تفاوت میان نسخه‌های «ذبیح‌الله صفا»

اصلاحات
(←‏منابع: اضافه شد)
(اصلاحات)
|imdb_id =
|Soure_id =}}
'''سید{{مدرک}} ذبیح‌الله صفا شهمیرزادی''' شناخته‌شده با نام '''ذبیح‌الله صفا''' (۱۲۹۰–۱۳۷۸ خورشیدی)<ref>{{یادکرد وب|نشانی = https://www.mehrnews.com/news/1306603/گمنامی-پدر-تاریخ-ادبیات-ایران-صفا-مولف-دهها-کتاب-به-زبانهای|عنوان = گمنامی پدر تاریخ ادبیات ایران/ صفا مؤلف ده‌ها کتاب به زبانهای مختلف|ناشر = خبرگزاری مهر|تاریخ بازدید = ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۸}}</ref> [[پژوهش]]گر، [[ترجمه|مترجم]]، مصحّح متون، [[هیئت علمی|استاد ممتاز]] [[دانشگاه تهران]] و شخصیّت برجستهٔ [[ادبیات|ادبی]] در [[ایران]] معاصرست. از تألیفات مشهور او کتاب‌های ''تاریخ ادبیات در ایران'' و ''حماسه‌سرائی در ایران'' است. او از جمله نویسندگان اصلی ''[[دانشنامه ایرانیکا]]'' بود.
 
== زندگی‌نامه ==
'''ذبیح‌اللّه صفا''' در ۱۶ اردیبهشت ۱۲۹۰ در [[شهمیرزاد]] از توابع [[شهرستان سنگسر]] در [[استان سمنان]] زاده شد. پدرش سید علی‌اصغر صفای شهمیرزادی در [[بابل (شهر)|بابل]] بازرگان بود. دورهدورهٔ آموزش ابتدایی را در سال ۱۳۰۴ در بابل به پایان رساند. آنگاه راهی تهران شد و در دبیرستان‌های سیروس و [[دارالفنون]] تحصیل کرد و در سال ۱۳۱۲ تحصیلات متوسطه را به پایان رساند. سپس تحصیلات خود را در دانشسرای عالی و دانشکدهٔ ادبیات ادامه داد و در رشته‌های ادبیات و تعلیم و تربیت لیسانس گرفت و سپس به تحصیل در دورهٔ دکتری پرداخت تا آنکه در سال ۱۳۲۱ با پذیرش رسالهٔ او با عنوان «حماسه‌سرایی در ایران» به درجهٔ دکتری نایل شد.
 
ذبیح‌اللّه صفا خدمات آموزشی خود را از سال ۱۳۱۶ با دبیری ادبیات فارسی در کلاس‌های دورهٔ دوم متوسطه در دبیرستان‌های تهران آغاز کرد. از سال ۱۳۲۱ به درجهٔ دانشیاری کرسی تاریخ ادبیات [[دانشگاه تهران]] ارتقا یافت و در سال ۱۳۲۷ در همان کرسی استاد شد؛ تا این که در سال ۱۳۴۰ به بالاترین رتبهٔ استادی (رتبهٔ ده) دست یافت. طی سال‌های ۱۳۴۱ و ۱۳۴۲ با سمت استاد مهمان در دانشگاه [[هامبورگ]] به تدریس پرداخت. در بازگشت از آلمان به مدیریت گروه زبان و ادبیات فارسی و سپس ریاست دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران انتخاب شد و تا سال ۱۳۴۷ این سمت‌ها را به عهده داشت. در آن سال پس از تغییرات ناگهانی در نظام اداری و آموزشی دانشگاه به درخواست خود بازنشسته شد و تدریس خود را به صورت افتخاری ادامه داد. در سال ۱۳۴۷ برای بار دوم به [[آلمان]] رفت و یک سال دیگر در دانشگاه هامبورگ به تدریس پرداخت. پس از بازگشت به تهران عنوان استادی ممتاز دانشگاه تهران را یافت و از آن پس در سال‌هایی که در تهران اقامت داشت به تدریس ادبیات حماسی، غنایی و دراماتیک در دورهٔ دکتری ادبیات فارسی ادامه داد. از دانشجویان و شاگردان وی می‌توان به دکتر سید محمد ترابی<ref>http://fa.uk.ac.ir/ShowNews.aspx?Id=2116{{پیوند مرده|date=اکتبر ۲۰۱۹ |bot=InternetArchiveBot }}</ref> و [[قدمعلی سرامی]]{{مدرک}} اشاره کرد.
 
دکتر ذبیح‌اللّه صفا پس از سال ۱۳۵۷ در [[آلمان]] اقامت داشت و در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۷۸ در شهر [[لوبک]] آن کشور درگذشت.<ref>[http://www.rasekhoon.net/article/show-26233.aspx رویدادها و مناسبت‌های ۹ اردیبهشت]. راسخون. بازبینی شده در ۱۴ فوریه ۲۰۱۲.</ref>
 
== زندگی خصوصی ==
ذبیح‌الله صفا در شهر لوبک آلمان زندگی می‌کرد. او در آنجا با زنی آلمانی آشنا شد و با او ازدواج کرد. از این ازدواج دو فرزند به نام مهرداد و یاسمین دارد.<ref>http://www.tarikhirani.ir/fa/news/All/bodyView/757/</ref>
 
== کتاب‌های منتشرشده ==
=== تصحیح ===
* ''دیوان [[سیف‌الدین محمد فرغانی]]'' در ۳ جلد، ۱۳۴۱–۱۳۴۴
* ''بختیارنامهبختیارنامهٔ دقایقی مروزی''، ۱۳۴۵
* ''داراب‌نامهٔ بیغمی (فیروزشاه‌نامه)''، ۱۳۳۹–۱۳۴۱
* ''داراب‌نامهٔ طرسوسی''، ۱۳۴۴–۱۳۴۶
۱۹۰

ویرایش