تفاوت میان نسخه‌های «منظومه شمسی»

اضفه کردن نامهای فارسی برای منظومه شمسی
(همانطور که الگوی به انگلیسی استفاده شده چون «سامانهٔ خورشیدی» برگردان آن است، الگوی به عربی هم لازم است چون «منظومهٔ شمسی» فارسی‌شدهٔ آن عبارت عربی است)
(اضفه کردن نامهای فارسی برای منظومه شمسی)
برچسب‌ها: ویرایش‌گر دیداری ویرایش کاربر تازه‌وارد در مقالهٔ خوب یا برگزیده
منظومه شمسی از انفجار یک [[ابرنواختر]] و فروریزش یک [[ابر مولکولی]] چرخان پدید آمد و هویت آن در دوران [[رنسانس]] (نوزایی) و با مشاهدات افرادی از جمله [[گالیلئو گالیله]] دوباره مطرح و شواهد انکارناپذیر آن بر پایهٔ محاسبات او ارائه‌شد. این سامانه در [[بازوی شکارچی]]، [[کهکشان راه شیری]] واقع‌شده و ۲۶٬۰۰۰ [[سال نوری]] از [[مرکز کهکشانی]] فاصله، و در کنارهٔ [[کهکشان]] قرار دارد. خورشید بیش از ۹۹٫۸ درصد جرم منظومه شمسی را تشکیل می‌دهد و سرچشمهٔ [[انرژی]] بسیار از جمله گرما و نور است. این ستاره یک [[ستاره نوع جی رشته اصلی|ستارهٔ نوع جی رشته اصلی]] و عضوی از [[فلزیگی#جمعیت‌های ستاره‌ای سه، دو، و یک|تودهٔ ستارگان نخستین]] است. مانایی منظومه شمسی به مانایی خورشید وابسته‌است.
 
منظومه شمسی دارای هشت [[سیاره]] ([[عطارد|تیر یا عطارد]]، ناهید یا[[زهره]]، [[زمین]]، بهرام یا [[مریخ]]، [[مشتری (سیاره)|مشتری]]، [[زحل]]، [[اورانوس]] و [[نپتون]]) و پنج [[سیاره کوتوله|سیارهٔ کوتولهٔ]] تاکنون شناخته‌شده ([[سرس]]، [[پلوتون]]، [[هائومیا]]، [[ماکی‌ماکی]] و [[اریس]]) است. چهار سیارهٔ نخست، [[سیاره زمین‌سان|سیارات درونی یا زمین‌سان]] هستند و بیشتر از [[سنگ]] ساخته شده‌اند و از چهار سیارهٔ دیگر مشتری و زحل [[غول گازی|سیارات بیرونی یا غول‌های گازی]] هستند و بیشتر از [[گاز]]های [[هیدروژن]] و [[هلیوم]] ساخته شده‌اند و اورانوس و نپتون [[غول یخی|غول‌های یخی]] هستند. علاوه بر این اجرام، منظومه شمسی دربرگیرندهٔ اجرام دیگری از جمله [[قمر|ماه‌ها]]، [[سیارک]]‌ها، [[شهاب‌وار]]ها، [[شهاب]]‌ها، [[شهاب‌سنگ]]‌ها و [[دنباله‌دار|دنباله‌دارهاست]]. منظومه شمسی هم‌چنین دارای مناطق خاصی از جمله [[کمربند سیارک‌ها]]، [[کمربند کویپر]] و [[دیسک پراکنده|دیسک پراکنده (سامانه خورشیدی)]] است.
 
ماده‌ای رقیق و فشرده به‌نام [[محیط میان‌سیاره‌ای]] در فاصلهٔ میان سیارات و اجسام دیگر وجود دارد. اجزای سازندهٔ محیط میان‌سیاره‌ای را [[هیدروژن]] خنثی و [[یونش|غیر یونیزه‌شده]]، گاز [[پلاسما (فیزیک)|پلاسما]]، [[پرتو کیهانی|پرتوهای کیهانی]] و ذرات [[گرد و غبار]] تشکیل می‌دهند. در واقع این پنداشت که [[فضای بیرونی|فضا]] یک [[خلأ]] کامل است، نادرست است و مواد [[محیط میان‌سیاره‌ای]] در فضا وجود دارد. [[سدنا ۹۰۳۷۷]] دورترین جسم کشف‌شده در منظومه شمسی‌است که [[اوج و حضیض|اوج]] آن ۱۰۰۰ [[واحد نجومی]] است و [[تناوب مداری]] آن ۱۰٬۵۰۰ سال به طول می‌انجامد. ابری [[کره (هندسه)|کروی‌شکل]] و بزرگ به نام [[ابر اورت]] منظومه شمسی را دربرگرفته که دامنهٔ آن از ۲٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ واحد نجومی دورتر از خورشید آغاز می‌شود و به گستردگی ۵۰٬۰۰۰ تا ۱۰۰٬۰۰۰ واحد نجومی دورتر از خورشید ادامه می‌یابد. گسترش مرزهای منظومه شمسی تا جایی‌است که دیگر تحت تأثیر خورشید (نفوذ نور خورشید، گرانش خورشیدی، [[خورشید#میدان مغناطیسی|میدان مغناطیسی خورشید]] و [[باد خورشیدی|بادهای خورشیدی]]) نیست. [[هلیوسفر#هلیوپاز|هلیوپاز]] مرز میان محیط میان‌سیاره‌ای و [[فضای بیرونی#ستارگان|فضای میان‌ستاره‌ای]] است. هلیوپاز به عنوان مرز بیرونی منظومه شمسی در نظر گرفته شده و برآورد می‌شود که میان ۱۱۰ تا ۱۷۰ واحد نجومی از خورشید دورتر است.