تفاوت میان نسخه‌های «ملی‌گرایی»

به نسخهٔ 27391286 ویرایش ArefKabi برگردانده شد: در تاریخ ایران دوران میانه ای وجود نداره. همه کمونیست ها جهان هستند، همه جهان وطن ها کمونیست نیستند.. (توینکل)
جز (خنثی‌سازی ویرایش 27395076 از Mpj7 (بحث))
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه خنثی‌سازی ویرایش پیشرفته تلفن همراه
(به نسخهٔ 27391286 ویرایش ArefKabi برگردانده شد: در تاریخ ایران دوران میانه ای وجود نداره. همه کمونیست ها جهان هستند، همه جهان وطن ها کمونیست نیستند.. (توینکل))
برچسب: خنثی‌سازی
به صورت کلی به جریان اجتماعی-سیاسیِ [[راست‌گرا|راست‌گرایی]] گفته می‌شود که می‌کوشد با نفوذ در ارکان سیاسی کشور در راه اعتلاء و ارتقای اساسی باورها، آرمان‌ها، تاریخ، هویت، حقوق و منافع ملت گام بردارد. این جریان با محور قرار دادن منافع ملت به عنوان نقطهٔ گردش تمامی سیاست‌های خارجی و داخلی، باعث جهش‌های تکاملی و سرعت بخشیدن به حرکت رو به رشد ملل در رسیدن به تمدن جهانی می‌شود.
 
ناسیونالیسم، در تضاد با باور [کمونیستی] نوینی است که [[جهان‌میهنی]] ([[اینترناسیونالیسم]]) نام دارد و طرفدار یکی شدن همهٔ مرزها و از میان رفتن مفهوم امروز «کشور» است. ناسیونالیسم با ارائه و بنیان مفاهیمی مانند «عشق به میهن» یا «ملت‌پرستی» به جنگ با باورهای انترناسیونالیستی رفته و می‌کوشد کاستی‌های پدید آمده از کارشکنی‌های سیستم‌ها و اشخاص «جهان‌میهن» را برطرف سازد.
 
ناسیونالیسم در سیاست معمولاً به عنوان یک زیرمجموعه برای دیگر باورهای همسو شناخته می‌شود و قابلیت ارتجاع به «راست و چپ» را داراست. (برای نمونه [[ناسیونال‌سوسیالیسم]]، یا ناسیونال‌دموکراسی)
 
=== در جهان باستان ===
ملی‌گرایی با مفهوم امروزینش در سال‌های پایانی سده هجدهم میلادی ظهور کرد اما می‌توان ردپای آن را در جهان باستان نیز پیدا کرد. شورش یهودیان در برابر امپراتوری روم، تلاش‌های ساسانیان باستان گرا(سلسله ساسانیان مربوط به دوران میانه اول است، نه باستان) برای بازگشت به فرهنگ اصیل ایرانی و تلاش امپراتوری روم غربی برای بازگشت به فرهنگ اصیل لاتین در سده‌های چهارم و پنجم از بهترین نمونه‌های آن هستند.<ref>{{Cite journal|date=2018-12-05|title=Nationalism|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Nationalism&oldid=872185786|journal=Wikipedia|language=en}}</ref>
 
ساسانیان پرچم‌داران ملی‌گرایی ایران در دوران میانه اولباستان بودند. برخلاف شاهنشاهی‌های هخامنشی و اشکانی که بیش از یک مفهوم ملی، یک مفهوم جهانی داشتند، ساسانیان مفهوم نوینی به نام «ایرانشهر» را مرکز جهان خود قرار دادند. ایرانیان در سده سوم میلادی خود را در میان کشاکش زرتشتیان ملی‌گرا و مانویان جهان وطن دیدند. در نهایت ملی گرایان و در راس آن‌ها دولت ساسانی پیروز این کشمکش شدند. «ایران» که پیش از آن تنها با دین و فرهنگ تعریف می‌شد، حالا به یک مفهوم سیاسی هم تبدیل شده بود.<ref>{{یادکرد وب|عنوان=Encyclopædia Iranica {{!}} Articles|نشانی=https://web.archive.org/web/20111117041244/http://www.iranicaonline.org/articles/iranian-identity-ii-pre-islamic-period|وبگاه=web.archive.org|تاریخ=2011-11-17|بازبینی=2019-09-09}}</ref>
 
=== ملی‌گرایی در خاورمیانه ===
در پی این دسته‌ای از روشن‌فکران به وجود آمد که به پرچم‌داری قوم‌گرایی مصری تأکید داشتند. [[رفاعه طهطاوی]] (۱۸۷۳–۱۸۰۱) ناسیونالیسم مصری را مطرح کرد. پیشتاز دیگر در ناسیونالیسم مصری [[یعقوب یصنوع]] بود. [[طه حسین]] و [[لطفی السید]] از رهبران [[حزب وفد]] نیز در سیاست مصر نفوذ فراوان یافتند. [[نحاس پاشا]] و بسیاری دیگر از سیاست‌مداران مصری ملی‌گرا بودند.
 
یکی از بارزترین نشانه‌های ملی‌گرایی [قومی] در خاورمیانه '''ملی‌گرایی کُردی''' (به [[زبان کردی|کردی]]: ''کوردایه‌تی'') است، این جنبش به این باور است که سرزمین مردمان کُرد یا[[کردستان]] که در آن اقوام کُرد اکثریت هستند با تجزیه از کشورهای اصلی خود باید یک کشور مستقل کُرد تأسیس کنند. دکتر قاسملو که در بین طرفدارانش به عنوان «پێغه‌مبه‌ری ئاشتی» معروف است به عنوان سمبل ملی‌گرایی کردی شناخته می‌شود.<sup>[[ملی‌گرایی کردی#cite note-6|[۶]]].</sup>
 
ترکیه از کشورهایی است که از ملی‌گرایی متأثر شد. [[برنارد لوییس]] معترف است که سه نفر الهام بخش ناسیونالیسم ترک بودند. [[آرترلملی داوید]] (۱۸۱۱–۱۸۳۲) با کتابی به نام [[بررسی‌های مقدماتی]] که پیرامون برتری نژاد ترک بر عرب و سایر ملل شرقی نوشته شده بود؛ شدیداً احساسات ناسیونالیستی ترک‌ها را شعله‌ور ساخت. [[داوید لئون کهن]] در سال ۱۸۹۹ کتابی به نام [[دیباچه‌ای بر تاریخ آسیا]] منتشر کرد و در ملی‌گرایی ترک سهم به سزایی داشت.