تفاوت میان نسخه‌های «باقرخان»

اصلاح
(اصلاح)
(اصلاح)
 
=== تحصن باقرخان در کنسولگری ===
انجمن ایالتی آذربایجان و رهبران مشروطه خواهمشروطه‌خواه که نگران جان ستارخان و باقرخان بودند آن دو را به تحصّن در کنسولگری [[عثمانی]] راضی ساختند.<ref>احمد کسروی، ۱۳۳۳، ص ۴۵</ref>{{سخ}}در حالی که رحیم خان کدخدایان تبریز را وادار می‌کرد تا ۹۰ نفر از سران مجاهدان را که باقرخان در رأس آن‌ها قرار داشت، به او تسلیم کنند، دلیری [[ستارخان]] که بیرق‌های سفید را فروکشید و باقرخان را رسماً به ادامه مبارزه فراخواند، اوضاع را به نفع مشروطه خواهان تغییر داد. باقرخان پس از اظهار پشیمانی، به درخواست انبوه مردمی که از مسجد صمصام خان به سوی خانه او روان شدند، دوباره به تکاپو برخاست و عزم مقابله با رحیم خان کرد. سرانجام نیز به همت او و دیگر مجاهدان، محل استقرار رحیم خان در باغ شمال تصرف شد.<ref>طاهرزاده بهزاد کریم، قیام آذربایجان در انقلاب مشروطیت ایران، ج۱، ص۲۳۲، تهران، اقبال.</ref><ref>سرداری نیا صمد، باقرخان سالار ملی، ج۱، ص۴۲–۴۷، انتشارات ایرانیان، ۱۳۶۹ش.</ref> پس از آن، رشته امور شهر در دست مجاهدان افتاد و طرفداران شاه و مرتجعان که در شبکه‌ای مفسده‌انگیز به نام «انجمن اسلامیه» گرد آمده بودند،آمده‌بودند، به ناچار شهر را ترک کردند.<ref>طاهرزاده بهزاد کریم، قیام آذربایجان در انقلاب مشروطیت ایران، ج۱، ص۲۵۳، تهران، اقبال.</ref>{{سخ}}با این‌همه، عین‌الدوله به دستور شاه، شهر را در محاصره گرفت و جنگی خونین آغاز شد و باقرخان که اردویش مقابل قوای عین‌الدوله قرار داشت، رشادت‌های کم‌نظیر نشان داد،<ref>سرداری نیا صمد، باقرخان سالار ملی، ج۱، ص۵۴–۵۶، انتشارات ایرانیان، ۱۳۶۹ش.</ref> و چون نمایندگان روس و انگلیس به بهانه حمایت از اروپاییان، اولتیماتوم شدیداللحنی خطاب به انجمن ایالتی تبریز فرستادند، باقرخان به این اخطار وقعی ننهاد و از کار دست نکشید.<ref>Keddie N، X Iran under the Later Q jrs، ج۱، ص۲۰۵، ۱۸۴۸–۱۹۲۲ n, The Cambridge History of Iran, vol VII, ed P Avery, London, 1991.</ref><ref>طاهرزاده بهزاد کریم، قیام آذربایجان در انقلاب مشروطیت ایران، ج۱، ص۲۳۵، تهران، اقبال.</ref>
 
== فرجام رهبران مشروطیت ==