تفاوت میان نسخه‌های «رابعه عدویه»

۲۳ بایت اضافه‌شده ،  ۱ سال پیش
جز
(حذف مطلب متناقض و غیر دقیق)
برچسب‌ها: ویرایش با تلفن همراه ویرایش با مرورگر تلفن همراه
'''رابعه عَدَویّه''' لقب گرفته به ''تاجُ الرجال'' با کنیهٔ '''امُ الخیر''' (۷۱۳ میلادی برابر ۹۵–۹۴ قمری- ۸۰۱ میلادی برابر ۱۸۵–۱۸۴ قمری) بانوی صوفی و شاعر عربی در [[سده ۲ (قمری)|سدهٔ دوم هجری]] بود. آن گونه که وی از خدادوستی سروده‌است برمی‌آید که از شوق به خدا و آگاهی بر دریافتن زیبایی ازلی اوست نه از ترس عذاب یا طمع در ثواب او.<ref>{{یادکرد دانشنامه | نام خانوادگی = بعلبکی| نام = منیر | پیوند نویسنده = منیر بعلبکی | مقاله = Rabi'ah al-'Adawiyyah |دانشنامه = [[دانشنامه المورد]] | جلد= ۸ | سال =۱۹۸۰ | ناشر = [[دارالعلم للملایین]] | مکان = [[بیروت]] | صفحه = ۱۱۴| زبان = عربی}}</ref>
 
او دختر «اسماعیل عدوی قیسی» بود. نام او را از این جهت رابعه گذاشتند که فرزند چهارم خانواده بود.<ref>[http://www.mibosearch.com/word.aspx?wName=رابعه+عدويه رابعه عدویه در میبو جستجو]{{پیوند مرده|date=دسامبر ۲۰۱۹ |bot=InternetArchiveBot }}</ref> رابعه یکی از کسانی است که [[عطار نیشابوری|فریدالدین عطار]] در کتاب [[تذکرة الاولیا|تذکره الاولیایش]] از او یاد کرده‌است. رابعه صوفی ای بود ربودهٔ جذبات الهیه و در طریقت جذبه اش بر سلوک غلبه داشت. او طبع شاعری هم داشته و اشعاری در عشق به خدا سروده‌است.
 
وی با صوفیانی چون [[حسن بصری]]، [[ابراهیم ادهم]]، [[سفیان ثوری]] و [[مالک دینار]] هم‌دوره دانسته‌اند.
رابعه گفت: یا بنی آدم! از دیده به حق منزلی نیست و از زبان‌ها بدو راه نیست؛ و سمع، شاهراه زحمت گویندگان است و دست و پای، سکان حیرتند و کار با دل افتاده‌است. بکوشید تا دلی بیدار به دست آرید که چون دل بیدار شد او را به یار حاجت نیست. یعنی دل بیدار آن است که در حق گم شده‌است و هرکه گم شد با یار چه کند؟ الفناء فی الله اینجا بود.<ref name="تذکرة الالیا، عطار نیشابوری">تذکرة الالیا، عطار نیشابوری</ref>
 
گفتند: بنده کی راضی شود؟ گفت: آنگاه که از محنت شاکر شود، چنان‌که از نعمت.<ref name="تذکرة الالیا، عطار نیشابوری" />
 
گفتند: حضرت عزّت را دوست داری؟ گفت: دارم. گفتند: شیطان را دشمن داری؟ گفت: از دوستی رحمن با عداوت شیطان نمی‌پردازم.<ref name="تذکرة الالیا، عطار نیشابوری" />
 
گفت: ثمره معرفت، روی به خدای - عزّ و جل - آوردن است.<ref name="تذکرة الالیا، عطار نیشابوری" />
 
سفیان از رابعه پرسید: بهترین چیزی که بنده به آن به خدای تعالی تقرّب جوید کدام است؟ گفت: آنکه بداند که بنده از دنیا و آخرت غیر وی را دوست نمی‌دارد.<ref>نفحات الانس، جامی</ref>
{{زبان و ادبیات عربی در دوره عباسی}}
{{عرفان و تصوف}}
{{ادبیات عربی}}
 
{{ترتیب‌پیش‌فرض:عدویه، رابعه}}
 
[[رده:اسلام و زنان]]
[[رده:اهالی بصره]]
۳۶۵٬۹۷۹

ویرایش