تفاوت میان نسخه‌های «اورلیان»

بدون خلاصه ویرایش
(کاربرد اشتباه صفت مفعولی به جای فعل که باعث ابهام شخص و زمان و وجه فعل می‌شود. برای نمونه: آنان را گیر انداخته و شکست دهد← آنان را گیر اندازد (به چنگ آورد) و شکست دهد.)
برچسب: متن دارای ویکی‌متن نامتناظر
برچسب: متن دارای ویکی‌متن نامتناظر
}}</ref> با مرگ کلودیوس، برادرش [[کوئینتیلوس]] جانشین او شد. احتمال اینکه کلودیوس او را [[وارث]] خود نامیده باشد، اندک است و گمان می‌رود سپاهیان و [[سنای روم]] بار دیگر او را به اورلیان سختگیر ترجیح داده بودند.<ref name="RE" />
 
اما اورلیان این بار سریع عمل کرد و پس از دفع حملات [[گوت]]ها که [[آنکیالوس]] و [[نیکوپولیس]] را به محاصرهٔ خود درآورده بودند، به پایگاهش در [[سیرمیوم]] بازگشت و در اوت ۲۷۰ خود مدعی تاج و تخت امپراتوری شد و بیان داشت که کلودیوس او را برای این امر در نظر گرفته بود.<ref name="RE" /> پس از این ادعا کسی جرأت مخالفت با قدرتمندترین شخصیت نظامی [[امپراتوری]] را نیافت و خیلی زود تمامی نیروها به او پیوستند. در نتیجه کوئینتیلوس که اینک تنها در آکیلیا باقی‌مانده بود، دست به خودکشی زد.<ref name="RE" /> [[ژان انتاکیه‌ای]] و [[زوناراس]] خودکشی او را تأیید می‌کنندمی‌کنند، اما [[جروم]] معتقد است که کوئینتیلوس را به قتل رساندند.<ref name="DIR2">{{یادکرد وب
| نشانی = http://www.roman-emperors.org/quintil.htm
| عنوان = Quintillus (270 A.D)
با مرگ [[کوئینتیلوس]] اینک اورلیان تنها امپراتور وقت بود و در این زمان توجهش را معطوف خطر [[یوت‌ها]] نمود.<ref name="RE" /> یوت‌ها مردمی [[ژرمنی]] بودند که در آن زمان با عبور از [[گذرگاه برنر]]، به شمال [[ایتالیا]] می‌تاختند. با این حال آنان پس از شنیدن خبر لشکرکشی اورلیان به سویشان عقب‌نشینی نمودند، اما اورلیان سریع‌تر بود و توانست بربرها را به چنگ آورد و به‌سختی شکست دهد.<ref name="RE" /> در نهایت بربرها به آن سوی رود دانوب گریختند و از آنجا که رومیان پیش‌تر به آنان باجی پرداخته بودند تا جلوی حملاتشان را بگیرند، این بار اورلیان آنان را مجبور به امضای [[عهدنامه]]ای با شرایط او و بدون هیچ‌گونه باج‌دهی به [[بربرها]] نمود.<ref name="RE" />
 
اورلیان سپس به [[رم]] بازگشت و درآنجا علی‌رغم بی‌میلی رُمیانرُمیان، رسماً به امپراتوری رسید. با این حال او وقتی برای تلف کردن در آنجا نداشت و بی‌درنگ به سمت شمال که مورد هجوم [[وندال‌ها]] و [[سرمتی‌ها]] قرار گرفته بودبود، حرکت کرد.<ref name="RE" /> در آنجا او موفق به شکست بربرها در سال ۲۷۱ شد و پس از آنکه نظر سپاهیانش در مورد اسیرشدگان را پرسیدپرسید، به آنان اجازهٔ بازگشت به سرزمین خودشان را داد. با این حال وندال‌ها پس از آنکه تعدادی از افرادشان را گروگان گذاشتند و ۲۰۰۰ سوارکار نیز به ارتش روم دادنددادند، اجازهٔ عقب‌نشینی به آن سوی دانوب را یافتند.<ref name="RE" />
 
اما بحران حملات [[بربرها]] هنوز پایان نیافته بود و این بار [[آلامانی‌ها]]، یوت‌ها و [[مارکومانی‌ها]] پیش از آنکه عقب‌نشینی [[وندال‌ها]] کامل شودشود، به امپراتوری روم حمله کردند و شمال ایتالیا یک بار دیگر درگیر جنگ با بربرهایی شد که از [[آلپ]] به سوی آن سرازیر شده بودند.<ref name="RE" /> اورلیان به‌سرعت به ایتالیا بازگشت و با نیروهای دشمن در [[پلاچنتیا]] روبروروبه‌رو شد.شد، اما [[لژیون]]های او در آن زمان توان مقابله با این نیروی بربر را نداشتند و این بار اورلیان در [[نبرد پلاچنتیا|نبرد]] با آنان در ۲۷۱ به‌سختی شکست خورد. به‌دنبال این اتفاق شایعات گوناگونی در رم پیچید و شورش‌هایی که بدون شکشک، سناتورهای مخالف اورلیان در بروزشان نقش داشتندداشتند، اتفاق افتاد.<ref name="RE" />
 
با این‌حال اورلیان هنوز تابا شکست کامل فاصله داشتداشت، به ویژه که در آن هنگام بربرها دست به حرکتی اشتباه زدند. آن‌ها به طمع تصاحب زمین‌های بیشتر، ارتش عظیمشان را به چند بخش کوچکتر تقسیم کردند و بدین ترتیب برتری مورد نظر اورلیان برای سپاهیان او حاصل شد. او ارتشش را حرکت داد و موفق شد طی [[نبرد فانو]]، این نیروهای کوچک را یکی پس از دیگری شکست دهد. تعداد اندکی از بربرها توانستند به سوی آلپ بگریزند اما اورلیان آنان را تعقیب نکرد چون در آن زمان حضورش را در رم حیاتی‌تر می‌دید.<ref name="RE" />
 
=== سرکوب شورش‌های داخلی ===