تفاوت میان نسخه‌های «احمد نجم‌الدین کبری»

بدون خلاصه ویرایش
جز (تمیزکاری یادکردها (وظیفه ۱۹))
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه
|-
|}
'''ابو عبدالله احمدبن عمر بن محمد خیوَقی خوارزمی''' کنیه '''ابوالجناب''' و ملقب به نجم‌الدین و طامةالکبری و مشهور به ''شیخ ولی‌تراش'' از صوفیان ایرانی سدهٔ ششم و هفتم هجری و محل ولادت او روستای زیرآباد واقع در [[شهرستان جوین]] می‌باشد و نسب او به خاندان بزرگ جوینی می‌رسد . او خرقه اصل از [[عمار یاسر بدلیسی]] گرفته‌استگرفته‌ است. «او بعد از فراگیری مقدّمات علوم در آنجا، سال‌های بسیار به مسافرت پرداخت و نزد استادان زیادی علوم رسمی و متداول؛ به ویژه حدیث را فراگرفتفرا گرفت و از مشایخ متعددی در طریقت بهره‌مند گردید. از استادان مهم وی یکی [[اسماعیل قصری|شیخ اسماعیل قصری]] (م. ۵۸۹) است که نزد وی به [[ریاضت]] و [[سیر و سلوک|سلوک]] پرداخت و از او اجازهٔ ارشاد گرفت و به خوارزم بازگشت.<ref>مقالهٔ مندرج در پایگاه اینترنتی '''ماهنامه علمی و تخصّصی اطلاعات حکمت و معرفت''': [http://www.ettelaathekmatvamarefat.com/new/index.php?option=com_content&view=article&id=961:1393-05-06-06-22-22&Itemid=70 نجم الدّین کبری]. حامد الگار، ترجمه و تحقیق: جمشید جلالی شیجانی، با اندکی ویراست، تاریخ بازدید: 10 آوریل 2016.</ref>»
 
شاگردان و خلفای شیخ نجم الدین کبری از قبیل، [[شیخ فریدالدین عطار]]، باباکمال جندی، شیخ رضی الدین علی لالا، [[سعدالدین حموی|شیخ سعدالدین محمد حمویی]]، [[نجم‌الدین رازی|شیخ نجم الدین رازی]]، [[مجدالدین بغدادی]] و بهاء ولد از اعاظم [[کبرویه|طریقه کبراویه]] و بزرگان دیگر همه از شاگردان و مریدان این شیخ می‌باشند. نجم‌الدین در طول مدت عمر ۱۲ نفر را به مریدی پذیرفت که همگی از جمله مشایخ و اولیا شدند.<ref name="مجموعه تاریخی «کهنه اورگنج» کجاست">خبرگزاری فارس: [http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13911109000060 مجموعه تاریخی «کهنه اورگنج» کجاست]. بازدید: دسامبر ۲۰۱۴.</ref>
 
<br />
 
== تألیفات ==
«از شیخ نجم الدین کبری تعداد مختصری تألیف برجای مانده‌است. آثار مهم وی در موضوعاتی است که بیشتر به تجزیه و تحلیل تجربه شهودی می‌پردازد؛ او در این آثار در مورد معانی مختلف خیال و شهود و مراتب تجلّی شهود(Luminous Epiphany) -که برای [[عارف]] متجلّی می‌شود-، درجات مختلف تصوّر(concept) و خواطر که توجّه سالک إلی الله را جلب می‌کند، طبیعت و ارتباط لطائف انسان<ref>در اصطلاح عرفا دل را گویند که به حقیقت، روح است. نک به: سجادی، سید جعفر، فرهنگ اصطلاحات و تعبیرات عرفانی، ص687؛ «بدان که آن لطیفه‌ای که قلب است از آن رو که لطیفه است از حالی به حالی دگرگون می‌شود». کبری، نجم الدین، فوائح الجمال و فواتح الجلال، تحقیق دکتر یوسف زیدان، ص 132</ref> ب، (Subtle Centers) بحث کرده‌است. از مهم‌ترین تألیفات شیخ نجم الدین کبری می‌توان به: