تفاوت میان نسخه‌های «علی سهیلی»

۱۴۴ بایت اضافه‌شده ،  ۱ سال پیش
بدون خلاصه ویرایش
| predecessor3 =
| successor3 =
| monarch4= [[رضا شاه پهلوی]]
| primeminister4= [[محمود جم]]
| term_start4 = ۸ خرداد ۱۳۱۷
| term_end4 =۹ اسفندامرداد ۱۳۱۷
| predecessor4 = [[مظفر اعلم]]
| successor4 = [[مصطفی عدل]] (سرپرست)
| office5 = وزیر کشور
| monarch5= [[رضا شاه پهلوی]]
| primeminister5= علی منصور
| term_start5 = تیر ۱۳۱۹
 
== آغاز کار ==
پدرش '''میرزا غلامعلی تبریزی''' بود. پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه، در سال‌های جوانی همراه خانواده‌اش به تهران رفت و مدتی در بازار در حجره حاج عبدالرزاق اسکویی کار کرد. سپس به مدرسه روسی قزاق‌خانه و مدرسه سن لویی رفت و پس از آن در مدرسه علوم سیاسی [[دارالفنون]]، مشغول تحصیل و موفق شد در سال ۱۲۹۳ در سن ۱۹نوزده سالگی دورهٔ عالی علوماین سیاسیمدرسه را به پایان برساند. سهیلی با توجه به استعدادهایی که از خود نشان داده بود به خدمت در وزارت امور خارجه درآمد و ضمن خدمت، زبان‌های [[زبان فرانسوی|فرانسه]] و [[زبان انگلیسی|انگلیسی]] فرا گرفت. ابتدا کارمندی ساده بود اما به‌تدریج مدارج ترقی را پیود و نخستین پست مهمش «ریاست اداره شرق و امور مربوط به شوروی» بود.
 
سهیلی با توجه به استعدادهایی که از خود نشان داده بود به خدمت در وزارت امور خارجه درآمد و ضمن خدمت، زبان‌های [[زبان فرانسوی|فرانسه]] و [[زبان انگلیسی|انگلیسی]] فرا گرفت. ابتدا کارمندی ساده بود اما به‌تدریج مدارج ترقی را پیمود و نخستین پست مهمش «ریاست اداره شرق و امور مربوط به شوروی» بود.
 
سهیلی در آغاز خدمت با عنوان منشی مترجم در هیئت نمایندگی ایران برای مذاکره در امور تجاری به مسکو رفت. ریاست آن هیئت را [[سیدحسن تقی‌زاده]] برعهده داشت. در تیر ۱۳۱۰ خورشیدی، [[سید باقر کاظمی|مهذب‌الدوله کاظمی]] [[وزارت طرق و شوارع|وزیر طرق و شوارع (راه)]] سهیلی را از وزارت خارجه به وزارت طرق و شوارع منتقل و معاون خود کرد.
 
== وزارت ==
هنوز بیش از دو ماه از خدمت سهیلی در وزارت خارجه نگذشته بود که به علت خطائی سیاسی از کار برکنار و منتظر خدمت شد. در سال ۱۳۱۸بعد استاندار کرماناستان هشتم شد که استان‌های کرمان و هرمزگان و سیستان و بلوچستان کنونی را در بر می‌گرفت. کمتر از یک سال در آنجا بود که «[[فهرست سفیران ایران در افغانستان|سفیر کبیر در کشور افغانستان]]» شد و بالاخره در تیر ۱۳۱۹ در کابینهٔ [[رجبعلی منصور]]، به سمت وزیر کشور تعیین و معرفی شد.
 
روزهای بعد از حمله [[نیروهای متفقین]] و اوضاع متشنج ایران در [[شهریور ۱۳۲۰]] دوران سختی در تاریخ ایران بود. روز سوم شهریور ۱۳۲۰ سهیلی به اتفاق سایر وزیران به [[کاخ سعدآباد]] رفتند و روز بعد منصور نخست‌وزیر، از کار کناره گرفت و بالاخره قرعه به نام [[محمدعلی فروغی]] افتاد. او که شش سال دور از کارهای سیاسی به خواندن و کتاب نوشتن مشغول بود، نخست‌وزیر ایران شد. در کابینهٔ فروغی که روز پنجم شهریور تشکیل شد، سهیلی از وزارت کشور به وزارت خارجه رفت و [[جواد عامری]] از وزارت خارجه به وزارت کشور منصوب شد. در اوضاع آشفته آن روزگار که ایام جنگ و اشغال بود، وزیر خارجه نقش مهمی در گذر کشور از بحران داشت، به‌ویژه وزیر خارجه‌ای که عضو شورای عالی دفاع کشور هم باشد. سهیلی جوان و فروغی کهنسال در نیمهٔ دوم سال ۱۳۲۰ حوادث مهم و پردردسری پشت سر گذاشتند تا بالاخره در بهمن آن سال پیمان اتحاد بین ایران و انگلستان و شوروی منعقد کردند. فروغی تا اسفند ۱۳۲۰ چهار بار کابینهٔ خود را ترمیم کرد، اما پست وزارت خارجه در هر چهار بار با سهیلی بود. او به سیاست خارجی نگاه ویژه‌ای داشت و توانست توجه فروغی را در دوران تغییر سلطنت از [[رضاشاه]] به [[محمدرضا شاه پهلوی]] جلب کند و به دولت او کمک زیادی کرد.