تفاوت میان نسخه‌های «لهجه تهرانی»

۴ بایت اضافه‌شده ،  ۱۱ ماه پیش
اصلاح املایی/جمله‌بندی
(اصلاح املایی/جمله‌بندی)
در هر بخش از تهران، این لهجه از شهرهای مجاور اثر گرفت و مناطق شمالی مانند [[ونک]] و [[شمیران]] و [[تجریش]]، [[زبان مازندرانی|گویش مازندرانی]]، مناطق جنوبی تهران که با [[شهر ری]] مجاور بوده [[راجی (گویش)|گویش راجی]] (رازی) داشته و مناطق غرب تهران به سمت [[کرج]] نیز متاثر از [[تات|تاتی]] بود.<ref>{{یادکرد وب|عنوان=لهجه تهرانی|نشانی=https://www.hamshahrionline.ir/news/420284/|بازبینی=2020-04-29|پیوند بایگانی=|تاریخ بایگانی=}}</ref>
به گفته [[گارنیک آساتوریان]]، زبان مردم تهران در ۱۵۰ یا ۲۰۰ سال پیش، مازنی یا راجی بوده است. [[زبان فارسی]] نیز، زبان هیچ‌یک از اقوام و خرده‌فرهنگ‌های [[ایرانی]] نیست. درواقع باید گفت «[[مردم فارسی زبان|فارس]]» کسی است که زبان یا گویش محلی خود را فراموش کرده است و به زبان معیار سخن می‌گوید. حتی مردم [[ورامین]] و [[ونک]] نیز که نزدیک [[تهران]] هستند، در گذشته‌ای نه‌چندان دور زبان‌های خود را داشته‌اند که ظاهرا نزدیک به [[زبان مازندرانی|طبری]] بوده است یا مردم [[قم]]، جاسب، [[نراق]] و... به [[راجی (گویش)|زبان راجی]] (رازی) صحبت می‌کرده‌اند. زبان مردم تهران در ١٥٠ یا ٢٠٠ سال پیش، [[زبان مازندرانی|مازنی]] یا [[راجی (گویش)|زبان راجی]] بوده است<ref>{{یادکرد وب |عنوان=نگاهی به مسئله «زبان و قومیت» در ایران/گفت‌‌وگو با گارنیک آساطوریان
|نشانی= http://sharghdaily.com/fa/Main/Detail/113235/%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D8%B3%D8%A6%D9%84%D9%87-%C2%AB%D8%B2%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D9%82%D9%88%D9%85%DB%8C%D8%AA%C2%BB-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86- |ناشر=روزنامه شرق}}</ref>.اهالی تهران صاحب زبان نبودند . پژوهشگران تهران قدیم را به سه بخش زبانی تقسیم کرده اند . تهران از جنوب به [[شهر ری]] و [[راجی (گویش)|زبان راجی]] در آنجا می رسید . به گفته اساتید زبان فارسی ، از ویژگی های [[راجی (گویش)|زبان راجی]] استفاده از حرف اضافه بوده و گویشوران منطقه جنوب تهران که با این گویش تکلم می کردند ، برای مثال از حرف اضافه «ها» بجای حرف «ب» استفاده می کردند به‌طوری که به «بگیرید»، «هاگیرید» و «به «بگرفتیم»، «هاگرفتیم» می‌گفتند. لهجه شمیرانی یا تجریشی در منطقه شمال تهران رواج داشته است . آن دسته از از اهالی تهران که در محدوده [[ونک]] و [[شمیران]] سکونت داشتند بدلیل مجاورت با [[استان مازندران]] [[زبان مازندرانی|لهجه مازندرانی]] داشتند . [[والنتین ژوکوفسکی]] خاورشناس و زبان شناس روس اواخر قرن ۱۹ میلادی در سفری که به ایران داشت در حوالی شمیران با گویش تجریشی آشنا شده و در آثارش به این گویش اشاره می‌کند؛ گویشی که شباهت بسیاری با [[زبان مازندرانی|گویش مازندرانی]] دارد . تا امروز در محدوده‌هایی از جمله سرآسیاب [[دولاب]]، [[حرم شاه عبدالعظیم|شاه عبدالعظیم]] و... هنوز هم افرادی با لهجه شمرانی صحبت کنند؛ لهجه‌ای که ملایم شده [[زبان مازندرانی|گویش مازنی]] است . گویشی از لهجه تاتی نیز در منطقه غرب تهران رواج داشته است . مناطق شرقی تهران از دیرباز بیابان بوده است و گویش خاصی در آن مناطق تا [[سمنان]] رواج نداشته است <ref>{{یادکرد وب
|عنوان=بررسی لهجه تهرانی در گفت‌وگو با پژوهشگران تاریخ پایتخت و زبان‌شناسان
|نشانی= https://www.hamshahrionline.ir/news/420284/باهار-و-دیفال-تا-چاقالو-و-راستکی
۶۰٬۸۲۷

ویرایش