تفاوت میان نسخه‌های «پرویز ناتل خانلری»

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ،  ۶ ماه پیش
خانلری از دوران دانشجوئی، همکاری خود را با مطبوعات آغاز کرد و اشعار و نوشته‌هایش در مجلّهٔ ''مهر'' انتشار می‌یافت. در خاطرات خود، از جمعی از ادیبان نامدار آن زمان همچون [[محمدتقی بهار]]، [[رشید یاسمی]] و [[سعید نفیسی]] یاد می‌کند که در دفتر مجلّهٔ ''مهر'' گرد می‌آمدند و مشهور به ادبای سبعه (هفت‌گانه) بودند. در مقابل آنان، به چهار نفر جوانتران نوگرا و تحصیل‌کردهٔ اروپا، یعنی [[صادق هدایت]]، [[مجتبی مینوی]]، [[بزرگ علوی]] و [[مسعود فرزاد]] اشاره می‌کند که در «کافهٔ رزنوار» در [[خیابان لاله‌زار|خیابان لاله‌زار نو]] جمع می‌شدند و به گروه ربعه (چهارگانه) مشهور شده‌ بودند و خانلری در حدود سال ۱۳۱۵ با آنان نیز آشنائی یافت.<ref>«خاطرات پرویز ناتل خانلری»، همان‌جا</ref>
 
[[File:Zahra & Parviz.jpg|thumb|خانلری همراه با همسرش زهرا در روز ازداوجشان]]
پرویز ناتل خانلری در سال ۱۳۲۰ با [[زهرا خانلری کیا|زهرا کیا]] ازدواج کرد که حاصل آن یک دختر و یک پسر بود. پسرش آرمان در جوانی درگذشت. در خرداد ۱۳۲۲ نخستین شماره از مجلّهٔ ادبی ''[[سخن (مجله)|سخن]]'' را انتشار داد و با وجود وقفهٔ ناخواسته‌ای که پیش آمد، تا سال ۱۳۵۷ انتشار آن را تداوم بخشید.
وی در سال ۱۳۲۷ به [[پاریس]] رفت و مدّت دو سال در «انستیتو دو فونتیک»، که وابسته به [[دانشگاه سوربن]] بود، به مطالعه و تحقیق مشغول شد. او اوّلین ایرانی‌ای بود که با رشتهٔ فونتیک ([[آواشناسی]]) در این مؤسّسه آشنا شد و رساله‌ای نیز در این باره به زبان [[زبان فرانسوی|فرانسوی]] نوشت.<ref>«خاطرات پرویز ناتل خانلری»، همان‌جا</ref>
پرویز ناتل خانلری در سال ۱۳۳۴ معاون [[وزارت کشور]] (در دورهٔ وزارت [[اسدالله علم|اسداللّه علم]]) شد. از همان دوران، [[سناتور]] انتصابیِ [[مازندران]] شد و چند دوره تا سال ۱۳۵۷ در آن سِمَت بود. از شهریور ۱۳۴۱ تا بهمن ۱۳۴۲ مقام وزارت فرهنگ را در [[کابینه|کابینهٔ]] اسداللّه علم داشت. در مقام وزارت فرهنگ، طرح ایجاد [[سپاه دانش]] را پیشنهاد کرد و به تصویب رساند و اجرای آن را آغاز کرد.
 
[[File:Zahra & Parviz.jpg|thumb|خانلری همراه با همسرش زهرا در روز ازداوجشان]]
از مهم‌ّترین خدمات خانلری به فرهنگ ایرانی، تأسیس [[بنیاد فرهنگ ایران]] با جلب همکاری عدّه‌ای از پژوهشگران بود که در سال ۱۳۴۴ آغاز به کار کرد. بنیاد فرهنگ ایران در مدّت فعالیّت خود بیش از سیصد عنوان کتاب را منتشر کرد که غالب آنها متون و تحقیقات مهمّی در جنبه‌های مختلف ادبی و تاریخی و علمی بود. ریاست بنیاد فرهنگ از ابتدای تأسیس تا سال ۱۳۵۷ بر عهدهٔ خانلری بود.<ref>جلال متینی، «پیمان پایدار با فرهنگ ایران»، ''ایران‌شناسی''، تابستان ۱۳۷۰، ص۲۳۳–۲۳۷</ref> خانلری همچنین ریاست [[فرهنگستان ادب و هنر ایران]] را بر عهده داشت. مدّتی نیز مدیرکلیِ [[سازمان پیکار با بیسوادی]] را بر عهده گرفت.
 
کاربر ناشناس