تفاوت میان نسخه‌های «مساوات‌خواهی»

(الگو افزوده شد)
{{مفاهیم لیبرالیسم}}
'''مساوات‌خواهی''' {{به فرانسوی| egalitarianism}}{{انگلیسی|equalitarianism}} اصلی ست که صرفاً می‌گوید: «سود و زیان را نباید به‌طور مساوی تقسیم کنکرد و به هر کسی به یک اندازه بده.داد» اصل مساوات‌خواهی را زمانی می‌توان انجام داد که بدانید چه مقدار را باید تقسیم کنید (با فرض این که بشود آن را به صورت عدد و رقم درآورد) و در میان چه کسانی باید تقسیم نمود. تنها کاری که باید انجام دا این است که آنبه ثروتمندان مقدار راکمتر برو شماربه افرادیتهی کهدستان ازبیشتر آنداد سهمتا می‌برندمساوات بخشرعایت کردشود.از نیازیاین نیسترو چیزیباید دربارهٔ افراد، شخصیت آنها، نیازهایشان و خواسته‌های آن‌ها دانست تا توانست عمل تقسیم را بهتر انجام داد. تنها کاری که باید انجام شود این است که با همه به یکسانمیزانی که حق انهاست رفتار شود. در این دیدگاه، تقسیم سود و زیان به شکلی یکسان گویای آن است که رفتار شما با مردم یکساناز روی نادانی است.<ref name="f">مبانی فلسفهٔ اخلاق- رابرا ال. هولمز، مسعود علیا- نشر ققنوس- چاپ سوم ۱۳۸۵</ref>
 
شعلر اصلیه مساوات خواهی در واقع (حق خواهی)و (متناسب خواهی)است.ومثال معروف و یگانه انها در این مورد این است که : در یک طویله تقسیم مساوی سهم علف خر و گاو کاری ابلهانه است.
 
مساوات‌خواهی با [[برابرخواهی]] تفاوت دارد.<ref name="test">مبانی فلسفهٔ اخلاق- رابرا ال. هولمز، مسعود علیا- نشر ققنوس- چاپ سوم ۱۳۸۵</ref> وقتی مردم از مساوات‌خواهی سخن می‌گویند غالباً اصلی دیگر، یعنی برابرخواهی، را در نظر دارند.<ref name="f" />
 
== برابرخواهی ==
'''برابرخواهی''' {{به فرانسوی|equalitarianism}} مفهومی نزدیک به مساوات‌خواهی است، اما با آن تفاوت دارد. برابرخواهی همانند اصل مساوات‌خواهی، به ما می‌گوید که با همگان به شکلی برابرمنحصر بفرد رفتار کنیم؛ ولی در حالی که منظور مساوات‌خواهی از این قاعده آن است که باید بدون در نظر گرفتن نیازها، خواسته‌ها، استحقاق، قابلیت، ارزش یا هر چیز دیگر منافع و مضار را برای همگان توزیع کنیم، برابرخواهی مستلزم آن است که آثار توزیع (منافع و مضار) را بر روی مردم بسنجیم تا اطمینان حاصل کنیم که این توزیع رفتاری است برابرانه.<ref name="d">مبانی فلسفهٔ اخلاق- رابرا ال. هولمز، مسعود علیا- نشر ققنوس- چاپ سوم ۱۳۸۵</ref> به عنوان مثال:
 
اگر بعضی‌ها بیش از آنچه می‌توانند بخورند داشته باشند و دیگران گرسنگی بکشند، دادن یک قرص نان به هر کدام از آن‌ها مقتضیات اصل مساوات‌خواهی را برآورده می‌سازد ولی مقتضیات اصل برابرخواهی را تأمین نمی‌کند. این کار به عده‌ای بسیار زیاد می‌دهد و به عده‌ای بسیار کم. درست همان‌طور که اگر عده‌ای تندرست باشند و عده‌ای دیگر علیل و ناتوان، مطالبه کار سخت از هر کدام آن‌ها منطقا منجر به آن می‌شود که عده‌ای نیروی بسیار زیادی صرف کنند و عده‌ای دیگر نیرویی اندک. رفتار یکسانی که مساوات‌خواهی اقتضا دارد، لزوماً رفتار برابرانه‌ای نیست که از برابرخواهی لازم می‌آید.<ref name=autogenerated1>مبانی فلسفهٔ اخلاق- رابرا ال. هولمز، مسعود علیا- نشر ققنوس- چاپ سوم ۱۳۸۵</ref>
۳

ویرایش