تفاوت میان نسخه‌های «اندونزی»

۵۷ بایت اضافه‌شده ،  ۲ ماه پیش
جز
زیاد کردن پیوست‌ها.
جز (درست سازی نوشتاری.)
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه ویرایش‌گر دیداری ویرایش پیشرفته تلفن همراه
جز (زیاد کردن پیوست‌ها.)
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه ویرایش‌گر دیداری ویرایش پیشرفته تلفن همراه
از دو میلیون تا ۶۰۰ هزار سال پیش مسکونی شده‌بود.<ref>Pope (1988). Recent advances in far eastern paleoanthropology. Annual Review of Anthropology 17: 43-77.</ref>
 
اکثریت جمعیت امروزی اندونزی از نژاد [[آسترونزی]] هستند که از تایوان به سوی جنوب شرق [[درون‌کوچی|مهاجرت]] کرده‌بودند. آن‌ها در حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد به اندونزی رسیدند و جمعیت [[بومیان|بومی]] ملانزی را به سوی شرق راندند. شرایط بسیار خوب برای کشاورزی و توسعه کشت آبی [[برنج]] در حدود ۸۰۰ سال قبل از میلاد باعث شد تا شهرها، شهرستان‌ها و پادشاهی‌های کوچک بتوانند در سراسر قرن نخست پیش از میلاد شکوفا شوند.<ref>Taylor, Jean Gelman (2003). Indonesia: Peoples and Histories. New Haven and London: Yale University Press. {{ISBN|0-300-10518-5|en}}.</ref>
 
حالت قرارگیری تنگه‌های میان جزایر در اندونزی به‌گونه‌ای است که هم تجارت بین جزایر و هم بازرگانی برون‌مرزی را شکوفا می‌کند. به عنوان نمونه مسیرهای تجاری میان پادشاهی‌های اندونزی و [[چین]] از چند سده پیش از میلاد مسیح شکل گرفته بودند. این تجارت‌ها بر تاریخ اندونزی تأثیر بسیاری داشته‌است.<ref>Jean Gelman (2003).</ref>
 
در متون خاورمیانه از مناطقی از اندونزی امروزی به عنوان «جابه» و «زابج» یاد شده‌است. این دو نام بیش از آنکه به‌زعم برخی پژوهندگان محدود به دو جزیرهٔ [[جاوه]] و [[سوماترا]] باشد، یک عنوان کلی برای قلمرو پادشاهی [[سری‌ویجایا]] و [[ماجاپاهیت]]، شامل تعداد زیادی از جزایر هند بوده‌است. مسلمانان تمام این جزایر را تحت نام کلی جاوه می‌شناختند و کلمهٔ زابج یا جابه نیز در متون کهن اسلامی به همین معنا به کار رفته‌است. تلقی [[مارکوپولو]] از جاوهٔ بزرگ و جاوهٔ کوچک نیز احتمالاً به اعتبار همین نام کلی می‌باشد.<ref name="autogenerated3">هاشمی نیک، عبدالعظیم: سوابق آشنایی مسلمانان با سرزمین و مردم ملایو. در نشریه: «سیاست خارجی»، تهران: بهار و تابستان ۱۳۶۹ - شماره ۱۳ و ۱۴. ص۱۵۲.</ref>
 
منبت العطر یا سرزمین گیاهان خوشبو به شرحی که در کتاب [[ابن خردادبه]] با فاصلهٔ پانزده روز راه از زابج و اطراف آن آمده‌است به احتمال زیاد جزایر ملوک مرکز ادویه می‌باشد، زیرا [[میخک]] و [[جوز بویا]] که اقلام عمدهٔ ادویه‌اند عمدتاً در این جزایر به عمل می‌آیند. حتی جنگل‌های خودروی این دو گیاه نیز از قدیم در بعضی از جزایر ملوک نظیر [[آمبون]] و [[ترناته]] وجود داشته‌است.<ref name="autogenerated3"/>
 
=== دوران استعمار ===