تفاوت میان نسخه‌های «داغداغان»

۱٬۸۴۵ بایت اضافه‌شده ،  ۱ سال پیش
بدون خلاصه ویرایش
(نجات ۳ منبع و علامت‌زدن ۱ به‌عنوان مرده.) #IABot (v2.0)
این درخت در [[آبخیزداری]] و ایجاد پوشش در نقاط سنگلاخی کاربرد دارد.
کشت داغداغان موجب ایجاد امنیت در برابر خطرات سیل، فرسایش خاک و ریزش کوه و غیره می‌شود.[http://84.11.32.132/NewsDetail.aspx?NewsID=5480]{{پیوند مرده|date=اکتبر ۲۰۱۹ |bot=InternetArchiveBot }}
 
این درخت در فرهنگ مردم خراسان جنوبی و ترکمن‌ها، مقدس و محترم است. ترکمن‌ها چوب آن را به شکل خاص تراشیده و به گردن کودک می‌آویزند تا چشم نخورد. در خراسان به ویژه در زیبد چوب تراشیده آن به صورت + را بر بازوی کودکان می‌بستند تا از چشم بد و بیماری در امان باشند.
نقش داغداغان هم برای جلوگیری از "نظر خوردن" در [[فرش ترکمنی]] بافته می‌شود.[https://web.archive.org/web/20070902202806/http://www.yol.ir/modules/news/print.php?storyid=238&PHPSESSID=8f3022a63d7e3f959c9c3d96033d6972]
 
به نقل از [[لغتنامه دهخدا]]، در گویش اصیل [[شمیران]] تهران به درخت داغداغان «ته» و در گویش مردم دیلمستان به داغداغان [[تادانه]] می‌گویند.[https://web.archive.org/web/20070929030610/http://persiangarden.ir/Indexb.asp?ID=127&IDD=146&IDDD=14&Langu=FA]
 
== قداست درخت داغداغان در باورهای عامیانه ==
در زبان‌های کردی و لری به درخت داغداغان، «تاوی» گفته می‌شود. در فرهنگ عامیانۀ [[مردم کرد]] و [[مردم لر|لر]]، درخت تاوی مقدس است. در منطقۀ کرمانشاه برای جلوگیری از چشم زخم و آسیب و نیز به عنوان تبرک، از چوب درخت تاوی به گردن، دست، گهوارۀ نوزادان و حتی برخی حیوانات مانند گاو و گوسفند که در زندگی عشایری برای مردم مهم هستند، می‌آویزند.<ref name="جعفربیگی ۱">جعفربیگی، خسرو. ۱۳۸۲. ''مردم‌شناسی قوم کُرد: با تکیه بر ایل کلهر''، کرمانشاه: زانیار، چاپ اول؛ صص ۲۵۷ و ۲۶۰.</ref> مردم کرد در منطقۀ‌ کرمانشاه و مردم لک معتقدند بدترین چوب برای ساختن عصای چوپان‌ها چوب انار است و بهترین چوب، چوب تاوی است که با خیر و برکت گله همراه است. در جنوب شرقی روستای [[قلعه هرسم]] در استان کرمانشاه، محلی به نام دارتاوی قرار دارد که یک درخت کهنسال داغداغان (تاوی) در آنجا واقع است و چشمه‌ای بزرگ در پای آن قرار دارد.<ref name="ایسنا ۱">[https://www.isna.ir/news/kermanshah-9521/درخت-تاوی-قلعه-هرسم خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا): ''درخت تاوی قلعه هرسم''، نوشته‌شده در ۴ اسفند ۱۳۸۹؛] بازدید در ۸ اسفند ۱۳۹۸.</ref>
 
این درخت در فرهنگ مردم خراسان جنوبی و ترکمن‌ها،ترکمن‌ها نیز مقدس و محترم است. ترکمن‌ها چوب آن را به شکل خاص تراشیده و به گردن کودک می‌آویزند تا چشم نخورد. در خراسان به ویژه در زیبد چوب تراشیده آن به صورت + را بر بازوی کودکان می‌بستند تا از چشم بد و بیماری در امان باشند.
نقش داغداغان هم برای جلوگیری از "«نظر خوردن"» در [[فرش ترکمنی]] بافته می‌شود.[https://web.archive.org/web/20070902202806/http://www.yol.ir/modules/news/print.php?storyid=238&PHPSESSID=8f3022a63d7e3f959c9c3d96033d6972]
 
== پانویس ==
[[رده:گیاهان توصیف‌شده در ۱۷۵۳ (میلادی)]]
[[رده:گیاهان در اروپا]]
[[رده:فرهنگ عامه در کرمانشاه]]