، ''بشیر'' (هشداردهنده)، ''نذیر'' (یادآور)، ''مذکر'' (تذکّردهنده)، ''شهید'' (گواه) و ''مبشر'' (حامل خبر خوش)، بهره می‌جوید. گاهی محمّد، با توجه به موقعیت او در هنگام وحی، با نام‌هایی مورد خطاب قرار گرفته‌است: به‌طور مثال او در قرآن در آیات ۷۳:۱ و ۷۴:۱، ''مزمّل'' و ''مدثر'' (به معنی «جامه به‌خود پیچیده») خوانده شده‌است.<ref>{{پک|Nasr|2005|ف=Muhammad|ک=Britannica|زبان=en}}</ref><ref>{{پک|Rubin|ف=Muhammad|ک=Encyclopaedia of the Qur'an|زبان=en}}</ref> هرچند قرآن در برخی آیات تفاوت قائل‌شدن بین پیامبران را منع می‌کند ولی در آیهٔ ۴۰ سورهٔ احزاب، محمّد را «[[خاتم‌الانبیاء|خاتم‌النبیین]]»<ref group="پانویس">{{متن قرآن|مَّا کَانَ مُحَمَّدٌ أَبَا أَحَدٍ مِّن رِّجَالِکُمْ وَلَـٰکِن رَّسُولَ اللَّـهِ وَخَاتَمَ النَّبِیِّینَ ۗ وَکَانَ اللَّـهُ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمًا|ترجمه=|سوره=۳۳|آیه=۴۰}}</ref> می‌خواند.<ref>{{پک|Ernst|2004|ک=Following Muhammad|ص=80|زبان=en}}</ref>
<!-- قرآن نیز، مقام محمد را اینچنین برشمرده‌است: پس چگونه‌است (حالشان) آن هنگام و (هنگامه‌ای) که از هر امتی گواهی آوردیم، و تو را بر همه آنان (:امت‌ها و گواهانشان) گواه آوریم؟. [http://www.forghan.ir/index.php?option=com_alfurqan15x&view=alfurqan15x&Itemid=68<ref>ترجمان وحی - ترجمان قرآن کریم - سوره نساء - آیه ۴۱ / محمد صادقی تهرانی - انتشارات شکرانه - چاپ اول ۱۳۸۵]</ref><ref>[http://www.forghan.ir/index.php?option=com_content&view=article&id=51:asarfordownload&catid=14:asar2&Itemid=54 بشارات عهدین - محمد صادقی تهرانی / انتشارات شکرانه - چاپ اول ۱۳۹۰</ref>]
-->