باز کردن منو اصلی

تغییرات

فارسی سازی ارقام
{{جعبه زندگینامه
'''شیخ الاسلام، "خواجه عمادالدین علی فقیه کرمانی''' ، متخلص به "عماد" ، و معروف به "عماد فقیه کرمانی" (زادۀ :690ه.ق -درگذشت:772 یا 773ه.ق)یکی از شاعران و عارفان برجسته و معروف قرن هشتم هجری به شمار می آید که معاصر [[حافظ]] و موردتوجه او بوده است. عمده ی شهرت او، به خاطر اشعار زیبا و عارفانه ی اوست که مضامین معنوی و اخلاقی دارند.
|نام_شخص= خواجه عمادالدین علی فقیه کرمانی
|نام_تصویر=
|عرض_تصویر=
|توضیح_تصویر=
|نام دیگر=عماد فقیه کرمانی
|جوایز دریافتی=
|لقب‌ها=عماد
|زمینه فعالیت= شاعر و عارف
|ملیت= ایرنی
|اهل= کرمان
|دوره= قرن هشتم
|سال‌های فعالیت=
|محل زندگی=
|مذهب=
|نهاد=
|همسر=
|فرزندان=
|والدین=
|آرامگاه=
|مدفن=
|نقش های برجسته=
|پیشه=
|وب‌گاه=
|منصب=
|سبک=
|مکتب=
|آثار=
|تاریخ_تولد= سال ۶۹۰ ه.ق
|محل_تولد=کرمان
|تاریخ_مرگ= سال ۷۷۲ یا ۷۷۳ه.ق
|محل_مرگ=کرمان
|امضاء=
|گفتاورد=
|imdb_id =
|Soure_id =
}}
 
'''شیخ الاسلام، "خواجه عمادالدین علی فقیه کرمانی''' ، متخلص به "عماد" ، و معروف به "عماد فقیه کرمانی" (زادۀ :690ه۶۹۰ه.ق -درگذشت:772۷۷۲ یا 773ه۷۷۳ه.ق)یکی از شاعران و عارفان برجسته و معروف قرن هشتم هجری به شمار می آید که معاصر [[حافظ]] و موردتوجه او بوده است. عمده ی شهرت او، به خاطر اشعار زیبا و عارفانه ی اوست که مضامین معنوی و اخلاقی دارند.
 
=زندگی=
پدر ِوی ،[[محمود فقیه کرمانی]] ، از نزدیکان و محارم [[نظام الدین محمود کرمانی]] (عارف و صوفی نامدار قرن هفتم و از شاگردان [[عبدالسلام ماکوئی]]) محسوب می شد و به دستور وی خانقاهی در [[کرمان]] بنا نمود و خود به نمایندگی از نظام الدین محمود، ادارۀ امور این خانقاه را عهده دار گردید. نظام الدین محمود در سال 705۷۰۵ هجری قمری در کرمان خرقه تهی کرد و به دیارباقی شتافت و در روز هفتم ِفوت ِ او، "محمود" ،پدر عمادفقیه نیز دیده از جهان فروبست.
بدین ترتیب ، "عماد فقیه" ، در سال 705۷۰۵ ه.ق درحالیکه فقط 15۱۵ سال سن داشت ، به اتفاق برادرش ، ادارۀ امور خانقاه را برعهده گرفت و ضمنا به تحصیلات فقهی خویش نیز ادامه داد.
در کنار تحصیلات ، عمادفقیه سرودن شعر را آغاز کرد و از همان سنین جوانی در این زمینه به شهرت رسید.
بیشتر عمر عمادفقیه و دوران اوج شاعری او، مقارن با حکومت دو تن از حُکّام نامدار سلسله ی [[آل مظفر]] در کرمان ، یعنی: [[امیرمبارزالدین محمّد مظفّر]] و [[شاه شجاع]] (فرزند امیرمبارزالدین محمد ِمظفر)، بود و ضمناً وی از معاصران بزرگانی چون [[خواجه حافظ شیرازی]] ، [[عبید زاکانی]] و [[خواجوی کرمانی]] محسوب می شد و با این بزرگان در ارتباط بود. بعلاوه وی در سروده های خویش ، از میان ِ شاعران گذشته بیش از همه به [[سعدی]] ارادت می ورزید و از وی تقلید می نمود.
«فضلا برآنند که سخن ِ مُتقدّمان و متأخرانِ [[جواهرالاسرار]] احیاناً در حشوی واقع شده است. امّا سخن ِ "عماد فقیه" که اکابر اتفاق کرده اند که در آن سخن اصلاً قصوری واقع نیست، نه در لفظ و نه در معنا و از سخن ِ"خواجه" بوی دلاویز عبیر می آید که به مشام صاحب دلان و هنروران، بلکه از بوی جان زیباتر می نماید.»
 
سرانجام "عمادفقیه کرمانی" که ستاره ای پرفروغ در آسمان دیار ِادب پرور ِ [[کرمان]] محسوب می شد،در سال 772۷۷۲ یا 773ه۷۷۳ه.ق ، و درسن ّ 82۸۲ یا 83۸۳ سالگی ، بدرود حیات گفت و در محوطه ی خانقاهی که خود در محله ی "سرپل دولت آباد"ِکرمان ساخته بود ،به خاک سپرده شد. هم اکنون اثری از این محله ی قدیمی کرمان برجای نمانده است ، امّا محل تقریبی دفن عمادفقیه ، در خیابان[[گنجعلی خان]] امروزی، حدّفاصل بین [[چهارسوق مسگری]] و مدرسه [[ابراهیم خان ظهیرالدوله]]، واقع است.
 
=آثار=
 
وی از عنفوان شباب ، علیرغم مقام فقاهتی خویش ، سرودن شعر را نیز آغاز نمود و تا پایان عمر ، آثار متعددی از خود به یادگار گذاشت.
از جمله ی آثار او ، علاوه بر دیوان غزلیاتش ، می توان به پنج [[مثنوی]] نیز اشاره کرد ، که عبارتند از : "محبت نامه ی صاحبدلان" ، "صحبت نامه" ، "ده نامه" ، "طریقت نامه" و "صفانامه"(که این آخری با عنوان : "مونس الاسرار و انیس الاخبار" هم معروف است). قدیمی ترین این آثار "محبت نامه ی صاحبدلان" است که عمادفقیه آن را در سال 722ه۷۲۲ه.ق و در سن 32۳۲ سالگی سروده است.
مثنوی "طریقت نامه"ی او نیز، در روزگار اوج قدرت امیرمبارزالدین محمد مظفر سروده شده و به همین جهت متضمن اشاراتی به اوست.
 
=منابع=
 
*دانشور، محمد ، چهره های ماندگار ، انتشارات:مرکز کرمان شناسی ، جلد اول ،صفحه:327۳۲۷
*تذکره دولتشاه سمرقندی، صفحه :192۱۹۲
 
=پیوند به بیرون=