تفاوت میان نسخه‌های «نائین»

۲۲۵ بایت اضافه‌شده ،  ۱ ماه پیش
نجات ۰ منبع و علامت‌زدن ۳ به‌عنوان مرده.) #IABot (v2.0
(نجات ۰ منبع و علامت‌زدن ۳ به‌عنوان مرده.) #IABot (v2.0)
{{اصلی|خانه پیرنیا (موزه مردم‌شناسی کویر)}}
خانه پیرنیا یکی از یادگارهای ارزشمند معماری دوران [[صفویه]] و نمونه شاخصی از مساکن سنتی نائین است. این بنا که الگوی مهم معماری و هنری خانه‌های تاریخی در منطقه کویر است و در تاریخ ۲۹ شهریور ۱۳۵۶ با شمارهٔ ثبت ۹۹۵ به‌عنوان یکی از [[آثار ملی ایران]] به ثبت رسیده‌است.<ref>{{یادکرد وب|نشانی = http://www.tishineh.com/touritem/1207/1|عنوان = خانه تاریخی پیرنیا، ایرانگردی تیشینه|}}</ref> بنا مربوط به دوره صفوی می‌باشد و در اصفهان، نائین، مقابل [[مسجد جامع]] نائین و خیابان ۲۵ شهریور واقع شده‌است. فضاهای اصیل مساکن سنتی موجود در خانه از قبیل [[هشتی]] – [[دالان]] – [[شاه‌نشین]] – [[غلام‌گردش]] و… بیانگر سکونت مردمی است که از قدیم اهل فضل و هنر بوده‌اند. این ساختمان در حال حاضر محل [[موزه مردم‌شناسی]] کویر واداره [[میراث فرهنگی]] نائین است.
نخست سیدی از اهالی زواره به عنوان نماینده شاهان [[صفویان|صفوی]] در این خانه حضور داشته و به رفع و رجوع امور شهر نائین می‌پرداخته. بعدها این خانه به خاندان پیرنیا رسیده‌است. گچ‌بری‌ها و نقاشی‌های [[ایوان شاه‌نشین]] و [[کرسی]] و اتاقک فوقانی چشم‌نواز و خیره‌کننده‌است. در این گچ‌بری‌ها تزیینات متنوع معماری چون [[رسمی‌بندی]]، [[کاربندی]]، [[یزدی‌بندی]] و… است. کنار نقاشی روی دیوار اشعار زیبایی نیز نقش بسته‌است در قسمت ایوان شاه‌نشین تصاویر زیبایی از هفت پیکر [[نظامی گنجوی|نظامی]] بر دیوارها نقاشی شده‌است. فضای اصیل مساکن سنتی موجود در خانه عبارتند از: [[ورودی]]، هشتی، [[غلام‌گردش]]، ایوان شاه‌نشین، [[اتاق نشیمن پاکرسی]]، دلان، بخش تابستان‌نشین و زمستان‌نشین. این خانه در سال ۱۳۷۳ به موزه مردم‌شناسی کویر نائین تبدیل گشت و اداره میراث فرهنگی نائین در این خانه مستقر است.<ref name=":0">{{یادکرد وب|عنوان=جاذبه‌های تاریخی و معماری|نشانی=http://ostan-es.ir/Index.aspx?page_=form&lang=1&sub=20&tempname=naein&PageID=1687|وبگاه=ostan-es.ir|بازبینی=2019-08-30|نویسنده=|کد زبان=fa|تاریخ=}}{{پیوند مرده|date=دسامبر ۲۰۱۹ |bot=InternetArchiveBot }}</ref>
 
==== خانه تاریخی فاطمی ====
 
== مردم ==
مردم نائین مسلمان و [[شیعه اثنی عشری]] هستند. مردم نائین به زبانی سخن می‌گویند که بازمانده زبان [[ایران باستان]] و (پهلوی) است. این زبان شباهت بسیار زیادی به متون اوستایی و گویش زردشتی دارد و احتمال می‌رود مردم نائین به سبب مراوده زیاد با زردشتیانی که در این منطقه ساکن بوده‌اند این زبان را برخود گرفته‌اند.<ref>{{یادکرد وب|عنوان=مبانی مردم‌شناسی نایین|نشانی=http://ostan-es.ir/Index.aspx?page_=form&lang=1&sub=20&tempname=naein&PageID=1680|وبگاه=ostan-es.ir|بازبینی=2019-08-30}}{{پیوند مرده|date=دسامبر ۲۰۱۹ |bot=InternetArchiveBot }}</ref>
 
=== پوشش‌ها ===
از صنایع رایج و معتبر نائین عبا بافی است. پیش از فرش، کیفیت عبای نائین در ایران بسیار مشهور بود. عبا بافان، محصول خود را از کرک و پشم شتر در رنگ‌های زرد، مشکی، سرخ و خرمایی می‌بافند. مهم‌ترین مرکز عبابافان نائین در محمدیه قرار دارد. کارگاه‌های این عبابافان و نیز نحوه کار آن‌ها یکی از جاذبه‌های منطقه محسوب می‌شود.
 
در فاصله سال‌های ۱۳۱۳ تا ۱۳۲۰ که استفاده از لباس‌های سنتی و محلی تا حدی ممنوع شد عبای نائین نیز از رونق افتاد. اما پس از شهریور سال ۱۳۲۰ این صنعت دوباره رونق گرفت به‌طوری‌که عباهای زمستانی که در نائین بافته می‌شدند به چنان شهرتی رسیدند که [[کشورهای حوزه خلیج فارس]] و شبه جزیره عربستان و عراق خریدار آن‌ها شدند. در حال حاضر بر اثر عدم استقبال از عبای نائین بار دیگر از رونق این صنعت کاسته شده‌است. در سال۱۳۵۰، میزان صادرات عبای نائین سالیانه ۳۰۰ تا۵۰۰۰ عدد بوده‌است.<ref>{{یادکرد وب|عنوان=صنایع دستی|نشانی=http://ostan-es.ir/Index.aspx?page_=form&lang=1&sub=20&tempname=naein&PageID=1686|وبگاه=ostan-es.ir|بازبینی=2019-08-30}}{{پیوند مرده|date=دسامبر ۲۰۱۹ |bot=InternetArchiveBot }}</ref> کارگاه‌های [[عبابافی نائین]] در بین افراد بومی آن منطقه به سرداب معروف است. این سرداب‌ها محل فعالیت تعداد اندکی از عبابافان قدیمی این منطقه است. تعدادی از این سرداب‌ها توسط سازمان میراث فرهنگی دوباره احیا شده‌اند.
 
=== قالی بافی ===
۲۵۱٬۱۱۰

ویرایش